Zondag 18 april

Ik schrok wakker in een waas van paranoia: mijn computer was weg van mijn bureau! Het was zo ver, de dieven waren ook in mijn kamer binnengekomen. Gelukkig had ik net een back-up gemaakt.
Na vier keer in mijn rechter oog te wrijven, en drie en een halve keer in mijn linker, werd me duidelijk dat ik mijn laptop zelf op wandelen had gestuurd. De brave rakker stond doodgewoon nog op mijn bureaustoel als televisiescherm voor mijn film van gisteren. De hysterie ging weer slapen, ik werd degelijk wakker.

Noeste arbeid om gisteren goed te maken: de voorlopige versie van het Student Handbook Academic Writing is af. Ik gunde mezelf een wandelingetje met Lydia en Julien, en ging dan zwemmen met twee Maleisische flatgenootjes. Ze moesten een heel zwem'pak' hebben omdat hun benen bedekt moeten zijn in een gemengd zwembad.

Shira, een heel klein meisje, was het zwemmen verleerd en is wel zes keer bijna verdronken. Zelfs het meest ondiepe deel was voor haar gestalte op het randje. Het was verterend om haar bezig te zien tijdens haar pogingen om te blijven drijven.

Op de achtergrond was een groepje geëmancipeerde, Tsjechische vrouwen van rond de dertig, nostalgisch naar hun figuur van vóór hun zwangerschap, vreemde bewegingen aan het maken in het water. Ik vermoed dat men dat wateraerobic noemt. In het begin was het erg rustig, armen en benen op en neer bewegen, drijven met een mouchen slang, maar dan plots gingen ze volledig wild. Ze begonnen rituele cirkels te draaien in een kring, maakten een treintje zoals op elke foute fuif en stampten martiaal met hun voeten in het water. Ik moest mijn hand gebruiken om mijn mond weer toe te klappen.