Vrijdag 2 april

Jan Pavel had vandaag exact vijf jaar geleden met zijn laatste adem ‘dank voor die bloemen’ gemurmeld en het kon niet anders of dit was een groot event in Polen. De hele dag kon je op de televisie live volgen hoe de Polen hem in elke regio op hun eigen manier herdachten. De tv stond zelfs tijdens het eten op en de hele familie was erg emotioneel betrokken.

De voormalige paus is een onomstreden held die Polen bevrijd heeft van het communisme door de mensen hoop te geven. De spirituele kracht van het katholicisme gaf moed en bracht het Poolse volk dichter bijeen. Twijfels hebben aan de katholieke kerk, zoals Marysia ze heeft, is niet alleen een schande voor de familie, maar haast gelijk aan revisionisme.

De vrijdag voor Pasen mag er geen vlees gegeten worden. Marysia’s moeder, die ondertussen was aangekomen, had een traditioneel visgerecht klaargemaakt, een soort zure haring. Volgens de regels moest de hele dag nogal sober zijn, maar we aten eigenlijk de hele tijd cake. Daar werd niet echt moeilijk om gedaan, maar de opper-aunt weigerde mee te doen.

Tijd om de buurt wat te verkennen. Łękawica is een klein dorp in een heel mooie omgeving:





In de namiddag gingen we naar een pelgrimskerk wat verderop die zo overvol was dat de parking op die van een festival leek.


De pelgrimskerk

Voor de liturgie van de dag moesten we in de kerk van Łękawica zelf zijn, waar mensen af en aan liepen omdat de volledige portie uren duurt. Het graf van Jezus, keurig opgesteld vooraan in de kerk, werd vierentwintig uur bewaakt door een beurtrol van plaatselijke jongemannen in een soort brandweeroutfit.

Ik verstond niets van de hele bazaar, behalve de ‘hallelujah’, die ik telkens vlijtig meezong. Marysia had haar familie voor mijn eigen bestwil gezegd dat ik katholiek was en ik hoorde me dus zo te gedragen. Het voelde vaak hypocriet, maar om niet in affronten te vallen kon ik bijna niet anders dan het spel meespelen. Ik knielde, stond weer recht, knielde, recht, knikte bemoedigend naar de mensen die slecht te been waren, had vage herinneringen aan de yoga, en knielde opnieuw. Ook heb ik een bijzonder hoge frequentie kruistekentjes geslaan. Ik was katholieker dan ooit.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten