Ik werkte Pride and Prejudice af, pakte alles in, ging een laatste keer joggen, nam afscheid van mijn gastgezin en... nam de Eurostar richting Brussel-Midi. Tegen acht uur 's avonds kwam ik in Leuven aan. Mijn Erasmus zit er nu definitief op, en hiermee eindigt voorlopig ook deze blog.
Bedankt, trouwe lezers :)
Vrijdag 18 juni
Mijn laatste lesdag: ik kreeg mijn certificaat, nam afscheid van iedereen en lichtjes opgelucht vertrok ik naar Welling. Daar probeerde ik in een rush de hele BBC-reeks van Pride and Prejudice erdoor te jagen.
Donderdag 17 juni
Tijdens de les moesten we een test doen over het afgewerkte hoofdstuk. 's Avonds ging ik als vanouds weer even joggen.
Woensdag 16 juni
Na de les ging ik mijn boek lezen in de zon, weinig elegant geïnstalleerd op de trappen van het openluchttheater The Scoop. 's Avonds was er een gratis toneelvoorstelling: I'm a Londoner. Verschillende 'personages' uit het Londense leven kwamen om beurten een sketch brengen.
Dinsdag 14 juni
Deze keer trok ik na de les naar de National Gallery met de Canadeesjes. We hadden minder dan twee uur voor het zou sluiten, en werkten de klus strategisch af. Eerst de paarse zalen van de zestiende en zeventiende eeuw aan een aanzienlijk tempo, vervolgens een iets grondigere inspectie van de achttiende, negentiende en twintigste eeuw, met een versnelling bij de landschapsschilderijtjes. Op het einde hadden we nog iets minder dan een kwartier om de highlights van de veertiende en vijftiende eeuw te gaan spotten. Duizelingwekkend wat daar allemaal bijeenhangt.
Bewonderd:
Bewonderd:
Maandag 14 juni
Ik moest naar school gaan in volle ochtendspits. De taferelen die je dan ziet, zijn een postkaart waard. De uitgedoste Britten staan keurig in rijen van wel tweehonderd meter lang te wachten om op de bus te stappen. Nooit eerder heb ik zoveel burgerlijke discipline waargenomen.
Tijdens de pauze in het parkje vlakbij de school had een Britse hond het opnieuw op mij gemunt. Deze keer had het snobistische scharminkel mijn laptoptas gedegradeerd tot boomstam. Het baasje zei sorry, had helaas geen napkin en liet de opkuis dus maar geheel aan mij over. Als ik dat mens nog eens zie, zal ze voor eeuwig bedwelmd worden met het parfum van mijn urine, no mercy.
Ik ging het British Museum aan een verder onderzoek onderwerpen, en trok door naar de National Portrait Gallery. Deze musea zijn zo gigantisch dat een combinatie van beide een ware fysieke inspanning is. Ik heb de weledele portretten gezien van Elizabeth I, Henry VIII, de kamerleden tijdens het proces voor de Slavery Abolition Bill uit 1833, Wordsworth, Lord Byron, Chaucer, Francis Bacon, Watt, … indrukwekkend.
In het British Museum was ik eerder verveeld door het besef dat veel van de voorwerpen achter glas daar helemaal niet horen te zijn: koloniale diefstal. Wel kan ik fier vertellen dat ik een kwaadafzwerende halsketting voor een Egyptische ezel heb mogen vastnemen.
De overdekte hal van het British Museum
Mijn gastmoeder is getuige van Jehovah en heeft mij met veel enthousiasme haar boekje over dé waarheid uitgeleend: ‘What does the Bible really teach?’ Ik lees het altijd in het geniep op de trein, uit schrik dat de mensen me er over zouden aanspreken. Enkele opmerkelijke citaten:
• ‘The Bible is also historically accurate and reliable.’
• ‘The Kingdom started to rule in 1914, and since then Satan has been cast out of heaven down to earth.’
• ‘Does your religion agree with what the Bible teaches about the dead? Most do not. Why? Because their teachings have been influenced by Satan.’
Ik heb al ondervonden dat ik over deze kwesties beter niet in discussie treed met Miranda. Toen ik mijn ontgoocheling omtrent de Belgische verkiezingsuitslagen uitte, kreeg ik boudweg te horen dat het inderdaad alleen God is die ons kan regeren. Getuigen van Jehovah stemmen niet.
’s Avonds mocht ik in haar dvd-lade grabbelen, feest.
Tijdens de pauze in het parkje vlakbij de school had een Britse hond het opnieuw op mij gemunt. Deze keer had het snobistische scharminkel mijn laptoptas gedegradeerd tot boomstam. Het baasje zei sorry, had helaas geen napkin en liet de opkuis dus maar geheel aan mij over. Als ik dat mens nog eens zie, zal ze voor eeuwig bedwelmd worden met het parfum van mijn urine, no mercy.
Ik ging het British Museum aan een verder onderzoek onderwerpen, en trok door naar de National Portrait Gallery. Deze musea zijn zo gigantisch dat een combinatie van beide een ware fysieke inspanning is. Ik heb de weledele portretten gezien van Elizabeth I, Henry VIII, de kamerleden tijdens het proces voor de Slavery Abolition Bill uit 1833, Wordsworth, Lord Byron, Chaucer, Francis Bacon, Watt, … indrukwekkend.
In het British Museum was ik eerder verveeld door het besef dat veel van de voorwerpen achter glas daar helemaal niet horen te zijn: koloniale diefstal. Wel kan ik fier vertellen dat ik een kwaadafzwerende halsketting voor een Egyptische ezel heb mogen vastnemen.
De overdekte hal van het British Museum
Mijn gastmoeder is getuige van Jehovah en heeft mij met veel enthousiasme haar boekje over dé waarheid uitgeleend: ‘What does the Bible really teach?’ Ik lees het altijd in het geniep op de trein, uit schrik dat de mensen me er over zouden aanspreken. Enkele opmerkelijke citaten:
• ‘The Bible is also historically accurate and reliable.’
• ‘The Kingdom started to rule in 1914, and since then Satan has been cast out of heaven down to earth.’
• ‘Does your religion agree with what the Bible teaches about the dead? Most do not. Why? Because their teachings have been influenced by Satan.’
Ik heb al ondervonden dat ik over deze kwesties beter niet in discussie treed met Miranda. Toen ik mijn ontgoocheling omtrent de Belgische verkiezingsuitslagen uitte, kreeg ik boudweg te horen dat het inderdaad alleen God is die ons kan regeren. Getuigen van Jehovah stemmen niet.
’s Avonds mocht ik in haar dvd-lade grabbelen, feest.
Zondag 13 juni
Wel twee uur op voorhand stond ik klaar aan Charing Cross, zo kon ik de buurt nog even verkennen. Ironisch genoeg bleek dat Noor King’s Cross bedoelde, en ik uiteindelijk een half uur te laat was.
We snuisterden in de talrijke kraampjes van Spitalsfield Market: veel handmade-producten, vintage en – zoals in Camden – kraampjes met eten uit zeer uiteenlopende landen. De gespotte trends zijn tassen met een ontelbaar aantal ritsen, T-shirts met originele patronen en slogans, lange kettingen met een hangertje die er bijzonder onhandig uitzien, en cupcakes in de volle glorie van de kitsch.
Toevallig passeerden we een fototentoonstelling van jonge artiesten, werd Noor uitgenodigd door een scout van de kappersacademie, en ontdekten we een vintage-kraam met uitnodigende sales waardoor ik nu de fiere bezitster van een Britse trench coat ben.
Tijdens mijn – haast dagelijkse – jog in Welling werd ik nu al voor de tweede keer aangevallen door een verwende, Britse hond. Voor de tweede keer stonden er bruine hondenpootjes op mijn bovenbenen.
We snuisterden in de talrijke kraampjes van Spitalsfield Market: veel handmade-producten, vintage en – zoals in Camden – kraampjes met eten uit zeer uiteenlopende landen. De gespotte trends zijn tassen met een ontelbaar aantal ritsen, T-shirts met originele patronen en slogans, lange kettingen met een hangertje die er bijzonder onhandig uitzien, en cupcakes in de volle glorie van de kitsch.
Toevallig passeerden we een fototentoonstelling van jonge artiesten, werd Noor uitgenodigd door een scout van de kappersacademie, en ontdekten we een vintage-kraam met uitnodigende sales waardoor ik nu de fiere bezitster van een Britse trench coat ben.
Tijdens mijn – haast dagelijkse – jog in Welling werd ik nu al voor de tweede keer aangevallen door een verwende, Britse hond. Voor de tweede keer stonden er bruine hondenpootjes op mijn bovenbenen.
Zaterdag 12 juni
Het overviel mij: bezoek van De Luiheid. Hij hield me gezelschap met film kijken, dagdromen, lezen, vakantieplannen concretiseren, en in bed liggen. Gaap.
Vrijdag 11 juni
Na de les wilde ik met de Canadese meisjes naar Piccadilly’s Circus. Er passeerden tientallen rode dubbeldekkers, maar de onze was er nooit bij. De ‘Underground’ is gelukkig nooit ver, ik moest alleen nog even mijn Oyster-card up-toppen. Daarvoor moet je die kaart op een welbepaalde manier scannen: niet over het machientje wrijven, maar een accurate, lichte aanraking tot het ‘biep’ zegt in het Engels. Een zwarte security-guy heeft mij de kneepjes van het vak moeten bijbrengen.
Wachten op de rode bus die niet kwam
Piccadilly’s Circus is ongelooflijk toeristisch: ‘Mind the Gap’-muntdoosjes, rode miniatuur telefoonhokjes en een onderbroek met de Union Jack voor bijna tien euro. We liepen doelbewust verloren tot we kleine, interessante straatjes vonden met tal van tweedehands-boekenwinkeltjes.
Niet ver van Piccadilly's: Worldcup-geweld op Trafalgar Square
Ik keerde terug naar Welling om mijn avondeten dankbaar in ontvangst te nemen en trok naar de Undergroundstop Angel voor een gratis jazz-concert. Op dit punt begon Londen slaag te verkopen: toen ik met een droevig pintje van bijna vier euro in een muffige zetel neerplofte, belden de Canadeesjes dat ze niet binnen mochten: paspoortcontrole. Twee van hen zijn nog geen achttien en worden blijkbaar verondersteld thuis voor de haard te zitten.
We vonden een ander cafeetje waar we enkel buiten konden zitten zodat ik stiekem de drank kon gaan bestellen. Triest.
Vervolgens moest ik bijna een uur wachten op mijn bus en een uur op het voertuig zitten geflankeerd door een boertige, rosse dronkaard. Ik had me mijn kennismaking met het nachtleven in Londen iets rooskleuriger voorgesteld.
Wachten op de rode bus die niet kwam
Piccadilly’s Circus is ongelooflijk toeristisch: ‘Mind the Gap’-muntdoosjes, rode miniatuur telefoonhokjes en een onderbroek met de Union Jack voor bijna tien euro. We liepen doelbewust verloren tot we kleine, interessante straatjes vonden met tal van tweedehands-boekenwinkeltjes.
Niet ver van Piccadilly's: Worldcup-geweld op Trafalgar Square
Ik keerde terug naar Welling om mijn avondeten dankbaar in ontvangst te nemen en trok naar de Undergroundstop Angel voor een gratis jazz-concert. Op dit punt begon Londen slaag te verkopen: toen ik met een droevig pintje van bijna vier euro in een muffige zetel neerplofte, belden de Canadeesjes dat ze niet binnen mochten: paspoortcontrole. Twee van hen zijn nog geen achttien en worden blijkbaar verondersteld thuis voor de haard te zitten.
We vonden een ander cafeetje waar we enkel buiten konden zitten zodat ik stiekem de drank kon gaan bestellen. Triest.
Vervolgens moest ik bijna een uur wachten op mijn bus en een uur op het voertuig zitten geflankeerd door een boertige, rosse dronkaard. Ik had me mijn kennismaking met het nachtleven in Londen iets rooskleuriger voorgesteld.
Donderdag 10 juni
Ik moest een eindtest afleggen. Mevrouw Frans Accent van het Academic Office had me toen ik binnenkwam met een bijzonder ernstig gezicht gemeld dat ik naar de directrice moest gaan na de test. Ik verwachtte een stevige uitbrander.
De test was spotgemakkelijk, maar ik had de tijd niet in de gaten. De laatste vragen zijn helaas wit gebleven.
Dan nu het onderhoud met de directrice. Mevrouw Academic Office moest er ook komen bijzitten. Opeens veranderde de hele toon. Ze hadden zoveel communicatie van mijn vader met het Belgische Office opgevangen dat ze wel eens wilden weten wat er aan de hand was, want het was voor hen erg belangrijk dat de studenten zich goed voelen op hun school. Welja, die interesse kwam dan wel bijzonder laat om geloofwaardig te zijn.
Ik mocht mijn hele verhaal opnieuw doen, ze had er oren naar en zonder echt toe te geven dat de school in fout was, wilden ze het probleem oplossen. Ik kon ofwel enkele uren privé-les krijgen, ofwel een week extra blijven bij die goeie leraar. Alles op hun kosten. Uiteraard is een hele week extra veel voordeliger dan enkele extra lessen.
Zo geschiedde. Ik heb mijn sollicitatiegesprek in Brussel een week laten uitstellen, enkele afspraken met vrienden afgezegd, en blijf nu officieel tot 19 in plaats van 13 juni in Londen. De school regelt een nieuw Eurostar-ticket, ik mag een week bij die goeie leraar les volgen en ook mijn gastgezin wordt door hen betaald. Ik begrijp niet vanwaar juist die plotse omwenteling komt, maar in elk geval doet het deugd dat al mijn energie voor reclamatie niet vergeefs was.
De test was spotgemakkelijk, maar ik had de tijd niet in de gaten. De laatste vragen zijn helaas wit gebleven.
Dan nu het onderhoud met de directrice. Mevrouw Academic Office moest er ook komen bijzitten. Opeens veranderde de hele toon. Ze hadden zoveel communicatie van mijn vader met het Belgische Office opgevangen dat ze wel eens wilden weten wat er aan de hand was, want het was voor hen erg belangrijk dat de studenten zich goed voelen op hun school. Welja, die interesse kwam dan wel bijzonder laat om geloofwaardig te zijn.
Ik mocht mijn hele verhaal opnieuw doen, ze had er oren naar en zonder echt toe te geven dat de school in fout was, wilden ze het probleem oplossen. Ik kon ofwel enkele uren privé-les krijgen, ofwel een week extra blijven bij die goeie leraar. Alles op hun kosten. Uiteraard is een hele week extra veel voordeliger dan enkele extra lessen.
Zo geschiedde. Ik heb mijn sollicitatiegesprek in Brussel een week laten uitstellen, enkele afspraken met vrienden afgezegd, en blijf nu officieel tot 19 in plaats van 13 juni in Londen. De school regelt een nieuw Eurostar-ticket, ik mag een week bij die goeie leraar les volgen en ook mijn gastgezin wordt door hen betaald. Ik begrijp niet vanwaar juist die plotse omwenteling komt, maar in elk geval doet het deugd dat al mijn energie voor reclamatie niet vergeefs was.
Woensdag 9 juni
Vandaag kreeg ik geen les van de geniale leraar, maar volgde ik mijn zogenaamde SPIN (Special Interest)-courses. RAMP-ZA-LIG. Tijdens ‘Writing’ heeft Mevrouw Cambridge meer dan de helft van de les zitten babbelen met studenten; de andere helft moesten wij een tekstje schrijven dat zij dan corrigeerde. Mijn definitie van lesgeven verschilt iets van de hare.
In de namiddag werd ik in de IELTS-exam-preparation-course geplaatst. IELTS is een erkend Engels taalexamen, gelijkaardig aan de TOEFL-test die ik eerder dit jaar in Praag heb afgelegd. Er was me veel beloofd door het Academic Office, maar na een half uur uitleg over hoe in te schrijven, was duidelijk dat ik daar niks kon gaan zoeken.
Daar stond ik terug aan de deur van het Academic Office. Ik kon eens gaan proberen bij Vocabulary. Toen bleek dat ze daar niks anders deden dan een film kijken, ben ik de school boos en ontgoocheld uitgevlucht.
Al mijn klachten hebben tot nu toe niks uitgehaald. Ze luisteren simpelweg niet naar een studentje. Ik heb dus een hulplijn vanuit België ingeroepen: vake heeft meerdere keren naar het Belgische bureau gebeld.
In de namiddag werd ik in de IELTS-exam-preparation-course geplaatst. IELTS is een erkend Engels taalexamen, gelijkaardig aan de TOEFL-test die ik eerder dit jaar in Praag heb afgelegd. Er was me veel beloofd door het Academic Office, maar na een half uur uitleg over hoe in te schrijven, was duidelijk dat ik daar niks kon gaan zoeken.
Daar stond ik terug aan de deur van het Academic Office. Ik kon eens gaan proberen bij Vocabulary. Toen bleek dat ze daar niks anders deden dan een film kijken, ben ik de school boos en ontgoocheld uitgevlucht.
Al mijn klachten hebben tot nu toe niks uitgehaald. Ze luisteren simpelweg niet naar een studentje. Ik heb dus een hulplijn vanuit België ingeroepen: vake heeft meerdere keren naar het Belgische bureau gebeld.
Dinsdag 8 juni
Na de les ben ik met de Canadese meisjes naar Tate Modern gegaan. Na de derde keer zijn er nog altijd vele zalen die ik moet ontdekken. Dat is voornamelijk omdat ik het erg grondig doe.
Vanavond kreeg ik het heerlijkste curry-met-rijst-en-groenten-gerecht voorgeschoteld. We hebben nog lang gepraat na het eten.
Vanavond kreeg ik het heerlijkste curry-met-rijst-en-groenten-gerecht voorgeschoteld. We hebben nog lang gepraat na het eten.
Maandag 7 juni
De nieuwe leraar is geniaal. Hij kent vijftien talen, waarvan zeven vrij grondig. De lessen zijn uitdagend met een stand-up-komiekachtige inslag. Eindelijk zit ik juist. Er zijn drie nieuwe meisjes uit Quebec met wie ik erg goed lijk overeen te komen.
De hele namiddag heb ik de Belgische politiek aan een grondig onderzoek onderworpen om een partij te kiezen. Mijn volmacht is al opgestuurd naar het thuisfront.
’s Avonds mocht ik van Miranda Captain Corelli’s Mandolin lenen, ik had net het boek uit en zoals verwacht was de film veel minder sterk, maar wel de moeite.
De hele namiddag heb ik de Belgische politiek aan een grondig onderzoek onderworpen om een partij te kiezen. Mijn volmacht is al opgestuurd naar het thuisfront.
’s Avonds mocht ik van Miranda Captain Corelli’s Mandolin lenen, ik had net het boek uit en zoals verwacht was de film veel minder sterk, maar wel de moeite.
Zondag 6 juni
Ik wilde naar de koormis gaan in St. Paul’s Cathedral, echter dan had ik moeten weten dat de treinen vandaag niet reden vanaf Welling. Het werd een spurtje naar de bushalte, en een lange rit naar het centrum. In St. Paul’s kon je wel gaan ‘bidden’, ik gaf mijn ogen de kost. Nadien ben ik nog wat zalen van het Tate Modern Museum gaan bekijken.
St. Paul's Cathedral en de Millennium Bridge vanaf het pleintje voor Tate Modern
Toen ik terugkwam in Welling liep het hele terras vol mensen. Miranda, mijn gastmoeder, had een barbecue georganiseerd voor wat buren. Ik verbroederde met twee zwarte meisjes van tien en twaalf. Ze zijn helemaal naar mijn hart: veel energie, enorme slokopjes (alle desserts werden systematisch verslonden), ondeugend (stiekem de schoenen van de mama gebruiken, zodat die All Stars moest aandoen), en dankbaar. De verse paella getuigde nogmaals van Miranda’s kookkunsten, ik zit hier duidelijk goed.
In Londen ben ik voor elke onbekende ‘Sweetheart’, ‘My love’ en ‘Darling’. Ik ervaar het als een inbreuk op mijn privacy.
St. Paul's Cathedral en de Millennium Bridge vanaf het pleintje voor Tate Modern
Toen ik terugkwam in Welling liep het hele terras vol mensen. Miranda, mijn gastmoeder, had een barbecue georganiseerd voor wat buren. Ik verbroederde met twee zwarte meisjes van tien en twaalf. Ze zijn helemaal naar mijn hart: veel energie, enorme slokopjes (alle desserts werden systematisch verslonden), ondeugend (stiekem de schoenen van de mama gebruiken, zodat die All Stars moest aandoen), en dankbaar. De verse paella getuigde nogmaals van Miranda’s kookkunsten, ik zit hier duidelijk goed.
In Londen ben ik voor elke onbekende ‘Sweetheart’, ‘My love’ en ‘Darling’. Ik ervaar het als een inbreuk op mijn privacy.
Zaterdag 5 juni
Nog één keer moest ik dik tegen mijn zin naar die te gemakkelijke klas. Nadien ging ik shoppen in Camden met Noor. Dat is een wijk vol shops en kraampjes, van vintage, hip, alternatief tot ronduit marginaal en over-the-top. De sfeer is er leuk, gezellig druk en er zijn eetkraampjes uit verschillende landen.
Op de terugweg speelden drie Japanse kindertjes voor informateur: (in koor) 'This is the train with the destination of Morden. The next stop is...'
Ik keerde terug naar Welling, en was ’s avonds te laat voor het Shunt-theatre, de deuren waren al dicht. Ik vond het niet erg, omdat de afspraak toch maar half was gemaakt en ik uiteindelijk al een hele rondleiding had gekregen.
Ik volgde het pad langs de Thames in de richting van het Tate Modern Museum, eveneens gratis. Tate Modern is in een oude elektriciteitsfabriek die op briljante wijze is omgebouwd. Ik had slechts zin in één zaal naoorlogse kunst, kan toch nog terugkomen.
Op de terugweg speelden drie Japanse kindertjes voor informateur: (in koor) 'This is the train with the destination of Morden. The next stop is...'
Ik keerde terug naar Welling, en was ’s avonds te laat voor het Shunt-theatre, de deuren waren al dicht. Ik vond het niet erg, omdat de afspraak toch maar half was gemaakt en ik uiteindelijk al een hele rondleiding had gekregen.
Ik volgde het pad langs de Thames in de richting van het Tate Modern Museum, eveneens gratis. Tate Modern is in een oude elektriciteitsfabriek die op briljante wijze is omgebouwd. Ik had slechts zin in één zaal naoorlogse kunst, kan toch nog terugkomen.
Vrijdag 4 juni
Ik krijg mijn lessenrooster voor volgende week en kon mijn ogen niet geloven: ik was zonder meer teruggeplaatst naar twee niveaus lager, dat terwijl zelfs dit hoogste niveau duidelijk te gemakkelijk is.
Op het Academic Office zagen ze me niet graag komen. Zonder excuses noch uitleg werd ik weer hoger geplaatst, zolang ik me maar snel genoeg uit dat Office verwijderde. Volgens mijn leerkracht echter kon dat niet: er zouden volgende week veel minder niveau-groepen gemaakt worden omdat de langetermijn-studenten vakantie hebben. Ik had dus heel veel zin om gewoon te stoppen, die cursus was pure geld- en tijdverspilling. De leerkracht gaf me gelijk dat de organisatie veel te veel rond marketing draait en ze wist me te vertellen dat ik lang niet de enige met dit probleem ben. Ze had zelf ook al ondervonden dat ik in die klas niet thuishoorde, en had met me te doen dat er effectief geen oplossing leek te zijn.
Een nieuwe scène bij het Academic Office. Tot ze me opnieuw naar een andere groep verplaatsten, hetzelfde niveau maar een andere leerkracht.
‘Shall we give it a try?!’, zei mevrouw Amy Winehouse van het Office.
‘I’m not convinced.’
Uiteraard was er helemaal geen andere optie, gezien ik hoedanook geen cursusgeld zou terugkrijgen.
In een bijzonder slecht humeur heb ik Florian gebeld om vake te vragen klacht neer te leggen bij de Belgische zetel van EF. Dan ben ik gaan ‘worshippen’ in Westminster Abbey, zodat ik gratis binnenkon.
’s Avonds bezocht ik het Shunt-theater waar ik al naar gebeld had, kreeg spontaan een rondleiding in de erg alternatief ogende ‘underground-scene’. Het theater ligt letterlijk onder de treinrails en bestaat uit verschillende fabriekachtige ruimtes. In elke afzonderlijk worden performances gegeven. Ik mocht morgen komen werken.
Een beetje verder in de straat ontdekte ik een ander, klein theater. ‘Wie niet waagt, niet wint’ in het vaandel dragend, ben ik daar binnengestapt, heb me voorgesteld en gevraagd of ik mocht komen helpen. De vrouw, die door een gelukkig toeval de manager bleek te zijn, vond mij zo sympathiek dat ze me uitnodigde om gewoon te blijven voor die avond. Andere vrijwilligers moeten een contract laten opstellen, maar gezien ik slechts twee weken in Londen blijf, maakte ze graag een uitzondering.
Ik kreeg opnieuw een rondleiding. Ze bleek Zuid-Afrikaans te spreken en de stage-verantwoordelijke bleek in België geboren te zijn. Ik kreeg dus een warm welkom, moest wat flyers gaan verspreiden, tickets uitdelen, tickets scheuren en nogmaals flyeren. In ruil mocht ik gratis tussen het publiek gaan zitten: ter waarde van vijftien pond. Het stuk was een moderne bewerking van Shakespeare's Othello, het speelde zich af op een farm in Zimbabwe. Theater in Londen leeft: ondanks het feit dat dit een kleine productie was, vond ik het oprecht goed.
Het theater had mijn dag min of meer goedgemaakt, en ik was plots zo in de wolken dat het geschiedde dat ik op de foute trein stapte. Er zijn blijkbaar meerdere treinen in de direction of Dartford. Ik belandde aan een futiel stopje en raakte aan de praat met een zwarte vrouw die net als ik lang moest wachten. Toen ik thuiskwam, was het al na middernacht, met het jammere gevolg dat ik geen avondeten meer had en leefde op bagels.
Op het Academic Office zagen ze me niet graag komen. Zonder excuses noch uitleg werd ik weer hoger geplaatst, zolang ik me maar snel genoeg uit dat Office verwijderde. Volgens mijn leerkracht echter kon dat niet: er zouden volgende week veel minder niveau-groepen gemaakt worden omdat de langetermijn-studenten vakantie hebben. Ik had dus heel veel zin om gewoon te stoppen, die cursus was pure geld- en tijdverspilling. De leerkracht gaf me gelijk dat de organisatie veel te veel rond marketing draait en ze wist me te vertellen dat ik lang niet de enige met dit probleem ben. Ze had zelf ook al ondervonden dat ik in die klas niet thuishoorde, en had met me te doen dat er effectief geen oplossing leek te zijn.
Een nieuwe scène bij het Academic Office. Tot ze me opnieuw naar een andere groep verplaatsten, hetzelfde niveau maar een andere leerkracht.
‘Shall we give it a try?!’, zei mevrouw Amy Winehouse van het Office.
‘I’m not convinced.’
Uiteraard was er helemaal geen andere optie, gezien ik hoedanook geen cursusgeld zou terugkrijgen.
In een bijzonder slecht humeur heb ik Florian gebeld om vake te vragen klacht neer te leggen bij de Belgische zetel van EF. Dan ben ik gaan ‘worshippen’ in Westminster Abbey, zodat ik gratis binnenkon.
’s Avonds bezocht ik het Shunt-theater waar ik al naar gebeld had, kreeg spontaan een rondleiding in de erg alternatief ogende ‘underground-scene’. Het theater ligt letterlijk onder de treinrails en bestaat uit verschillende fabriekachtige ruimtes. In elke afzonderlijk worden performances gegeven. Ik mocht morgen komen werken.
Een beetje verder in de straat ontdekte ik een ander, klein theater. ‘Wie niet waagt, niet wint’ in het vaandel dragend, ben ik daar binnengestapt, heb me voorgesteld en gevraagd of ik mocht komen helpen. De vrouw, die door een gelukkig toeval de manager bleek te zijn, vond mij zo sympathiek dat ze me uitnodigde om gewoon te blijven voor die avond. Andere vrijwilligers moeten een contract laten opstellen, maar gezien ik slechts twee weken in Londen blijf, maakte ze graag een uitzondering.
Ik kreeg opnieuw een rondleiding. Ze bleek Zuid-Afrikaans te spreken en de stage-verantwoordelijke bleek in België geboren te zijn. Ik kreeg dus een warm welkom, moest wat flyers gaan verspreiden, tickets uitdelen, tickets scheuren en nogmaals flyeren. In ruil mocht ik gratis tussen het publiek gaan zitten: ter waarde van vijftien pond. Het stuk was een moderne bewerking van Shakespeare's Othello, het speelde zich af op een farm in Zimbabwe. Theater in Londen leeft: ondanks het feit dat dit een kleine productie was, vond ik het oprecht goed.
Het theater had mijn dag min of meer goedgemaakt, en ik was plots zo in de wolken dat het geschiedde dat ik op de foute trein stapte. Er zijn blijkbaar meerdere treinen in de direction of Dartford. Ik belandde aan een futiel stopje en raakte aan de praat met een zwarte vrouw die net als ik lang moest wachten. Toen ik thuiskwam, was het al na middernacht, met het jammere gevolg dat ik geen avondeten meer had en leefde op bagels.
Donderdag 3 juni
De nieuwe leerkracht was veel sympathieker, maar het probleem was verre van opgelost. De les was simpelweg veel te gemakkelijk, veel te veel gericht op ‘praten’. Ik besliste mijn namiddag interessanter te maken en ging een politiek debat bijwonen in het House of Commons en het House of Lords. Ik werd daarvoor welgeteld zes keer gecontroleerd op het mogelijke bezit van terroristische bommen.
Uw gids ter plaatse
Ook kwam ik op het idee dat er betere manieren zijn om Engels te leren in Londen dan in een les onder niveau te zitten: ik zou me kunnen aanbieden als vrijwilliger bij een theater. Het Southbank Centre, een groot cultuurhuis vlak bij mijn school, verwees me door naar enkele kleinere theaters om de massa formaliteiten te vermijden. Ik belde met succes naar Shunt, onder het London Bridge treinstation.
’s Avonds ging ik shoppen in Primark in the Oxford-street, een schandalig goedkope keten waar alles voor het graaien ligt. Ik heb er ethische vragen bij, maar de koopdrang overtuigde me dat niets kopen geen structurele oplossing zal brengen.
Uw gids ter plaatse
Ook kwam ik op het idee dat er betere manieren zijn om Engels te leren in Londen dan in een les onder niveau te zitten: ik zou me kunnen aanbieden als vrijwilliger bij een theater. Het Southbank Centre, een groot cultuurhuis vlak bij mijn school, verwees me door naar enkele kleinere theaters om de massa formaliteiten te vermijden. Ik belde met succes naar Shunt, onder het London Bridge treinstation.
’s Avonds ging ik shoppen in Primark in the Oxford-street, een schandalig goedkope keten waar alles voor het graaien ligt. Ik heb er ethische vragen bij, maar de koopdrang overtuigde me dat niets kopen geen structurele oplossing zal brengen.
Woensdag 2 juni
Het Academic Office kon pas beslissen als mijn leerkracht akkoord ging. Je voelt het kastje- en muur-verhaal komen. Ik moest maar eens terug komen na de middag.
Mijn eerste twee lessen Writing waren evenzeer een flop als mijn lessen van gisteren. Erg basis, weinig concreets, helemaal niet uitdagend.
De Academic Office had mijn leerkracht nog niet kunnen contacteren. Kom nog eens terug na je volgende les.
Grammatica was ronduit rampzalig. We moesten praten over de family tree (stamboom) en over de kwaliteiten van een rockstar. Oh ja, op het einde leerden we hoe we het zinnetje ‘I wish…’ op een passende wijze konden aanvullen. Met een erg wrang gevoel ging ik opnieuw naar het Academic Office.
Daar kwam de klap op de vuurpijl. Het Academic Office had namelijk beslist - in samenspraak met mijn leerkracht - dat ik volledig juist zat en dus gewoon moest afwachten tot het beter werd. Ik heb daar een hele scène verkocht, tot de lady gezwicht is en me prompt twee niveaus hoger plaatste. Ik mocht ook naar de pronunciation-class in plaats van nog eens die tenen-krullende ‘grammatica’-les te volgen. In feite wist ze me zelf te vertellen dat die pronunciation niet nuttig zou zijn voor mij gezien ik geen specifieke problemen heb, maar ik vond het nog wel amusant.
Miranda had weer lekker gekookt en we hebben nog een hele tijd gebabbeld.
Mijn eerste twee lessen Writing waren evenzeer een flop als mijn lessen van gisteren. Erg basis, weinig concreets, helemaal niet uitdagend.
De Academic Office had mijn leerkracht nog niet kunnen contacteren. Kom nog eens terug na je volgende les.
Grammatica was ronduit rampzalig. We moesten praten over de family tree (stamboom) en over de kwaliteiten van een rockstar. Oh ja, op het einde leerden we hoe we het zinnetje ‘I wish…’ op een passende wijze konden aanvullen. Met een erg wrang gevoel ging ik opnieuw naar het Academic Office.
Daar kwam de klap op de vuurpijl. Het Academic Office had namelijk beslist - in samenspraak met mijn leerkracht - dat ik volledig juist zat en dus gewoon moest afwachten tot het beter werd. Ik heb daar een hele scène verkocht, tot de lady gezwicht is en me prompt twee niveaus hoger plaatste. Ik mocht ook naar de pronunciation-class in plaats van nog eens die tenen-krullende ‘grammatica’-les te volgen. In feite wist ze me zelf te vertellen dat die pronunciation niet nuttig zou zijn voor mij gezien ik geen specifieke problemen heb, maar ik vond het nog wel amusant.
Miranda had weer lekker gekookt en we hebben nog een hele tijd gebabbeld.
Dinsdag 1 juni
Tegen acht uur ’s morgens nam ik de trein naar het New London Architecture Museum en het British Museum, beide gratis zoals veel musea hier.
In het British Museum was een Afrikaanse verhalenvertelster aan het werk.
Na de middag had ik les. Dat was bijzónder ontgoochelend: we speelden spelletjes, babbelden wat; niks concreets, geen uitdaging, en het niveau lag duidelijk veel te laag. Na een jaar universiteit in het Engels hoef ik echt geen durf-spreken-lessen meer. Veel studenten waren duidelijk niet gemotiveerd en stoorden voortdurend de les.
Ik vroeg de leerkracht of ik naar een hoger niveau mocht, maar zij oordeelde dat het wel beter zou worden en dat ik daar ongetwijfeld wel goed zat. Toen ik werkelijk smeekte, moest ik de volgende dag maar eens langs het Academic Office gaan.
In het British Museum was een Afrikaanse verhalenvertelster aan het werk.
Na de middag had ik les. Dat was bijzónder ontgoochelend: we speelden spelletjes, babbelden wat; niks concreets, geen uitdaging, en het niveau lag duidelijk veel te laag. Na een jaar universiteit in het Engels hoef ik echt geen durf-spreken-lessen meer. Veel studenten waren duidelijk niet gemotiveerd en stoorden voortdurend de les.
Ik vroeg de leerkracht of ik naar een hoger niveau mocht, maar zij oordeelde dat het wel beter zou worden en dat ik daar ongetwijfeld wel goed zat. Toen ik werkelijk smeekte, moest ik de volgende dag maar eens langs het Academic Office gaan.
Zondag 30 mei
We sliepen zo lang mogelijk en gingen dan naar de winkel. In Tesco bleek een Belgische identiteitskaart onaanvaardbaar om onze leeftijd te bewijzen, meneer-ik-voel-me-belangrijk wilde graag een écht paspoort zien. Na een tevergeefse discussie dropen we af zonder witte wijn…
Tegen de middag hadden we een ‘appointment’ met Stan en Greet aan de Millennium Bridge. Mijn ‘uncle and auntie’ kwamen Noor toevallig dit weekend bezoeken. We aten een sandwich, brachten een spoedbezoek aan het British Museum en wandelden naar Noors residentie voor een vroeg avondmaal. Stan en Greet moesten hun trein terug halen; ik trok naar mijn gastfamilie in Welling, een half uurtje treinen vanaf het centrum.
Het huis ligt aan de achterkant van een winkel, erg moeilijk te vinden vanaf de straatkant. Enkel de zestienjarige zoon was thuis, sympathieke kerel, bracht mijn bagage naar boven. Ik heb een kamer voor mezelf gezien er momenteel geen andere student logeert, er is wifi-internet in het hele huis en alles ligt er kraaknet bij.
Tegen de middag hadden we een ‘appointment’ met Stan en Greet aan de Millennium Bridge. Mijn ‘uncle and auntie’ kwamen Noor toevallig dit weekend bezoeken. We aten een sandwich, brachten een spoedbezoek aan het British Museum en wandelden naar Noors residentie voor een vroeg avondmaal. Stan en Greet moesten hun trein terug halen; ik trok naar mijn gastfamilie in Welling, een half uurtje treinen vanaf het centrum.
Het huis ligt aan de achterkant van een winkel, erg moeilijk te vinden vanaf de straatkant. Enkel de zestienjarige zoon was thuis, sympathieke kerel, bracht mijn bagage naar boven. Ik heb een kamer voor mezelf gezien er momenteel geen andere student logeert, er is wifi-internet in het hele huis en alles ligt er kraaknet bij.
Maandag 31 mei
Ik sliep lang, ging naar het station om een weekpas te kopen, en maakte daar meteen gebruik van. In tegenstelling tot een Oyster-kaart voor bussen en the underground (metro), die je elke keer moet scannen, moet je de treinkaart doorheen een gleufje laten gaan. Een mens moet het maar weten.
Ik bezocht de taalschool, kreeg mijn lessenrooster en moest mijn boeken aanschaffen. Morgen zou mijn eerste les zijn, ik was benieuwd.
Na een wandeling in de stad keerde ik terug. Mijn gastmoeder Miranda, een stralende vrouw met roots in Cyprus, had een heerlijke salade voor mij klaargemaakt. Ik ga hier altijd vegetarisch voorgeschoteld krijgen, mjum.
Ik bezocht de taalschool, kreeg mijn lessenrooster en moest mijn boeken aanschaffen. Morgen zou mijn eerste les zijn, ik was benieuwd.
Na een wandeling in de stad keerde ik terug. Mijn gastmoeder Miranda, een stralende vrouw met roots in Cyprus, had een heerlijke salade voor mij klaargemaakt. Ik ga hier altijd vegetarisch voorgeschoteld krijgen, mjum.
Zaterdag 29 mei
Omdat mijn verblijf in Rome zo kort is, probeerden we de highlights te zien. Vandaag waren dat het Vaticaan met de Sint-Pietersbasiliek, het pantheon, de Trevi-fontein en nog heel wat historische gebouwen op de weg. In Rome duiken op de meest onverwachte plaatsen ruïnes en geschiedenis op.
Tegen vijf uur gingen we onze spullen ophalen, bracht de Griek/Cyprioot me naar het metro-station en reed hij met Eline terug naar Perugia. De metro in Rome is een verschrikking: oud, vuil, vervallen, overbevolkt, bedrukkend warm en veel te klein. Er zijn voorlopig nog maar twee lijnen, dat is zelfs minder dan in Milaan.
Ik nam de bus naar Roma Ciampino. In het café waar ik op de bus moest wachten, ontmoette ik twee sympathieke Belgen uit Namen, ontmaskerd door hun accent, met wie ik een babbel had over de problematiek in België en de nieuwe verkiezingen.
Rond middernacht, op vaste bodem in Londen: ‘please keep your seatbelts fastened, the captain has to check the motor’. Ongeveer een uur lang moesten onze seatbelts fastened blijven. Vervolgens was de schok groot: van Rome naar Londen in enkele uren, dat was werkelijk zoals Lambikske in zijn teletijdmachine. Van al die ruïnes uit de oudheid kwam ik nu in de futuristische luchthaven van London Stansted: ijzeren liftdeuren voor een treintje naar de douane, mannen in uniform met bazooka’s, bewakers in elke hoek van het gebouw, computers met internet overal ter beschikking, roltrappen bij de vleet, indrukwekkende architectuur met veel glas, metaal en ingewikkelde constructies, … dit is Londen.
Ook de prijzen voor het openbaar vervoer zijn Londens. Van de luchthaven naar het Liverpool Street train station, en daar moest ik een bus zien te vinden. Om het kluwen van verbindingen te vatten, mag het geen drie uur ’s nachts (London time) zijn. Bovendien kreeg ik het aan de stok met de buschauffeur die mijn briefje van 20 pond onaanvaardbaar vond.
‘Je moet altijd reizen met munten op zak.’
‘Maar meneer, ik kom van de luchthaven, waar word ik verondersteld ’s nachts nog munten vandaan te toveren?’
‘It’s not your first time in London, is it?’ (in een druipend vettig Londens accent)
Jawel, maar ik zweeg wijselijk. Vooraleer ik mijn ticketje mocht aannemen, moest ik als een braaf schoolkind mijn rugzak gaan wegzetten. Compleet nutteloos, maar deze man vond het kennelijk leuk mensen te vernederen. Ieder zijn pleziertje.
Tegen half vier was ik uiteindelijk bij Noor op de residentie. Ze was speciaal moeten opstaan en bood me een plaatsje op haar tapijt aan.
Tegen vijf uur gingen we onze spullen ophalen, bracht de Griek/Cyprioot me naar het metro-station en reed hij met Eline terug naar Perugia. De metro in Rome is een verschrikking: oud, vuil, vervallen, overbevolkt, bedrukkend warm en veel te klein. Er zijn voorlopig nog maar twee lijnen, dat is zelfs minder dan in Milaan.
Ik nam de bus naar Roma Ciampino. In het café waar ik op de bus moest wachten, ontmoette ik twee sympathieke Belgen uit Namen, ontmaskerd door hun accent, met wie ik een babbel had over de problematiek in België en de nieuwe verkiezingen.
Rond middernacht, op vaste bodem in Londen: ‘please keep your seatbelts fastened, the captain has to check the motor’. Ongeveer een uur lang moesten onze seatbelts fastened blijven. Vervolgens was de schok groot: van Rome naar Londen in enkele uren, dat was werkelijk zoals Lambikske in zijn teletijdmachine. Van al die ruïnes uit de oudheid kwam ik nu in de futuristische luchthaven van London Stansted: ijzeren liftdeuren voor een treintje naar de douane, mannen in uniform met bazooka’s, bewakers in elke hoek van het gebouw, computers met internet overal ter beschikking, roltrappen bij de vleet, indrukwekkende architectuur met veel glas, metaal en ingewikkelde constructies, … dit is Londen.
Ook de prijzen voor het openbaar vervoer zijn Londens. Van de luchthaven naar het Liverpool Street train station, en daar moest ik een bus zien te vinden. Om het kluwen van verbindingen te vatten, mag het geen drie uur ’s nachts (London time) zijn. Bovendien kreeg ik het aan de stok met de buschauffeur die mijn briefje van 20 pond onaanvaardbaar vond.
‘Je moet altijd reizen met munten op zak.’
‘Maar meneer, ik kom van de luchthaven, waar word ik verondersteld ’s nachts nog munten vandaan te toveren?’
‘It’s not your first time in London, is it?’ (in een druipend vettig Londens accent)
Jawel, maar ik zweeg wijselijk. Vooraleer ik mijn ticketje mocht aannemen, moest ik als een braaf schoolkind mijn rugzak gaan wegzetten. Compleet nutteloos, maar deze man vond het kennelijk leuk mensen te vernederen. Ieder zijn pleziertje.
Tegen half vier was ik uiteindelijk bij Noor op de residentie. Ze was speciaal moeten opstaan en bood me een plaatsje op haar tapijt aan.
Vrijdag 28 mei
We moesten wachten op het telefoontje van de Griek om te weten of hij effectief naar Rome zou rijden. Om één uur stonden we uiteindelijk klaar aan zijn auto. Britney en de regen leidden ons naar de stad waarnaar nu eenmaal alle wegen rijden.
Het was niet eenvoudig om parkeerplaats te vinden. We zijn naar het Colosseum en het Forum Romanum gegaan, hebben de zuil van Trajanus gezien en een monument ter nagedachtenis van de slachtoffers van de Tweede Wereldoorlog, gekoosnaamd ‘de slagroomtaart’. De Griek bleek eigenlijk een Cyprioot en vergezelde ons de hele namiddag.
’s Avonds konden we naar twee geschiedenisstudenten uit Leuven die hun Erasmus in Rome doen, alweer gratis overnachting. We hebben frietjes met appelmoes en worst gemaakt, helemaal Vlaams, De Vos Lemmens-mayonaise als finishing touch. Later zijn we naar een gratis feestje gegaan in een oud, groot gebouw vlakbij Circus Maximus, een ervaring.
De kolos
Het was niet eenvoudig om parkeerplaats te vinden. We zijn naar het Colosseum en het Forum Romanum gegaan, hebben de zuil van Trajanus gezien en een monument ter nagedachtenis van de slachtoffers van de Tweede Wereldoorlog, gekoosnaamd ‘de slagroomtaart’. De Griek bleek eigenlijk een Cyprioot en vergezelde ons de hele namiddag.
’s Avonds konden we naar twee geschiedenisstudenten uit Leuven die hun Erasmus in Rome doen, alweer gratis overnachting. We hebben frietjes met appelmoes en worst gemaakt, helemaal Vlaams, De Vos Lemmens-mayonaise als finishing touch. Later zijn we naar een gratis feestje gegaan in een oud, groot gebouw vlakbij Circus Maximus, een ervaring.
De kolos
Donderdag 27 mei
Na een luie voormiddag heeft Eline me rondgegidst doorheen haar Erasmus-stadje, een heel charmante plek. Ik heb gelato gegeten, we hebben gekookt, ik ben naar de fototentoonstelling van Steve McCurry gegaan (die fotograaf van het Afghaanse meisje met de unieke, felgroene ogen), en later trokken we opnieuw naar ‘de trappen’. Deze keer was er effectief een soort festivalletje gaande, het plein stond vol met mensen. Eline had een Griek gevonden die het wel zag zitten om met de auto naar Rome te rijden, zodat we zouden meekunnen.
Het uitzicht vanaf het balkon waar we eigenlijk niet mochten komen
De trappen
Het uitzicht vanaf het balkon waar we eigenlijk niet mochten komen
De trappen
Woensdag 26 mei
Eline en ik trokken naar een strategisch gekozen tankstation, vlak voor de oprit van de A1 richting Parma, Modena, Bologna,… met als persoonlijke eindbestemming Perugia. In minder dan een uur vonden we een sympathieke Italiaan van rond de vijftig, keurig hemdje, deftige Opel. Hij kon ons naar Bologna brengen. Eline heeft haar beste smalltalk en Italiaans bovengehaald en die kerel aan de praat gehouden tot hij ons zo sympathiek vond dat hij ons niet meer zomaar wilde droppen. Hij besliste dat hij onze treintickets naar Perugia zou betalen, drieëntwintig euro elk. Uiteraard konden wij dat niet zonder meer aanvaarden, maar met de beste wil van de wereld, hij was onwrikbaar.
Toen we uitstapten in Bologna stopte de Italiaan ons elk vijftig euro in onze handen, verwachtte enkel twee kussen terug en voor ik goed en wel grazie had kunnen zeggen, verdween hij met de noorderzon.
We moesten even bekomen van onze gulle weldoener, besloten een citytrip te maken in Bologna en passeerden eerst en vooral langs de pizzeria. Na enkele uurtjes namen we de trein naar Perugia. De minimetro – een ware attractie – bracht ons naar Eline haar huis. We zijn nog even naar ‘de trappen’ gegaan, een soort openbaar café op het oude plein. Het contrast met Tsjechië was groot, daar loopt bijna niemand buiten ’s avonds; Perugia leek wel een festivalterrein.
Bologna
Toen we uitstapten in Bologna stopte de Italiaan ons elk vijftig euro in onze handen, verwachtte enkel twee kussen terug en voor ik goed en wel grazie had kunnen zeggen, verdween hij met de noorderzon.
We moesten even bekomen van onze gulle weldoener, besloten een citytrip te maken in Bologna en passeerden eerst en vooral langs de pizzeria. Na enkele uurtjes namen we de trein naar Perugia. De minimetro – een ware attractie – bracht ons naar Eline haar huis. We zijn nog even naar ‘de trappen’ gegaan, een soort openbaar café op het oude plein. Het contrast met Tsjechië was groot, daar loopt bijna niemand buiten ’s avonds; Perugia leek wel een festivalterrein.
Bologna
Dinsdag 25 mei
De warmte bleef hangen in de straten van Milaan en dus trokken we voor verfrissing naar het Como-meer, een uurtje met de trein. Het landschap was mooi, maar de sfeer echt ontgoochelend. Elk stukje grond wordt daar uitgebuit voor commerciële doeleinden, een beetje gras kostte ons twee en een halve euro. Ik vond het choquerend hoe hard toerisme de schoonheid van de natuur verpest. In elk geval hebben we wel enkele uren lekker in de zon kunnen liggen.
Lago di Como
’s Avonds wachtte er ons de crème de la crème van de Italiaanse aperitivo op: een mojito voor zeven euro en een gigantische buffet included. Toen we ons helemaal hadden volgepropt met verschillende soorten pasta’s, couscous, aubergines, brood, tomaatjes, noem maar op, kwam er een grote schaal exotisch fruit. Toen ik werkelijk mijn grens had bereikt, kwam er ook nog crème brûlée en karamel met nootjes: ronduit sadistisch. Mijn maag had behoorlijk wat tijd nodig om van deze avond te bekomen.
Zeg nu zelf...
Lago di Como
’s Avonds wachtte er ons de crème de la crème van de Italiaanse aperitivo op: een mojito voor zeven euro en een gigantische buffet included. Toen we ons helemaal hadden volgepropt met verschillende soorten pasta’s, couscous, aubergines, brood, tomaatjes, noem maar op, kwam er een grote schaal exotisch fruit. Toen ik werkelijk mijn grens had bereikt, kwam er ook nog crème brûlée en karamel met nootjes: ronduit sadistisch. Mijn maag had behoorlijk wat tijd nodig om van deze avond te bekomen.
Zeg nu zelf...
Maandag 24 mei
Toen we Milaan naderden, wenste ik een file of een onverwachte wegomlegging. Ik vond het een onaangenaam idee dat ik moederziel alleen om half vijf ’s nachts met al mijn bagage aan het busstation gedropt zou worden. Ik had geluk: er was nog een Tsjechisch meisje uit Brno dat haar Erasmus deed in Milaan, we hebben elkaar wakker gehouden met praatjes tot kwart over zes, de eerste metro. Om half zeven stond een Bulgaarse vriendin uit Olomouc die in Milaan studeert me op te wachten.
Ik wilde eventjes gaan dutten in haar bed, maar dat bleek nog een hele opgave. Die residentie is zo goed bewaakt dat er in principe geen bezoek binnenmag voor acht uur ’s morgens. Met wat vriendelijke glimlachjes maakte de conciërge graag een uitzondering, maar ik moest wel mijn paspoort afgeven, standaardprocedure blijkbaar.
Tsveti moest tegen half tien naar de les vertrekken en ook ik werd dus uit het huis gezet. Terwijl ik op Eline aan het wachten was aan het treinstation, werd ik minstens elf keer verzocht een zonnebril te kopen. No grazie.
Eline studeert dit jaar in Perugia en heeft een ‘connectie’ in Milaan waar we mochten blijven slapen. We zijn onze spullen gaan afzetten, dan heeft Tsveti ons rondgeleid. Milaan is niet de meest gezellige stad ooit gezien, maar er zijn wel enkele plaatsen die de moeite waard zijn. Omdat shoppen in Milaan een gezegde is, zijn we door de sjiekste winkelstraat gaan paraderen: Dolce&Gabanna, Versace, Louis Vuitton, … helaas geen celebrities gespot.
De Duomo
’s Avonds gingen we naar een aperitivo: voor drie een halve euro koop je een drankje en mag je nemen zoveel je wil van het eten dat er ligt. Op de terugweg kwamen we voorbij een professionele fotoshoot, mode in Milaan, alweer. Vanzelfsprekend was ik erg moe na de lange, nachtelijke busrit en zijn we op tijd in ons bed geklommen.
Fotoshoot
Ik wilde eventjes gaan dutten in haar bed, maar dat bleek nog een hele opgave. Die residentie is zo goed bewaakt dat er in principe geen bezoek binnenmag voor acht uur ’s morgens. Met wat vriendelijke glimlachjes maakte de conciërge graag een uitzondering, maar ik moest wel mijn paspoort afgeven, standaardprocedure blijkbaar.
Tsveti moest tegen half tien naar de les vertrekken en ook ik werd dus uit het huis gezet. Terwijl ik op Eline aan het wachten was aan het treinstation, werd ik minstens elf keer verzocht een zonnebril te kopen. No grazie.
Eline studeert dit jaar in Perugia en heeft een ‘connectie’ in Milaan waar we mochten blijven slapen. We zijn onze spullen gaan afzetten, dan heeft Tsveti ons rondgeleid. Milaan is niet de meest gezellige stad ooit gezien, maar er zijn wel enkele plaatsen die de moeite waard zijn. Omdat shoppen in Milaan een gezegde is, zijn we door de sjiekste winkelstraat gaan paraderen: Dolce&Gabanna, Versace, Louis Vuitton, … helaas geen celebrities gespot.
De Duomo
’s Avonds gingen we naar een aperitivo: voor drie een halve euro koop je een drankje en mag je nemen zoveel je wil van het eten dat er ligt. Op de terugweg kwamen we voorbij een professionele fotoshoot, mode in Milaan, alweer. Vanzelfsprekend was ik erg moe na de lange, nachtelijke busrit en zijn we op tijd in ons bed geklommen.
Fotoshoot
Zondag 23 mei
De auto was te klein, of ik heb gewoon echt té veel spullen verzameld gedurende dit jaar. Ik heb vanalles achtergelaten voor mijn flatgenoten omdat het simpelweg niet meer mee kon. Ook ikzelf geraakte niet meer in de auto en heb dus de trein naar Brno moeten nemen.
Er waren nog twee mensen afscheid komen nemen aan de receptie. Florian en co konden pas om tien uur in plaats van om negen uur vertrekken, maar uiteindelijk is alles in orde gekomen. Ik heb uitgecheckt en de tram richting station genomen. Voor de laatste keer dit jaar doorheen Olomouc.
Momenteel zit ik in een Wifi-café/restaurant in Brno te wachten op mijn bus naar Milaan. Ik heb me voorgenomen mijn blog te blijven schrijven tot ik terug thuis ben na Italië en London, op 13 juni om precies te zijn. Blijven volgen dus!
Er waren nog twee mensen afscheid komen nemen aan de receptie. Florian en co konden pas om tien uur in plaats van om negen uur vertrekken, maar uiteindelijk is alles in orde gekomen. Ik heb uitgecheckt en de tram richting station genomen. Voor de laatste keer dit jaar doorheen Olomouc.
Momenteel zit ik in een Wifi-café/restaurant in Brno te wachten op mijn bus naar Milaan. Ik heb me voorgenomen mijn blog te blijven schrijven tot ik terug thuis ben na Italië en London, op 13 juni om precies te zijn. Blijven volgen dus!
Zaterdag 22 mei
Stefanie en Igor kwamen bij mij ontbijten. Dan moest ik inpakken, maar ik bleef maar treuzelen, ik kon het precies nog niet helemaal aanvaarden. Ik heb mijn laatste voedsel opgegeten: eieren met banaan en appels als ontbijt, twee ajuinen met noedels in de pan als avondeten.
Mijn was over de isolatiebuizen was nog steeds niet droog, maar ik heb hem alvast naar mijn kamer verhuisd. Nu hing alles weer vol en verloor ik de orde in de chaos.
Ik maakte een briefje voor Florian en zijn gezelschap met tips voor Praag, ging nog eens naar Globus, nam afscheid van Judith, pakte mijn spullen voor Italië en Londen, en de rest bleef voorlopig nog wat liggen.
Florian kwam tegen half tien aan, we zijn iets gaan eten bij de Nepalees en daarna moest ik verder opruimen. Ik ben dag gaan zeggen aan de mensen die op de penthouse-party waren in blok vier. De party was gesaboteerd door de politie wegens lawaaioverlast en iedereen stond dus buiten, een goeie manier om ze allemaal nog even te zien.
Ik heb nauwelijks geslapen uit zenuwachtigheid en uit schrik dat iemand mijn bagage (die in de flat voor het meepikken stond om plaats te maken voor mijn matje in mijn kamer) zou stelen. De paranoia van vanouds deed me elk uur opstaan om te controleren of alles er nog was, tot grote ergernis van Florian die in mijn bed lag en probeerde te slapen.
Mijn was over de isolatiebuizen was nog steeds niet droog, maar ik heb hem alvast naar mijn kamer verhuisd. Nu hing alles weer vol en verloor ik de orde in de chaos.
Ik maakte een briefje voor Florian en zijn gezelschap met tips voor Praag, ging nog eens naar Globus, nam afscheid van Judith, pakte mijn spullen voor Italië en Londen, en de rest bleef voorlopig nog wat liggen.
Florian kwam tegen half tien aan, we zijn iets gaan eten bij de Nepalees en daarna moest ik verder opruimen. Ik ben dag gaan zeggen aan de mensen die op de penthouse-party waren in blok vier. De party was gesaboteerd door de politie wegens lawaaioverlast en iedereen stond dus buiten, een goeie manier om ze allemaal nog even te zien.
Ik heb nauwelijks geslapen uit zenuwachtigheid en uit schrik dat iemand mijn bagage (die in de flat voor het meepikken stond om plaats te maken voor mijn matje in mijn kamer) zou stelen. De paranoia van vanouds deed me elk uur opstaan om te controleren of alles er nog was, tot grote ergernis van Florian die in mijn bed lag en probeerde te slapen.
Vrijdag 21 mei
Ik ben mijn vakkenformulier aan de faculteitscoördinatrice gaan geven en heb een officieel bewijspapier van mijn verblijf hier in ontvangst genomen. Nu is alles afgehandeld aan de unief.
Het was de laatste keer dat ik Efca hier zou zien en om dat op een gepaste wijze te besluiten, hebben we zoveel mogelijk ijsjesbars van Olomouc gecombineerd. We hebben in totaal drie hoorntjes van drie verschillende plaatsen opgesmikkeld. Efca is nog met mij meegegaan naar apotheker als tolk, want ik heb gisteren mijn voet verzwikt en hij is nog steeds gezwollen. Daarna moesten we afscheid nemen... snif.
Om nog maar eens het woord 'laatste' te gebruiken: het was mijn derde en laatste keer Menza vandaag. Na de ijsjes heb ik niet meer gegeten, maar heb er wel nog vrij lang gezeten. Later kwam Ben op de thee en zijn we met mijn flatgenootjes naar Globus gewandeld om boodschappen voor onze chili sin carne.
Ik moest het koken even onderbreken om afscheid te gaan nemen van Pierre. Tijdens het koken werd stap voor stap duidelijk dat het recept wel héél erg grote porties rekent. Onze pannen waren allemaal te klein en we hebben dus wat dingen moeten weglaten. De Maleisische meisjes waarschuwden ons dat de chili-pepers van Globus onwaarschijnlijk 'hot' zijn; we hebben ze er wijselijk niet bijgevoegd. Als het zelfs voor Maleisiërs hot is, dan is het voor ons de hel.
We aten voor de laatste keer allemaal samen, keken voor de laatste keer samen film, ik nam afscheid van Ben en later kwam Stefanie nog even langs. Het zijn hier vreemde laatste dagen.
Het was de laatste keer dat ik Efca hier zou zien en om dat op een gepaste wijze te besluiten, hebben we zoveel mogelijk ijsjesbars van Olomouc gecombineerd. We hebben in totaal drie hoorntjes van drie verschillende plaatsen opgesmikkeld. Efca is nog met mij meegegaan naar apotheker als tolk, want ik heb gisteren mijn voet verzwikt en hij is nog steeds gezwollen. Daarna moesten we afscheid nemen... snif.
Om nog maar eens het woord 'laatste' te gebruiken: het was mijn derde en laatste keer Menza vandaag. Na de ijsjes heb ik niet meer gegeten, maar heb er wel nog vrij lang gezeten. Later kwam Ben op de thee en zijn we met mijn flatgenootjes naar Globus gewandeld om boodschappen voor onze chili sin carne.
Ik moest het koken even onderbreken om afscheid te gaan nemen van Pierre. Tijdens het koken werd stap voor stap duidelijk dat het recept wel héél erg grote porties rekent. Onze pannen waren allemaal te klein en we hebben dus wat dingen moeten weglaten. De Maleisische meisjes waarschuwden ons dat de chili-pepers van Globus onwaarschijnlijk 'hot' zijn; we hebben ze er wijselijk niet bijgevoegd. Als het zelfs voor Maleisiërs hot is, dan is het voor ons de hel.
We aten voor de laatste keer allemaal samen, keken voor de laatste keer samen film, ik nam afscheid van Ben en later kwam Stefanie nog even langs. Het zijn hier vreemde laatste dagen.
Donderdag 20 mei
Om tien uur had ik met Judith uit Groningen afgesproken aan de receptie om nogmaals een handtekening van een prof te gaan vragen. We moeten ze allemaal persoonlijk afgaan en ze zijn allemaal op verschillende plaatsen en tijdstippen te vinden, een hele queeste dus. Voor dit vak heb ik een B, de enige uitzondering op mijn A's, maar ik kon ook niet echt meer verwachten van een examen na de Goodbye-party.
Mijn tien-consumptie-kaartje van mijn favoriete koffiebar Milli was vol en ik had recht op een gratis drankje. Ik ben het met Judith gaan opdrinken.
's Avonds heb ik voor de laatste keer mijn was gedaan. Het systeem wordt keer op keer onlogischer: ik kreeg de sleutel van de wasruimte in mijn blok en de sleutel van de droogruimte twee blokken verder, want in mijn blok was de droogruimte vol. De waarheid was dat de droogruimte twee blokken verder vol was, en dat ik dus tragikomisch met mijn zak vol was van het kastje naar de muur werd gestuurd. Ik heb mijn kleren uiteindelijk over de verwarmingsbuizen in blok D te drogen gehangen.
Mijn tien-consumptie-kaartje van mijn favoriete koffiebar Milli was vol en ik had recht op een gratis drankje. Ik ben het met Judith gaan opdrinken.
's Avonds heb ik voor de laatste keer mijn was gedaan. Het systeem wordt keer op keer onlogischer: ik kreeg de sleutel van de wasruimte in mijn blok en de sleutel van de droogruimte twee blokken verder, want in mijn blok was de droogruimte vol. De waarheid was dat de droogruimte twee blokken verder vol was, en dat ik dus tragikomisch met mijn zak vol was van het kastje naar de muur werd gestuurd. Ik heb mijn kleren uiteindelijk over de verwarmingsbuizen in blok D te drogen gehangen.
Woensdag 19 mei
Voor de tweede keer dit jaar heb ik het 'gewaagd' in Menza, het studentenrestaurant, te gaan eten. Het was geen haute cuisine, maar zeker eetbaar.
Ik had mijn laatste les Holocaust en moest een lang artikel lezen. Onze bejaarde professore uit Amerika wilde ons per se meenemen op café en alles betalen. We zijn maar met vijf in de groep en zij voelt zich duidelijk wat eenzaam. Pikant detail: zij en haar witte cowboyhoed zijn gedurende het hele cafébezoekje onafscheidelijk geweest.
's Avonds heb ik met mijn flatgenoot Marta sterke koffie gedronken als krachtvoer voor onze (of alleszins mijn) laatste uitgaansavond in Olomouc. Eerst was iedereen in café Crack en nadien was er een massale volksverhuis naar Belmondo daarnaast. Het was een bijzonder leuk feestje en ik was dus uiteraard pas tegen de vroege uurtjes thuis.
Ik had mijn laatste les Holocaust en moest een lang artikel lezen. Onze bejaarde professore uit Amerika wilde ons per se meenemen op café en alles betalen. We zijn maar met vijf in de groep en zij voelt zich duidelijk wat eenzaam. Pikant detail: zij en haar witte cowboyhoed zijn gedurende het hele cafébezoekje onafscheidelijk geweest.
's Avonds heb ik met mijn flatgenoot Marta sterke koffie gedronken als krachtvoer voor onze (of alleszins mijn) laatste uitgaansavond in Olomouc. Eerst was iedereen in café Crack en nadien was er een massale volksverhuis naar Belmondo daarnaast. Het was een bijzonder leuk feestje en ik was dus uiteraard pas tegen de vroege uurtjes thuis.
Dinsdag 18 mei
De kapper verwachtte me tegen tien uur 's morgens en dat was natuurlijk veel te vroeg voor mij, maar ik was voor een zeldzame keer zelfs te vroeg. Ik hield mijn hart vast voor mogelijk ongevraagde neveneffecten, zoals enkele blonde of paarse lokken hier en daar, maar ze heeft braaf enkel de puntjes afgeknipt. De vreemde productjes die mijn haar deden samenplakken alsof er takken inzaten, zie ik graag door de vingers.
's Middags zijn we met al mijn klasgenoten in een Nepalees restaurant gaan eten. De uitbater had een lezing gegeven over Aziatisch eten in Tsjechië en na zijn smakelijke uitleg over de traditionele wijze waarop de gerechten worden klaargemaakt, waren we er helemaal voor gewonnen. Het was buffet à volonté voor vier luttele euro's: een vreetfestijn gegarandeerd.
's Avonds ben ik iets gaan drinken bij een vriend uit London, noem het mentale voorbereiding op mijn taallessen daar begin juni.
's Middags zijn we met al mijn klasgenoten in een Nepalees restaurant gaan eten. De uitbater had een lezing gegeven over Aziatisch eten in Tsjechië en na zijn smakelijke uitleg over de traditionele wijze waarop de gerechten worden klaargemaakt, waren we er helemaal voor gewonnen. Het was buffet à volonté voor vier luttele euro's: een vreetfestijn gegarandeerd.
's Avonds ben ik iets gaan drinken bij een vriend uit London, noem het mentale voorbereiding op mijn taallessen daar begin juni.
Maandag 17 mei
Ik moest credits gaan sprokkelen bij mijn proffen, ben een afspraak gaan maken met de kapper (deze keer mét succes) en ben nog wat boodschappen gaan doen. Mijn laatste week Olomouc is ingeluid.
's Avonds zouden we naar het theehuisje gaan, maar de helft van ons 'traditionele' groepje had afgezegd. Ik was best ontgoocheld want het was de laatste keer.
Uiteindelijk zijn we nog in 15-min beland, maar de sfeer zat er niet helemaal in. Ik ben dus vrij vlug doorgegaan. Opnieuw moest ik afscheid nemen, van een vriendin uit Polen.
's Avonds zouden we naar het theehuisje gaan, maar de helft van ons 'traditionele' groepje had afgezegd. Ik was best ontgoocheld want het was de laatste keer.
Uiteindelijk zijn we nog in 15-min beland, maar de sfeer zat er niet helemaal in. Ik ben dus vrij vlug doorgegaan. Opnieuw moest ik afscheid nemen, van een vriendin uit Polen.
Zondag 16 mei
Op onze laatste dag in het noorden van Bohemen hebben we de grotten van Bozkov bezocht. Ook daar kregen we een audioguide in het Nederlands.
's Middags aten we traditionele knedlíky, deze keer in de neutrale variant, met biologisch konijnenvlees vers uit de tuin. Dat gaf de energie om een kasteelruïne tien kilometer verderop te bekijken: Kumburk, vlakbij Nová Paka.
Wiiiind
Op het fort
Kumburk
Tegen half zes namen we de trein terug naar Olomouc. Het regende, maar ik ben toch nog even gaan joggen/wandelen.
's Middags aten we traditionele knedlíky, deze keer in de neutrale variant, met biologisch konijnenvlees vers uit de tuin. Dat gaf de energie om een kasteelruïne tien kilometer verderop te bekijken: Kumburk, vlakbij Nová Paka.
Wiiiind
Op het fort
Kumburk
Tegen half zes namen we de trein terug naar Olomouc. Het regende, maar ik ben toch nog even gaan joggen/wandelen.
Zaterdag 15 mei
Vandaag zijn we drie kastelen gaan bezoeken en hebben we onze eerste stappen gezet in het Tsjechische paradijs (Český ráj), een beschermd landschap. Ik heb al plannen gemaakt voor mijn huwelijksreis :)
Gele velden vol biodiesel-bloemen
Hrad Kost (kasteel Kost). Ik werd een beetje misselijk van de martelruimtes binnenin. In het woongedeelte leerden we dat de mensen hier kleine katjes gebruikten als wc-papier, milieuvriendelijk is dat wel.
Het vijvertje bij Kost
Het hoogtepunt: Trosky. De twee rotsen met daarop een kasteel zijn zichtbaar vanuit de wijde omgeving en zijn deel van het Tsjechische paradijs. En uiteraard kun je van bovenaf ook zelf de wijde omgeving spotten.
Judith-Leuven en Judith-Groningen leuken het landschap nog wat op
Hrubá Skála, de derde bestemming van de dag. Bij dit grote landhuis Hrad Valdštejn hoort een prachtig domein. Een beetje verder is een kuuroord waarvoor de patiënten vroeger naakt of met een witte doek door de bossen moesten lopen. We zijn zulke verschijningen echter niet tegengekomen.
De 'muizengang': een smalle doorgang waar we door moesten op weg van het landhuis naar het bos/park onderin.
Deze hoge rotsen zijn typisch voor het Tsjechische paradijs. Ze hebben allerlei leuke vormen omdat hier vroeger een zee was.
's Avonds hebben we - om de dag compleet te maken - twee Tsjechische films gezien: een over de Praagse Lente en een komedie over twee grappige oude mannetjes. De humor is wel bijzonder zwart.
Gele velden vol biodiesel-bloemen
Hrad Kost (kasteel Kost). Ik werd een beetje misselijk van de martelruimtes binnenin. In het woongedeelte leerden we dat de mensen hier kleine katjes gebruikten als wc-papier, milieuvriendelijk is dat wel.
Het vijvertje bij Kost
Het hoogtepunt: Trosky. De twee rotsen met daarop een kasteel zijn zichtbaar vanuit de wijde omgeving en zijn deel van het Tsjechische paradijs. En uiteraard kun je van bovenaf ook zelf de wijde omgeving spotten.
Judith-Leuven en Judith-Groningen leuken het landschap nog wat op
Hrubá Skála, de derde bestemming van de dag. Bij dit grote landhuis Hrad Valdštejn hoort een prachtig domein. Een beetje verder is een kuuroord waarvoor de patiënten vroeger naakt of met een witte doek door de bossen moesten lopen. We zijn zulke verschijningen echter niet tegengekomen.
De 'muizengang': een smalle doorgang waar we door moesten op weg van het landhuis naar het bos/park onderin.
Deze hoge rotsen zijn typisch voor het Tsjechische paradijs. Ze hebben allerlei leuke vormen omdat hier vroeger een zee was.
's Avonds hebben we - om de dag compleet te maken - twee Tsjechische films gezien: een over de Praagse Lente en een komedie over twee grappige oude mannetjes. De humor is wel bijzonder zwart.
Vrijdag 14 mei
We aten rohlíky als ontbijt, typische Tsjechische broodjes. De dag begon al om acht uur en we vertrokken dus tamelijk vroeg om de buurt te gaan verkennen. In het nabijliggende dorpje Jilemnice staan veel typische Krkonoše-huisjes.
Kuba en een Krkonoše-huisje
In Jilemnice is het Krkonoše-museum met uitleg over het begin van de skisport, de geografie van het gebergte en een unicum uit de omgeving: een opwindmechanische miniatuur van Bethlehem waar een man met véél geduld dertig jaar aan had gewerkt. Alle figuurtjes waren uit hout gesneden en elk poppetje kon op een of andere manier bewegen: de bokken sloegen hun hoofd tegen elkaar, de schaapjes graasden, de engeltjes vlogen rond en speelden muziek,... Ik vond het wel koddig.
Na een korte wandeling in de regen (en in het bos) in Krkonoše, gingen we naar Vrchlabí, een dorpje verderop. Daar was een museum dat meer focust op het landschap en de natuur. Merkwaardig: het filmpje en de teksten zijn in het Nederlands te verkrijgen. In dit gebied zijn heler kolonies samengetroepte, uitgeweken Hollanders die en masse de typische huisjes laten nabouwen.
Een landhuis in Vrchlabí
De moeder van Kuba had verse fruit-knedlíky voor ons gemaakt. Dat is een soort deeg met binnenin - in dit geval - een pruim. Je eet dat op met poedersuiker, héél lekker.
Een half-opgevreten pruimenknedlík
Het spannendste deel van de dag kwam 's avonds. De vader van Kuba is ambulancier en moet oude patiënten die niet goed meer te been zijn gaan thuisbrengen in hun verlaten huisjes in de bergen. Het is een soort bergtaxi. Wij mochten mee op voorwaarde dat we zouden zwijgen onderweg. We reden het hele gebergte rond, kregen prachtige landschappen te zien, en probeerden de Tsjechische, erg luide gesprekken van vanvoor naar vanachter in de ambulance te volgen: een unieke ervaring.
Judith-Groningen stapt in de bergtaxi/ambulance
Kuba en een Krkonoše-huisje
In Jilemnice is het Krkonoše-museum met uitleg over het begin van de skisport, de geografie van het gebergte en een unicum uit de omgeving: een opwindmechanische miniatuur van Bethlehem waar een man met véél geduld dertig jaar aan had gewerkt. Alle figuurtjes waren uit hout gesneden en elk poppetje kon op een of andere manier bewegen: de bokken sloegen hun hoofd tegen elkaar, de schaapjes graasden, de engeltjes vlogen rond en speelden muziek,... Ik vond het wel koddig.
Na een korte wandeling in de regen (en in het bos) in Krkonoše, gingen we naar Vrchlabí, een dorpje verderop. Daar was een museum dat meer focust op het landschap en de natuur. Merkwaardig: het filmpje en de teksten zijn in het Nederlands te verkrijgen. In dit gebied zijn heler kolonies samengetroepte, uitgeweken Hollanders die en masse de typische huisjes laten nabouwen.
Een landhuis in Vrchlabí
De moeder van Kuba had verse fruit-knedlíky voor ons gemaakt. Dat is een soort deeg met binnenin - in dit geval - een pruim. Je eet dat op met poedersuiker, héél lekker.
Een half-opgevreten pruimenknedlík
Het spannendste deel van de dag kwam 's avonds. De vader van Kuba is ambulancier en moet oude patiënten die niet goed meer te been zijn gaan thuisbrengen in hun verlaten huisjes in de bergen. Het is een soort bergtaxi. Wij mochten mee op voorwaarde dat we zouden zwijgen onderweg. We reden het hele gebergte rond, kregen prachtige landschappen te zien, en probeerden de Tsjechische, erg luide gesprekken van vanvoor naar vanachter in de ambulance te volgen: een unieke ervaring.
Judith-Groningen stapt in de bergtaxi/ambulance
Donderdag 13 mei
In plaats van mijn leerstof nog eens na te kijken, verkoos ik uiteraard zo lang mogelijk te blijven slapen. Dat lukte niet al te best want ik was zenuwachtig. Tegen half twaalf kwam ik met een stevige koffie en mijn papieren het examenlokaal binnengewandeld, ik denk dat ook dit examen wel gaat meevallen.
Tijd om Fruits de Mer en Hollandse kaas te kopen als cadeautje, en mijn Tsjechische bankrekening te gaan annuleren. Ik kreeg al het geld dat daar nog op stond cash mee.
Ik nam afscheid van twee vrienden uit Parijs die morgen vertrekken, en vertrok zelf tegen zeven uur naar het station. Kuba, een Tsjechische jongen die Nederlands studeert, had Judith uit Groningen en mij uitgenodigd bij hem thuis in Martinice, een dorpje aan de voet van het Reuzengebergte (Krkonoše) in het Noorden van Bohemen. We kregen daar een kamer voor ons twee. Het was er betrekkelijk kouder dan in Olomouc, daar had ik helemaal niet over nagedacht.
Tijd om Fruits de Mer en Hollandse kaas te kopen als cadeautje, en mijn Tsjechische bankrekening te gaan annuleren. Ik kreeg al het geld dat daar nog op stond cash mee.
Ik nam afscheid van twee vrienden uit Parijs die morgen vertrekken, en vertrok zelf tegen zeven uur naar het station. Kuba, een Tsjechische jongen die Nederlands studeert, had Judith uit Groningen en mij uitgenodigd bij hem thuis in Martinice, een dorpje aan de voet van het Reuzengebergte (Krkonoše) in het Noorden van Bohemen. We kregen daar een kamer voor ons twee. Het was er betrekkelijk kouder dan in Olomouc, daar had ik helemaal niet over nagedacht.
Woensdag 12 mei
Ik ben om zeven uur 's morgens opgestaan om te studeren tot half één, en dan het examen af te leggen. Het viel wel mee, denk ik.
In de namiddag hadden we nog een les over de Holocaust, we moesten ons take-home-examen afgeven en twee van de vijf studenten die dat vak volgen, had dat niet afgekregen.
Daarna heb ik weer een hele avond geleerd tot half twaalf, dan vertrok de laatste tram naar... Belmondo! :)
Het was mijn bedoeling niet al te lang te blijven op de Goodbye-party, maar ben niet bepaald geslaagd in dat opzet. Het was uiteindelijk zes uur 's morgens toen ik in mijn bed lag.
In de namiddag hadden we nog een les over de Holocaust, we moesten ons take-home-examen afgeven en twee van de vijf studenten die dat vak volgen, had dat niet afgekregen.
Daarna heb ik weer een hele avond geleerd tot half twaalf, dan vertrok de laatste tram naar... Belmondo! :)
Het was mijn bedoeling niet al te lang te blijven op de Goodbye-party, maar ben niet bepaald geslaagd in dat opzet. Het was uiteindelijk zes uur 's morgens toen ik in mijn bed lag.
Dinsdag 11 mei
Ik moest mijn presentatie over België-Tsjechoslowakije voorstellen en heb per ongeluk veel te veel lestijd ingepikt. Uiteindelijk ben ik zelfs niet tot mijn conclusie kunnen komen, beetje jammer.
Na de presentaties moesten we elk nog eens met de professor gaan praten over het voorbije semester. Hij heeft uiteindelijk zonder er echt over na te denken een A op mijn Learning Agreement geschreven.
Nadien trok ik me opnieuw terug in de bibliotheek om mijn examen Russian Foreign Policy te proberen redden. Na enkele stressvolle uurtjes ben ik met een bang hart naar het examenlokaal gestapt, en het viel nog redelijk mee. Het was niet subliem, maar ik ga er wel door zijn.
's Avonds moest ik het volgende examen voorbereiden: Nationalism and Ethnic Conflict in Eastern Europe. Ik voel me nogal eenzaam door al die uren in de bibliotheek terwijl veel andere studenten al volledig klaar zijn of gewoon nooit iets hebben moeten doen.
Na de presentaties moesten we elk nog eens met de professor gaan praten over het voorbije semester. Hij heeft uiteindelijk zonder er echt over na te denken een A op mijn Learning Agreement geschreven.
Nadien trok ik me opnieuw terug in de bibliotheek om mijn examen Russian Foreign Policy te proberen redden. Na enkele stressvolle uurtjes ben ik met een bang hart naar het examenlokaal gestapt, en het viel nog redelijk mee. Het was niet subliem, maar ik ga er wel door zijn.
's Avonds moest ik het volgende examen voorbereiden: Nationalism and Ethnic Conflict in Eastern Europe. Ik voel me nogal eenzaam door al die uren in de bibliotheek terwijl veel andere studenten al volledig klaar zijn of gewoon nooit iets hebben moeten doen.
Maandag 10 mei
Een dagje bib om mij voor te bereiden op het examen Russian Foreign Policy. De stress kende pieken want ik ken daar duidelijk veel te weinig van en heb dat vak altijd laten liggen.
Zondag 9 mei
Een portie Nationalism and Ethnic Conflict: ik moest nog een essay schrijven over een gepaste media-strategie om de situatie van een concreet conflict in Oost-Europa te verbeteren. Ik heb me gefocust op Georgië-Zuid-Ossetië, maar ben niet zo tevreden over mijn tekst.
Daarna moest ik nog wat teksten lezen. Ik heb vooral veel getreuzeld.
Daarna moest ik nog wat teksten lezen. Ik heb vooral veel getreuzeld.
Zaterdag 8 mei
Nu al mijn essays en het take-home-examen af zijn, ben ik aan de voorbereiding van mijn examens begonnen: een dagje studeren over de Europese Unie.
Vrijdag 7 maart
Alweer een dag in de bibliotheek: ik moest het take-home-examen over de Holocaust uitwerken. Dat waren heel ruime vragen over alle artikels die we hadden moeten lezen, tientallen en tientallen pagina's in totaal. Het heeft me bijna de hele dag geduurd om dat af te krijgen.
Donderdag 6 mei
Ik was uiteraard moe, maar zat op tijd in de les en heb de hele namiddag aan mijn essay over België versus Tsjechoslowakije gewerkt. 's Avonds ben ik met Efca gaan joggen en daarna heb ik een powerpoint gemaakt die bij het essay hoort.
Woensdag 5 mei
Nog enkele kleine wijzigingen en mijn essay is af! Ik ben alvast begonnen aan het volgende: een vergelijking tussen de split van Tsjechoslowakije en een mogelijke splitsing van België. Tegen half twaalf heb ik de laatste tram naar Belmondo genomen, voor zo'n twee uurtjes ontspanning.
Maandag 3 mei
In de voormiddag moest ik een boekje lezen voor Nationalism and Ethnic Conflict en de rest van de dag heb ik me opnieuw achter mijn essay voor Centraal-Europese Integratie gezet. Voor zwemmen was er geen tijd meer.
Zondag 2 mei
Tot elf uur heb ik moeten wachten op antwoord van de prof over mijn essay-onderwerp. Het zou stom zijn om daarvoor al opnieuw te beginnen. Hij heeft beslist dat ik mijn onderwerp mag behouden, oef. Ik heb het nog wat gemodifieerd zodat het hem beter zou bevallen.
De rest van de dag bestaat uit noeste arbeid.
De rest van de dag bestaat uit noeste arbeid.
Zaterdag 1 mei
Om zeven uur 's morgens was Simona nog steeds niet terug en ik begon me zorgen te maken. Ik dacht dat ze al lang haar bus had moeten nemen. Tien minuten later kwam ze uiteindelijk toch binnen om haar spullen op te halen. Ik was stiekem blij dat mijn kamer nu terug enkel van mij is. Het is stresserend om voortdurend spullen te moeten verstoppen uit schrik voor controle, één sleutel is onhandig, en omdat ik mijn werk nu echt moet afkrijgen, begon het op mijn zenuwen te werken.
Het was vake zijn verjaardag en voor die gelegenheid hebben we geskypet. Dat was nog maar de tweede keer sinds het begin van het schooljaar.
Ik heb mijn essay voor European Visual Culture (over de nieuwe bril van Verhofstadt) afgewerkt en ben aan research begonnen voor het volgende essay. Ik stond voor een gesloten poort van de bibliotheek, nu moest ik alles op de computer lezen.
Na een hele namiddag opzoekingswerk en lezen, kreeg ik een mail van de prof dat hij mijn onderwerp niet goed vindt. Ik was eventjes wanhopig want die - nogal lijvige - paper moet nu donderdag al af zijn. Uiteindelijk heb ik mijn moed bijeengeraapt en een ernstige motivatie voor dat onderwerp naar hem teruggestuurd.
Ondertussen heb ik het Handbook Academic Writing afgewerkt, de deadlines beginnen massaal te naderen.
Het was vake zijn verjaardag en voor die gelegenheid hebben we geskypet. Dat was nog maar de tweede keer sinds het begin van het schooljaar.
Ik heb mijn essay voor European Visual Culture (over de nieuwe bril van Verhofstadt) afgewerkt en ben aan research begonnen voor het volgende essay. Ik stond voor een gesloten poort van de bibliotheek, nu moest ik alles op de computer lezen.
Na een hele namiddag opzoekingswerk en lezen, kreeg ik een mail van de prof dat hij mijn onderwerp niet goed vindt. Ik was eventjes wanhopig want die - nogal lijvige - paper moet nu donderdag al af zijn. Uiteindelijk heb ik mijn moed bijeengeraapt en een ernstige motivatie voor dat onderwerp naar hem teruggestuurd.
Ondertussen heb ik het Handbook Academic Writing afgewerkt, de deadlines beginnen massaal te naderen.
Vrijdag 30 april
Het 'chillen' begon uit de hand te lopen, dringend tijd om in gang te schieten. Ik heb de hele dag aan mijn essay voor European Visual Culture gewerkt. 's Avonds zijn Stefanie en ik gaan joggen.
Simona wilde nog uitgaan en had de sleutels mee. Ik verwachtte haar laat terug, omdat ze de volgende dag zo vroeg moest opstaan dat ze beter gewoon niet zou slapen.
Simona wilde nog uitgaan en had de sleutels mee. Ik verwachtte haar laat terug, omdat ze de volgende dag zo vroeg moest opstaan dat ze beter gewoon niet zou slapen.
Donderdag 29 april
De les Central Europe and European Integration ging door op het terras van Café 87 in het zonnetje. Ik klaag niet.
In de namiddag zijn we naar de botanische tuin in het grootste park van Olomouc gegaan. Daarna hebben we nog wat gedut in de zon.
's Avonds was er een afscheidsbarbeque voor Basia en Ewa, twee Poolse meisjes die ik vanaf dag één ken. Niet ver van de residentie is een klein meertje met een bbq-stel dat iedereen vrij mag gebruiken. Het was gezellig, maar het afscheidsaspect baart me zorgen.
Op mijn flat was er een verjaardagsfeestje voor Saliha, een Turks meisje. Fifi, haar kamergenoot, had de lekkerste taart in jaren gemaakt. We hebben als verjaardagscadeau de ideale man voor Saliha gecreëerd.
Iyiyi betekent 'goed' in het Turks, Iyiman is dus een goede man
Daarna kwam Lydia om te oefenen voor een interview voor haar job in Londen. We hebben wat vragen gesimuleerd en samen naar antwoorden gezocht.
In de namiddag zijn we naar de botanische tuin in het grootste park van Olomouc gegaan. Daarna hebben we nog wat gedut in de zon.
's Avonds was er een afscheidsbarbeque voor Basia en Ewa, twee Poolse meisjes die ik vanaf dag één ken. Niet ver van de residentie is een klein meertje met een bbq-stel dat iedereen vrij mag gebruiken. Het was gezellig, maar het afscheidsaspect baart me zorgen.
Op mijn flat was er een verjaardagsfeestje voor Saliha, een Turks meisje. Fifi, haar kamergenoot, had de lekkerste taart in jaren gemaakt. We hebben als verjaardagscadeau de ideale man voor Saliha gecreëerd.
Iyiyi betekent 'goed' in het Turks, Iyiman is dus een goede man
Daarna kwam Lydia om te oefenen voor een interview voor haar job in Londen. We hebben wat vragen gesimuleerd en samen naar antwoorden gezocht.
Woensdag 28 april
Na de les Holocaust zocht ik Simona op, een Bulgaars meisje dat hier vorig semester studeerde en nog even terug kwam naar Olomouc. Ze zou op mijn kamer blijven slapen voor drie nachten.
We kookten en maakten ons klaar voor de fameuze Balkan-party in Belmondo. Enkele grapjassen hadden ons daar zo bang gemaakt voor kamercontrole dat we er paranoïde van werden. Bij elk geluidje in de flat sloeg de schrik me om het hart. Veel zouden we toch niet slapen, want we waren pas laat terug.
We kookten en maakten ons klaar voor de fameuze Balkan-party in Belmondo. Enkele grapjassen hadden ons daar zo bang gemaakt voor kamercontrole dat we er paranoïde van werden. Bij elk geluidje in de flat sloeg de schrik me om het hart. Veel zouden we toch niet slapen, want we waren pas laat terug.
Dinsdag 27 april
15min was misschien toch niet zo'n geweldig idee... opstaan deed pijn, ik had mijn tekst voor The Past and the Future of Central Europe niet gelezen en mijn test Tsjechisch niet meer geleerd.
De schade bleef beperkt. Het viel niet op van de tekst, ik ben na die les gaan slapen, terug opgestaan voor Tsjechisch en heb de test - die uiteindelijk toch niet meetelt voor mij - met relatief succes afgelegd.
's Avonds hebben we pannenkoeken gebakken met ons Sloveense bezoek Mojca.
Overdaad troef
Stefanie, Mojca, Pierre
De schade bleef beperkt. Het viel niet op van de tekst, ik ben na die les gaan slapen, terug opgestaan voor Tsjechisch en heb de test - die uiteindelijk toch niet meetelt voor mij - met relatief succes afgelegd.
's Avonds hebben we pannenkoeken gebakken met ons Sloveense bezoek Mojca.
Overdaad troef
Stefanie, Mojca, Pierre
Maandag 26 april
Er was geen tijd meer voor onze presentatie tijdens de eerste les. We moesten dus wachten op de inhaalles om vijf uur. Bleek onze Tsjechische groepsgenoot door te moeten en heeft hij snel zijn eigen stuk opgezegd. Zo viel het misschien minder op dat dat deel duidelijk niet coherent was.
Lydia en Julien gingen toevallig net film kijken toen ik langs Lydia's flat liep. Paris kijken met twee mensen uit Parijs is erg entertainend. Ik heb me bovendien laten overtuigen om mee te gaan naar 15min, dat was al een eeuwigheid geleden.
Lydia en Julien gingen toevallig net film kijken toen ik langs Lydia's flat liep. Paris kijken met twee mensen uit Parijs is erg entertainend. Ik heb me bovendien laten overtuigen om mee te gaan naar 15min, dat was al een eeuwigheid geleden.
Zondag 25 april
Ik was mijn luie zelve en heb de hele voormiddag geslapen. Dan was het dringend tijd om de voorbereidingen voor ons groepswerk over Wit-Rusland te starten. Onze Tsjechische groepsgenoot werkte weer tegen: hij snapte duidelijk het concept van samenhang in een presentatie niet.
Tegen acht uur is Aurélia naar mijn kamer gekomen en hebben we er samen aan gewerkt tot een kot in de nacht. In groep werken aan zoiets zorgt er alleen maar voor dat het erg traag vooruit gaat.
Tegen acht uur is Aurélia naar mijn kamer gekomen en hebben we er samen aan gewerkt tot een kot in de nacht. In groep werken aan zoiets zorgt er alleen maar voor dat het erg traag vooruit gaat.
Zaterdag 24 april
Van voor acht uur 's morgens was een bende Slovenen luidruchtig aan het zingen op de gang. Toen ik van het ontbijt terug kwam tegen negen uur, kreeg ik de Borovička (60%) bijna door mijn strot geperst. Toch heb ik vriendelijk bedankt.
Al om iets over tien was ik in het testcentrum. De sfeer was te snijden: iedereen was muisstil. We moesten een agreement ondertekenen en een hele verklaring overschrijven. Dan volgde de paspoortcontrole, moesten we een foto laten nemen met de webcam en vervolgens de computer gaan zoeken waarop onze foto was verschenen.
Tegen elf uur begon de test eindelijk. Het duurde ongeveer vier uur met maar tien minuten pauze. Best vermoeiend, zo lang naar een computerscherm staren. Globaal gezien heb ik er wel een goed gevoel bij, nog twee weken wachten op de uitslag.
Ik ging mijn spullen ophalen in het hostel en - uiteraard zonder de Nigeriaan te bellen - vertrok ik naar het station. Daar heb ik een Amerikaanse toerist in nood geholpen:
'There is no place to change money', grmblgrbmlgrbml.
'Over there is a cashmachine, just fifty meters further, downstairs.'
(ondertussen probeerde een Indiër een vervallen treinticket aan de Amerikaan te verkopen)
'Grmblgrmblgrmbl. I'll just ask the taxidriver. Grmblgrmbl. And the hotellobby will arrange it.'
'But really, it's just over there.'
'No no it's okay thank you.'
Luie toeristen! Alsof 'the cash machine' zelf naar hen gaat toestappen.
Op de trein heb ik mijn test Tsjechisch van dinsdag voorbereid.
's Avonds in Olomouc zijn we nog iets gaan drinken met een groep Erasmussers. Ik was blij dat die test eindelijk achter de rug is.
Al om iets over tien was ik in het testcentrum. De sfeer was te snijden: iedereen was muisstil. We moesten een agreement ondertekenen en een hele verklaring overschrijven. Dan volgde de paspoortcontrole, moesten we een foto laten nemen met de webcam en vervolgens de computer gaan zoeken waarop onze foto was verschenen.
Tegen elf uur begon de test eindelijk. Het duurde ongeveer vier uur met maar tien minuten pauze. Best vermoeiend, zo lang naar een computerscherm staren. Globaal gezien heb ik er wel een goed gevoel bij, nog twee weken wachten op de uitslag.
Ik ging mijn spullen ophalen in het hostel en - uiteraard zonder de Nigeriaan te bellen - vertrok ik naar het station. Daar heb ik een Amerikaanse toerist in nood geholpen:
'There is no place to change money', grmblgrbmlgrbml.
'Over there is a cashmachine, just fifty meters further, downstairs.'
(ondertussen probeerde een Indiër een vervallen treinticket aan de Amerikaan te verkopen)
'Grmblgrmblgrmbl. I'll just ask the taxidriver. Grmblgrmbl. And the hotellobby will arrange it.'
'But really, it's just over there.'
'No no it's okay thank you.'
Luie toeristen! Alsof 'the cash machine' zelf naar hen gaat toestappen.
Op de trein heb ik mijn test Tsjechisch van dinsdag voorbereid.
's Avonds in Olomouc zijn we nog iets gaan drinken met een groep Erasmussers. Ik was blij dat die test eindelijk achter de rug is.
Vrijdag 23 april
Ik wist niet goed wat ik nu eigenlijk nog kon doen voor de TOEFL-test en heb heel de dag rondjes zitten draaien, filmpjes op De Redactie bekeken enzomeer. Uiteindelijk besloot ik gewoon naar Praag te vertrekken.
Tegen tien uur 's avonds was ik daar, zocht mijn weg naar het hostel. Het goedkoopste dat ik in gedachten had, bleek al gesloten. Gelukkig was er een andere optie in dezelfde straat, het was ondertussen al bijna elf uur.
Er waren drie computers in de common room, waarvan ik de middelste inpalmde. Naast mij zat een Nigeriaan die een eenzaam meisje, zo laat nog binnengesloft, als ideaal flirtslachtoffer beschouwde. Ik kreeg prompt een mail met al zijn contactgegevens en een oproep om mij zo vaak mogelijk te kunnen zien. Mijn emailadres had hij stiekem van mijn scherm afgelezen toen ik mijn mails aan het checken was. Ik moest hem bellen als de TOEFL-test gedaan was, dan zouden we kunnen afspreken.
Op mijn kamer sliepen twee sympathieke, Japanse meisjes die in Parijs studeren.
Tegen tien uur 's avonds was ik daar, zocht mijn weg naar het hostel. Het goedkoopste dat ik in gedachten had, bleek al gesloten. Gelukkig was er een andere optie in dezelfde straat, het was ondertussen al bijna elf uur.
Er waren drie computers in de common room, waarvan ik de middelste inpalmde. Naast mij zat een Nigeriaan die een eenzaam meisje, zo laat nog binnengesloft, als ideaal flirtslachtoffer beschouwde. Ik kreeg prompt een mail met al zijn contactgegevens en een oproep om mij zo vaak mogelijk te kunnen zien. Mijn emailadres had hij stiekem van mijn scherm afgelezen toen ik mijn mails aan het checken was. Ik moest hem bellen als de TOEFL-test gedaan was, dan zouden we kunnen afspreken.
Op mijn kamer sliepen twee sympathieke, Japanse meisjes die in Parijs studeren.
Donderdag 22 april
Ik heb de hele namiddag in de bibliotheek doorgebracht om me voor te bereiden op de TOEFL-test. Tegen zes uur was er een film over de schilder Rembrandt voor European Visual Culture. Het was met momenten inspirerend, maar over de gehele lijn vooral heel raar.
Fernando, een Spanjaard die twee verdiepingen lager woont, heeft vanavond tortilla de patatas voor onze flat gemaakt. Een tegoedje omdat ik twee weken geleden cake was gaan leuren. We hebben 'Tengo la camisa negra'-gekaraokeet, werden opgesloten op het balkon en Nusmir heeft mij een Balkan-muziek-initiatie gegeven.
Toen ik terug op mijn kamer was, heb ik me opgewonden in de Facebook-quotes van twee Fransen op de Belgische crisis en een hele lange reactie gestuurd. Achteraf bleek het slechts om een provocatie te gaan. Toch.
Fernando, een Spanjaard die twee verdiepingen lager woont, heeft vanavond tortilla de patatas voor onze flat gemaakt. Een tegoedje omdat ik twee weken geleden cake was gaan leuren. We hebben 'Tengo la camisa negra'-gekaraokeet, werden opgesloten op het balkon en Nusmir heeft mij een Balkan-muziek-initiatie gegeven.
Toen ik terug op mijn kamer was, heb ik me opgewonden in de Facebook-quotes van twee Fransen op de Belgische crisis en een hele lange reactie gestuurd. Achteraf bleek het slechts om een provocatie te gaan. Toch.
Woensdag 21 april
Ik moest mijn boekbespreking over Music in Terezín voorstellen. Elke keer na die les over de Holocaust moeten we iets gaan drinken met de groep om even boos te worden op de onzin die de prof soms uitkraamt.
's Avonds zouden we op Skype komen met de twee collega's van mijn groepswerk. Pas tegen half elf kwam de eerste, pas tegen half één 's nachts de tweede. Ik had speciaal een jazz-concert afgezegd en was dus behoorlijk slecht gezind. Uiteindelijk heb ik gewoon alles zelf beslist en doorgemaild naar de groep. Niet erg democratisch.
's Avonds zouden we op Skype komen met de twee collega's van mijn groepswerk. Pas tegen half elf kwam de eerste, pas tegen half één 's nachts de tweede. Ik had speciaal een jazz-concert afgezegd en was dus behoorlijk slecht gezind. Uiteindelijk heb ik gewoon alles zelf beslist en doorgemaild naar de groep. Niet erg democratisch.
Dinsdag 20 april
Elk geluid in de vroege morgen wees op dieven die vast en zeker op mijn laptop uit waren. Ik was voortdurend in waak-modus. Morgen doe ik mijn kamerdeur op slot in de hoop van deze waanideeën af te geraken.
In de les over Centraal-Europa ging het over het concept van de 'social democracy'. Het viel me op hoe fel het Poolse meisje, nochtans een heel verstandige, het socialisme haast volledig vereenzelvigde met communisme: mensen kunnen toch niet allemaal hetzelfde zijn, werken moet een verlangen zijn,... Alles in acht genomen, had ik de perceptie dat wat bij ons socialisme genoemd wordt, bij hen gelijkaardig is aan rechts-conservatief. Wat zij verstaat onder socialisme, lijkt op communisme in de zuivere zin en moet dus ten aller kost geweerd worden.
Green Bar, zonnebaden, lezen, groepswerk voorbereiden, les en opnieuw lezen. Ondanks activiteiten als lui in de zon zitten, was het een vermoeiende dag.
In de les over Centraal-Europa ging het over het concept van de 'social democracy'. Het viel me op hoe fel het Poolse meisje, nochtans een heel verstandige, het socialisme haast volledig vereenzelvigde met communisme: mensen kunnen toch niet allemaal hetzelfde zijn, werken moet een verlangen zijn,... Alles in acht genomen, had ik de perceptie dat wat bij ons socialisme genoemd wordt, bij hen gelijkaardig is aan rechts-conservatief. Wat zij verstaat onder socialisme, lijkt op communisme in de zuivere zin en moet dus ten aller kost geweerd worden.
Green Bar, zonnebaden, lezen, groepswerk voorbereiden, les en opnieuw lezen. Ondanks activiteiten als lui in de zon zitten, was het een vermoeiende dag.
Maandag 19 april
Er was maar één les vandaag en die bleek geannuleerd. Dat kon de prof echter pas zeggen toen de hele troep studenten voor het klaslokaal stond te wachten. Ik was wat ontgoocheld in de Tsjechische studenten: in plaats van een praatje te slaan, of samen iets te gaan eten of drinken, verdwenen ze allemaal in stilte. Samenhang in een groepje van acht studenten is toch niet zoveel gevraagd...
Ik las mijn teksten voor morgen en ging zwemmen. De leerkracht die daar altijd zit op maandag, had een geslachtsoperatie laten ondergaan en had opeens een baard... totdat ik doorhad dat mijn ogen mij bedrogen en dit gewoon iemand anders was. Het was hallucinant, want beide personen hebben eenzelfde gestalte en gelijkaarde trekken.
Dan was het tijd voor een 'political discussion' in een gezellig theehuisje waar we het Turkse salon hadden gereserveerd. Terwijl we aan onze munt-waterpijp lurkten en dat alterneerden met geslurp van Chinese thee, heeft de discussie de driehonderd zestig graden van de cirkel gezien, het liep echt alle kanten uit. We zijn tot enkele intellectuele conclusies gekomen, zoals: de wereld gaat vergaan in 2012, we moeten ons voorbereiden op een mogelijke alien attack en België zal niet zo gauw geïncorporeerd worden in Frankrijk, zoals de aanwezige Fransen zouden willen.
Het klinkt nu waarschijnlijk dwaas, maar er zijn wel enkele interessante ideeën naar voor gebracht.
's Avonds herviel ik in mijn gewoonte om geen gewoontes te hebben. In plaats van te gaan slapen zoals elke normale mens, ben ik blijven lezen tot een kot in de nacht.
Ik las mijn teksten voor morgen en ging zwemmen. De leerkracht die daar altijd zit op maandag, had een geslachtsoperatie laten ondergaan en had opeens een baard... totdat ik doorhad dat mijn ogen mij bedrogen en dit gewoon iemand anders was. Het was hallucinant, want beide personen hebben eenzelfde gestalte en gelijkaarde trekken.
Dan was het tijd voor een 'political discussion' in een gezellig theehuisje waar we het Turkse salon hadden gereserveerd. Terwijl we aan onze munt-waterpijp lurkten en dat alterneerden met geslurp van Chinese thee, heeft de discussie de driehonderd zestig graden van de cirkel gezien, het liep echt alle kanten uit. We zijn tot enkele intellectuele conclusies gekomen, zoals: de wereld gaat vergaan in 2012, we moeten ons voorbereiden op een mogelijke alien attack en België zal niet zo gauw geïncorporeerd worden in Frankrijk, zoals de aanwezige Fransen zouden willen.
Het klinkt nu waarschijnlijk dwaas, maar er zijn wel enkele interessante ideeën naar voor gebracht.
's Avonds herviel ik in mijn gewoonte om geen gewoontes te hebben. In plaats van te gaan slapen zoals elke normale mens, ben ik blijven lezen tot een kot in de nacht.
Zondag 18 april
Ik schrok wakker in een waas van paranoia: mijn computer was weg van mijn bureau! Het was zo ver, de dieven waren ook in mijn kamer binnengekomen. Gelukkig had ik net een back-up gemaakt.
Na vier keer in mijn rechter oog te wrijven, en drie en een halve keer in mijn linker, werd me duidelijk dat ik mijn laptop zelf op wandelen had gestuurd. De brave rakker stond doodgewoon nog op mijn bureaustoel als televisiescherm voor mijn film van gisteren. De hysterie ging weer slapen, ik werd degelijk wakker.
Noeste arbeid om gisteren goed te maken: de voorlopige versie van het Student Handbook Academic Writing is af. Ik gunde mezelf een wandelingetje met Lydia en Julien, en ging dan zwemmen met twee Maleisische flatgenootjes. Ze moesten een heel zwem'pak' hebben omdat hun benen bedekt moeten zijn in een gemengd zwembad.
Shira, een heel klein meisje, was het zwemmen verleerd en is wel zes keer bijna verdronken. Zelfs het meest ondiepe deel was voor haar gestalte op het randje. Het was verterend om haar bezig te zien tijdens haar pogingen om te blijven drijven.
Op de achtergrond was een groepje geëmancipeerde, Tsjechische vrouwen van rond de dertig, nostalgisch naar hun figuur van vóór hun zwangerschap, vreemde bewegingen aan het maken in het water. Ik vermoed dat men dat wateraerobic noemt. In het begin was het erg rustig, armen en benen op en neer bewegen, drijven met een mouchen slang, maar dan plots gingen ze volledig wild. Ze begonnen rituele cirkels te draaien in een kring, maakten een treintje zoals op elke foute fuif en stampten martiaal met hun voeten in het water. Ik moest mijn hand gebruiken om mijn mond weer toe te klappen.
Na vier keer in mijn rechter oog te wrijven, en drie en een halve keer in mijn linker, werd me duidelijk dat ik mijn laptop zelf op wandelen had gestuurd. De brave rakker stond doodgewoon nog op mijn bureaustoel als televisiescherm voor mijn film van gisteren. De hysterie ging weer slapen, ik werd degelijk wakker.
Noeste arbeid om gisteren goed te maken: de voorlopige versie van het Student Handbook Academic Writing is af. Ik gunde mezelf een wandelingetje met Lydia en Julien, en ging dan zwemmen met twee Maleisische flatgenootjes. Ze moesten een heel zwem'pak' hebben omdat hun benen bedekt moeten zijn in een gemengd zwembad.
Shira, een heel klein meisje, was het zwemmen verleerd en is wel zes keer bijna verdronken. Zelfs het meest ondiepe deel was voor haar gestalte op het randje. Het was verterend om haar bezig te zien tijdens haar pogingen om te blijven drijven.
Op de achtergrond was een groepje geëmancipeerde, Tsjechische vrouwen van rond de dertig, nostalgisch naar hun figuur van vóór hun zwangerschap, vreemde bewegingen aan het maken in het water. Ik vermoed dat men dat wateraerobic noemt. In het begin was het erg rustig, armen en benen op en neer bewegen, drijven met een mouchen slang, maar dan plots gingen ze volledig wild. Ze begonnen rituele cirkels te draaien in een kring, maakten een treintje zoals op elke foute fuif en stampten martiaal met hun voeten in het water. Ik moest mijn hand gebruiken om mijn mond weer toe te klappen.
Zaterdag 17 april
Ik werd wakker tegen de middag en al snel werd duidelijk dat ik vandaag tot niet veel in staat was. Toch raapte ik alle moed bijeen om naar de bibliotheek te gaan om kopies te nemen. Toen ik alles had verzameld, deed ik een dutje in het grasveld voor de bib. De zon scheen zalig vandaag.
Ik ging een pizza halen op Horní Náměstí, installeerde me tegen de muur van het stadhuis daar waar ik het meeste zon kon vangen, legde de pizza op twaalf uur en mijn artikel op mijn linkerbovenbeen. Het zicht moet indrukwekkend geweest zijn gezien een meisje me kwam vragen of ze een foto mocht nemen. Ze moest beelden van jongeren in hun vrije tijd verzamelen.
Het enige dat ik verder nog kon doen met het beperkte energielevel, was een film kijken. Het ging over de voormalige Tsjechische president Václav Havel, een man die zich erg verdienstig heeft gemaakt in de breuk met het communisme. Het is me een raadsel hoe men er in geslaagd is zo'n saaie film te maken over zo'n interessante man.
Ik ging een pizza halen op Horní Náměstí, installeerde me tegen de muur van het stadhuis daar waar ik het meeste zon kon vangen, legde de pizza op twaalf uur en mijn artikel op mijn linkerbovenbeen. Het zicht moet indrukwekkend geweest zijn gezien een meisje me kwam vragen of ze een foto mocht nemen. Ze moest beelden van jongeren in hun vrije tijd verzamelen.
Het enige dat ik verder nog kon doen met het beperkte energielevel, was een film kijken. Het ging over de voormalige Tsjechische president Václav Havel, een man die zich erg verdienstig heeft gemaakt in de breuk met het communisme. Het is me een raadsel hoe men er in geslaagd is zo'n saaie film te maken over zo'n interessante man.
Vrijdag 16 april
Op het menu: grammatica. Tot ik 's avonds als paaskonijn naar de Triple Birthday party kon. Het thema was bekende duo's, aldus de kerstman kwam me wat later vergezellen.
Twee Fransen waren Israëliër en Palestijn, er was ook een Caesar en Cleopatra, een getrouwd koppel, John Travolta en Olivia van Grease, Aladdin en Jasmine,... Toen we op de tram zaten, wilden twee Tsjechische hooligans hun agressie afreageren op onze Caesar. We hebben hem moeten beschermen en hij is met de Israëliër en de Palestijn een halte langer blijven zitten. Historich gezien had Caesar nu eenmaal geen blauw oog.
Het feestje ging door in een heel gezellige pub waar niemand van ons ooit tevoren was geweest. Daarna trokken we door naar Liquid. Ik heb de vogeltjes nog horen fluiten, hoewel dat echt niet mijn bedoeling was.
Caesar (Julien) en het paaskonijn
En dit gebeurt er wanneer je konijnenattributen in foute handen terechtkomen...
Twee Fransen waren Israëliër en Palestijn, er was ook een Caesar en Cleopatra, een getrouwd koppel, John Travolta en Olivia van Grease, Aladdin en Jasmine,... Toen we op de tram zaten, wilden twee Tsjechische hooligans hun agressie afreageren op onze Caesar. We hebben hem moeten beschermen en hij is met de Israëliër en de Palestijn een halte langer blijven zitten. Historich gezien had Caesar nu eenmaal geen blauw oog.
Het feestje ging door in een heel gezellige pub waar niemand van ons ooit tevoren was geweest. Daarna trokken we door naar Liquid. Ik heb de vogeltjes nog horen fluiten, hoewel dat echt niet mijn bedoeling was.
Caesar (Julien) en het paaskonijn
En dit gebeurt er wanneer je konijnenattributen in foute handen terechtkomen...
Donderdag 15 april
Ik moest mijn presentatie geven over dat artikel dat ik nauwelijks verstond, en de prof vond het allemaal geweldig en van hoog niveau. Ik kan er zelf ook niet goed bij. De discussie na alle presentaties was wel echt interessant.
Na de les was er een lezing van een kerel van The Washington Institute for Near East Policy. Het ging over de problematiek in Iran en ik was gedegouteerd door het hoge G.W.Bush-gehalte van zijn uitspraken. 'We have tried all we could, but they are just liars, they have always proven to be liars, so there is no way but attacking them.' En daarmee was het laatste woord gezegd. Deze man, inclusief zijn karikaturale kop, was hét cliché van de Amerikaan zoals ik hem niet graag heb.
Judith uit Groningen en die andere Judith uit Leuven hebben een hele namiddag nagepraat over die lezing en andere kwesties. 's Avonds hadden de Turkse meisjes van mijn flat erg lekker gekookt, maar ik heb me na een tijdje teruggetrokken voor wat Engelse studie.
Na de les was er een lezing van een kerel van The Washington Institute for Near East Policy. Het ging over de problematiek in Iran en ik was gedegouteerd door het hoge G.W.Bush-gehalte van zijn uitspraken. 'We have tried all we could, but they are just liars, they have always proven to be liars, so there is no way but attacking them.' En daarmee was het laatste woord gezegd. Deze man, inclusief zijn karikaturale kop, was hét cliché van de Amerikaan zoals ik hem niet graag heb.
Judith uit Groningen en die andere Judith uit Leuven hebben een hele namiddag nagepraat over die lezing en andere kwesties. 's Avonds hadden de Turkse meisjes van mijn flat erg lekker gekookt, maar ik heb me na een tijdje teruggetrokken voor wat Engelse studie.
Woensdag 14 april
Ik had weer een persoonlijke les Engels en heb duidelijk vorderingen gemaakt wat de werkwoorden betreft. We hebben geoefend op het spreekgedeelte van de test die ik volgende week zal moeten afleggen, en dat is echt wat geforceerd. Ik moest enkele minuten lang solo over een onderwerp praten, en zat al snel met mijn mond vol tanden.
De les Holocaust was frustrerend omdat de prof zulke gevoelige onderwerpen aansneed dat iedereen graag zijn zegje had gedaan, maar in plaats daarvan verkoos ze haar eigen stem.
De avond bracht ik op mijn kamer door met Skype en bijhorende correspondenten vanuit België.
De les Holocaust was frustrerend omdat de prof zulke gevoelige onderwerpen aansneed dat iedereen graag zijn zegje had gedaan, maar in plaats daarvan verkoos ze haar eigen stem.
De avond bracht ik op mijn kamer door met Skype en bijhorende correspondenten vanuit België.
Dinsdag 13 april
Sinds lang slaagde ik er opnieuw in naar de Tsjechische les te gaan, maar na exact zes minuten ben ik hem gebold. We doen daar niks anders dan spelletjes spelen, en ik had nog veel ander werk. Het gaat sneller om zelf Tsjechisch te studeren met mijn boek.
Ik ben in de bibliotheek aan mijn presentatie gaan werken, en werkte na de les Russian Foreign Policy verder. Ik moest een vreselijk droog artikel samenvatten over European Cohesion Policy, vol economische termen waar ik niet veel van begreep. Toen ik de klus eindelijk geklaard had, na enkele uren, vond ik het document niet meer terug. *paniek*
Ik heb een uur lang alle mappen doorzocht, de zoekfunctie gebruikt, bij onlangs geopende documenten gekeken,... maar dat bracht mijn document niet terug. Stefanie, Ben en Sandun waren op mij aan het wachten om samen een film te kijken. Toen de drempel der wanhoop bereikt was en ik met tranen in de ogen opnieuw was begonnen, kwam Stefanie met een eenvoudige oplossing: het document was te vinden bij de onlangs geopende documenten in Word zelf. Happy end, ik kon bij Invictus, een film over Mandela, onderuit zakken.
Ik ben in de bibliotheek aan mijn presentatie gaan werken, en werkte na de les Russian Foreign Policy verder. Ik moest een vreselijk droog artikel samenvatten over European Cohesion Policy, vol economische termen waar ik niet veel van begreep. Toen ik de klus eindelijk geklaard had, na enkele uren, vond ik het document niet meer terug. *paniek*
Ik heb een uur lang alle mappen doorzocht, de zoekfunctie gebruikt, bij onlangs geopende documenten gekeken,... maar dat bracht mijn document niet terug. Stefanie, Ben en Sandun waren op mij aan het wachten om samen een film te kijken. Toen de drempel der wanhoop bereikt was en ik met tranen in de ogen opnieuw was begonnen, kwam Stefanie met een eenvoudige oplossing: het document was te vinden bij de onlangs geopende documenten in Word zelf. Happy end, ik kon bij Invictus, een film over Mandela, onderuit zakken.
Maandag 12 april
Back to business: feedback op de presentatie over Georgië van drie weken geleden. Ik hield mijn adem in, maar het viel nog heel goed mee. Dat onze collega met zijn rug naar de klas stond, was maar een uitwendig detail, en dat onze info voornamelijk uit slechts één artikel kwam, heeft hij niet eens gemerkt.
Ook op sportief vlak ben ik back to business: ik ben achtereenvolgens gaan zwemmen en gaan joggen.
Op de residentie gebeuren vreemde dingen. Er zijn al twee computers gestolen, waarvan één terwijl er nog iemand op de kamer lag te slapen. Ik word er een beetje paranoia van en doe angstvallig mijn deur op slot van zodra ik voor enkele minuutjes het vuilnis moet gaan buitenzetten, bijvoorbeeld. Ook 's nachts denk ik voortdurend door dieven belaagd te worden, en het gebeurt meer dan eens dat ik wakker word en naar mijn portefeuille grijp, of mijn laptop gerustgesteld toeknik.
Toen ik de was ging ophangen, lag er een dakloze in de kelder te slapen. Ik heb hem wakker gemaakt door het licht aan te doen, moest over zijn matje stappen, en hield hem wakker zolang het licht aan was. Hoewel hij daar helemaal niet mocht zijn, en de politie de daklozen regelmatig komt wegjagen, voelde ik me wat schuldig omwille van deze onrechtvaardigheid. Ik, de verwende student met de sleutel van zowel het washok als mijn kamer op zak, versus hij, de schuchtere, onfortuinlijke dakloze met enkel een naar pies stinkend matje en wat plastieken zakken.
Ook op sportief vlak ben ik back to business: ik ben achtereenvolgens gaan zwemmen en gaan joggen.
Op de residentie gebeuren vreemde dingen. Er zijn al twee computers gestolen, waarvan één terwijl er nog iemand op de kamer lag te slapen. Ik word er een beetje paranoia van en doe angstvallig mijn deur op slot van zodra ik voor enkele minuutjes het vuilnis moet gaan buitenzetten, bijvoorbeeld. Ook 's nachts denk ik voortdurend door dieven belaagd te worden, en het gebeurt meer dan eens dat ik wakker word en naar mijn portefeuille grijp, of mijn laptop gerustgesteld toeknik.
Toen ik de was ging ophangen, lag er een dakloze in de kelder te slapen. Ik heb hem wakker gemaakt door het licht aan te doen, moest over zijn matje stappen, en hield hem wakker zolang het licht aan was. Hoewel hij daar helemaal niet mocht zijn, en de politie de daklozen regelmatig komt wegjagen, voelde ik me wat schuldig omwille van deze onrechtvaardigheid. Ik, de verwende student met de sleutel van zowel het washok als mijn kamer op zak, versus hij, de schuchtere, onfortuinlijke dakloze met enkel een naar pies stinkend matje en wat plastieken zakken.
Zondag 11 april
Om acht uur vertrokken we naar het benzinestation in Jena met ons bordje ‘Dresden’. Het gros van de mensen die daar op deze regenachtige zondag kwamen, hadden enkel een krant of sigaretten nodig. Na anderhalf uur stonden we er nog steeds en kreeg ik uit medelijden vijf euro toegestopt van de man van het winkeltje voor een koffie.
De situatie kenterde toen een sympathieke Duitser ons uitlegde dat we beter konden vragen naar een bepaalde Kreuzung van de weg Frankfurt-Dresden en München-Berlijn. Bijna meteen nam iemand ons mee tot aan een wegrestaurant aan deze weg. Daar moesten we weer ongeveer een uur lang elk potentieel aanspreken.
We vonden een koppel dat enkel Duits sprak, een beetje problematisch met mijn gebrekkige kennis. Goed dat er niet te veel getuigen waren van mijn belachelijke mix tussen Nederlands, Duits en Engels.
Het koppel moest naar het Noorden via Dresden en wilde ons afzetten aan een restaurant op de snelweg naar Praag. Voor ze het goed en wel beseften echter, hadden we de grens met Tsjechië al overgestoken. De gps stuurde er voortdurend op aan om terug te keren, en er stonden grote borden met dat een wegenvignet vanaf hier verplicht is en met waarschuwingen voor ‘Kontrol Polizei’. Die mensen hadden dat vignet niet en het begon te spannen.
Er waren niet meteen stopplaatsen, dus namen ze de eerstvolgende afrit, verontschuldigden zich en dropten ons in ‘the middle of nowhere’. We konden hen dat niet kwalijk nemen want ze waren al een heel eind omgereden. Anderzijds was de situatie vrij uitzichtloos: we stonden daar op de brug van een verlaten autosnelweg, het was ijskoud en er lag nog sneeuw. Ik had ballerina’s aan zonder sokken. De weinige auto’s die langsreden, moesten richting Dresden in plaats van Praag.
Julien die het even -terecht- wat minder ziet zitten
Uitzicht(loosheid)
Na een uur beslisten we naar het dichtstbijzijnde dorp te wandelen. Onderweg werden we opgepikt door een man die naar Teplice moest, in het noorden van Tsjechië. We hebben daar nog enkele uren met ons bordje ‘Praha’ staan zwaaien, maar van zodra je in het centrum van een dorp of stad belandt, geraak je daar heel moeilijk nog weg. Tegen vijf uur namen we de trein naar Praag en dan Olomouc, dat kostte ons uiteindelijk maar negen euro. Ons opzet van een goedkoop tripje was geslaagd.
De situatie kenterde toen een sympathieke Duitser ons uitlegde dat we beter konden vragen naar een bepaalde Kreuzung van de weg Frankfurt-Dresden en München-Berlijn. Bijna meteen nam iemand ons mee tot aan een wegrestaurant aan deze weg. Daar moesten we weer ongeveer een uur lang elk potentieel aanspreken.
We vonden een koppel dat enkel Duits sprak, een beetje problematisch met mijn gebrekkige kennis. Goed dat er niet te veel getuigen waren van mijn belachelijke mix tussen Nederlands, Duits en Engels.
Het koppel moest naar het Noorden via Dresden en wilde ons afzetten aan een restaurant op de snelweg naar Praag. Voor ze het goed en wel beseften echter, hadden we de grens met Tsjechië al overgestoken. De gps stuurde er voortdurend op aan om terug te keren, en er stonden grote borden met dat een wegenvignet vanaf hier verplicht is en met waarschuwingen voor ‘Kontrol Polizei’. Die mensen hadden dat vignet niet en het begon te spannen.
Er waren niet meteen stopplaatsen, dus namen ze de eerstvolgende afrit, verontschuldigden zich en dropten ons in ‘the middle of nowhere’. We konden hen dat niet kwalijk nemen want ze waren al een heel eind omgereden. Anderzijds was de situatie vrij uitzichtloos: we stonden daar op de brug van een verlaten autosnelweg, het was ijskoud en er lag nog sneeuw. Ik had ballerina’s aan zonder sokken. De weinige auto’s die langsreden, moesten richting Dresden in plaats van Praag.
Julien die het even -terecht- wat minder ziet zitten
Uitzicht(loosheid)
Na een uur beslisten we naar het dichtstbijzijnde dorp te wandelen. Onderweg werden we opgepikt door een man die naar Teplice moest, in het noorden van Tsjechië. We hebben daar nog enkele uren met ons bordje ‘Praha’ staan zwaaien, maar van zodra je in het centrum van een dorp of stad belandt, geraak je daar heel moeilijk nog weg. Tegen vijf uur namen we de trein naar Praag en dan Olomouc, dat kostte ons uiteindelijk maar negen euro. Ons opzet van een goedkoop tripje was geslaagd.
Zaterdag 10 april
Je kunt al raden dat de dag niet al te vroeg begon. Tegen de middag vertrokken voor een korte rondleiding in Jena. Na een lunch in de cafetaria van de universiteit namen we de trein richting Weimar, een interessantere plaats en slechts een half uur reizen.
Een universiteitsgebouw in Jena
In Weimar wandelden we in de tuin waar Goethe en Schiller het ons lang geleden hebben voorgedaan. Aan de rand van dat park was het huis van Amalia, een maîtresse van Goethe, die een lokkende kaars aan het raam zette telkens haar echtgenoot weg was.
Goethe en Schiller op hun sokkel
Het park
Na lang aandringen, liet ik me overtuigen om de Thüringer Bratwürst te testen. Voor negentig procent vegetarisch zijnd, was dit een ‘big deal’ voor mij. Het was niet extreem lekker, maar ik moet bekennen dat het ook absoluut niet vies was.
’s Avonds maakte Friederike Spätzle voor ons, een typisch gerecht voor de regio Schwaben, waar ze woont. Spätzle is een soort noedels die je met een grappige machine moet persen zoals wij vroeger spaghetti maakten met plasticine. Er waren opnieuw enkele bezoekers en het was heel gezellig. Het nieuws van de vliegtuigcrash in Smolensk vond ik wel vrij shoquerend.
Friederike met haar werktuig om Spätzle te maken
Een universiteitsgebouw in Jena
In Weimar wandelden we in de tuin waar Goethe en Schiller het ons lang geleden hebben voorgedaan. Aan de rand van dat park was het huis van Amalia, een maîtresse van Goethe, die een lokkende kaars aan het raam zette telkens haar echtgenoot weg was.
Goethe en Schiller op hun sokkel
Het park
Na lang aandringen, liet ik me overtuigen om de Thüringer Bratwürst te testen. Voor negentig procent vegetarisch zijnd, was dit een ‘big deal’ voor mij. Het was niet extreem lekker, maar ik moet bekennen dat het ook absoluut niet vies was.
’s Avonds maakte Friederike Spätzle voor ons, een typisch gerecht voor de regio Schwaben, waar ze woont. Spätzle is een soort noedels die je met een grappige machine moet persen zoals wij vroeger spaghetti maakten met plasticine. Er waren opnieuw enkele bezoekers en het was heel gezellig. Het nieuws van de vliegtuigcrash in Smolensk vond ik wel vrij shoquerend.
Friederike met haar werktuig om Spätzle te maken
Vrijdag 9 april
Toen mijn vriendinnen de tram richting station namen, vertrokken Julien en ik met een bordje ‘Praha’ naar de steenweg. Jammer genoeg het einde van een hele leuke week bezoek, maar anderzijds het hoopvolle begin van ons grote liftavontuur. We zouden naar Jena gaan om Friederike, die vorig semester in Olomouc studeerde, hoogstpersoonlijke gelukkige verjaardag te wensen.
Na een uur teleurgesteld wachten, besloten we te proberen met ‘Brno’, dat ligt op de snelste route naar Praag. Ondertussen stonden we strategisch opgesteld aan een grote weg richting Brno. Haast meteen nam een sympathiek Tsjechisch duo (discussie over vader-dochter- of vriend-vriendin-relatie) ons mee. Ze zetten ons af op een parking langs de autosnelweg op weg naar Praag.
Er was slechts één koppel te bespeuren, ik waagde dus schuchter mijn kans. Het was te mooi om waar te zijn: die mensen kwamen van Noord-Duitsland en wilden ons meenemen tot in Dresden. We kregen snoepjes en water aangeboden, en werden om half drie aan het station in Dresden gedropt. Het was werkelijk een schot in de roos.
We hadden nog een zee van tijd om in Jena te geraken, en besloten voor een citytrip in Dresden. Ik was erg onder de indruk van al die gebouwen daar.
Julien aan het station in Dresden met het voorbarige bordje om terug te keren
Een impressie van de stad:
Tegen half vijf wandelden we naar de weg richting Jena, vroegen een meisje welke richting dat juist was, zei die: ‘wat een toeval, ik ben aan het wachten op een auto die mee naar Jena brengt’. Het waren studenten en ze vroegen de kosten te delen, maar over die acht euro zijn we niet gestruikeld toen we hoorden wat de treinprijzen zijn.
Tegen acht uur ’s avonds kwamen we na file en omweg aan in Jena. Friederike had enkele vrienden uitgenodigd, maar ik was eigenlijk te moe om er echt van te genieten. Toen ze nog wilden uitgaan om drie uur ’s nachts, ben ik gewoon gaan slapen.
Na een uur teleurgesteld wachten, besloten we te proberen met ‘Brno’, dat ligt op de snelste route naar Praag. Ondertussen stonden we strategisch opgesteld aan een grote weg richting Brno. Haast meteen nam een sympathiek Tsjechisch duo (discussie over vader-dochter- of vriend-vriendin-relatie) ons mee. Ze zetten ons af op een parking langs de autosnelweg op weg naar Praag.
Er was slechts één koppel te bespeuren, ik waagde dus schuchter mijn kans. Het was te mooi om waar te zijn: die mensen kwamen van Noord-Duitsland en wilden ons meenemen tot in Dresden. We kregen snoepjes en water aangeboden, en werden om half drie aan het station in Dresden gedropt. Het was werkelijk een schot in de roos.
We hadden nog een zee van tijd om in Jena te geraken, en besloten voor een citytrip in Dresden. Ik was erg onder de indruk van al die gebouwen daar.
Julien aan het station in Dresden met het voorbarige bordje om terug te keren
Een impressie van de stad:
Tegen half vijf wandelden we naar de weg richting Jena, vroegen een meisje welke richting dat juist was, zei die: ‘wat een toeval, ik ben aan het wachten op een auto die mee naar Jena brengt’. Het waren studenten en ze vroegen de kosten te delen, maar over die acht euro zijn we niet gestruikeld toen we hoorden wat de treinprijzen zijn.
Tegen acht uur ’s avonds kwamen we na file en omweg aan in Jena. Friederike had enkele vrienden uitgenodigd, maar ik was eigenlijk te moe om er echt van te genieten. Toen ze nog wilden uitgaan om drie uur ’s nachts, ben ik gewoon gaan slapen.
Abonneren op:
Posts (Atom)
