Dinsdag 20 april
Elk geluid in de vroege morgen wees op dieven die vast en zeker op mijn laptop uit waren. Ik was voortdurend in waak-modus. Morgen doe ik mijn kamerdeur op slot in de hoop van deze waanideeën af te geraken.
In de les over Centraal-Europa ging het over het concept van de 'social democracy'. Het viel me op hoe fel het Poolse meisje, nochtans een heel verstandige, het socialisme haast volledig vereenzelvigde met communisme: mensen kunnen toch niet allemaal hetzelfde zijn, werken moet een verlangen zijn,... Alles in acht genomen, had ik de perceptie dat wat bij ons socialisme genoemd wordt, bij hen gelijkaardig is aan rechts-conservatief. Wat zij verstaat onder socialisme, lijkt op communisme in de zuivere zin en moet dus ten aller kost geweerd worden.
Green Bar, zonnebaden, lezen, groepswerk voorbereiden, les en opnieuw lezen. Ondanks activiteiten als lui in de zon zitten, was het een vermoeiende dag.
In de les over Centraal-Europa ging het over het concept van de 'social democracy'. Het viel me op hoe fel het Poolse meisje, nochtans een heel verstandige, het socialisme haast volledig vereenzelvigde met communisme: mensen kunnen toch niet allemaal hetzelfde zijn, werken moet een verlangen zijn,... Alles in acht genomen, had ik de perceptie dat wat bij ons socialisme genoemd wordt, bij hen gelijkaardig is aan rechts-conservatief. Wat zij verstaat onder socialisme, lijkt op communisme in de zuivere zin en moet dus ten aller kost geweerd worden.
Green Bar, zonnebaden, lezen, groepswerk voorbereiden, les en opnieuw lezen. Ondanks activiteiten als lui in de zon zitten, was het een vermoeiende dag.
Maandag 19 april
Er was maar één les vandaag en die bleek geannuleerd. Dat kon de prof echter pas zeggen toen de hele troep studenten voor het klaslokaal stond te wachten. Ik was wat ontgoocheld in de Tsjechische studenten: in plaats van een praatje te slaan, of samen iets te gaan eten of drinken, verdwenen ze allemaal in stilte. Samenhang in een groepje van acht studenten is toch niet zoveel gevraagd...
Ik las mijn teksten voor morgen en ging zwemmen. De leerkracht die daar altijd zit op maandag, had een geslachtsoperatie laten ondergaan en had opeens een baard... totdat ik doorhad dat mijn ogen mij bedrogen en dit gewoon iemand anders was. Het was hallucinant, want beide personen hebben eenzelfde gestalte en gelijkaarde trekken.
Dan was het tijd voor een 'political discussion' in een gezellig theehuisje waar we het Turkse salon hadden gereserveerd. Terwijl we aan onze munt-waterpijp lurkten en dat alterneerden met geslurp van Chinese thee, heeft de discussie de driehonderd zestig graden van de cirkel gezien, het liep echt alle kanten uit. We zijn tot enkele intellectuele conclusies gekomen, zoals: de wereld gaat vergaan in 2012, we moeten ons voorbereiden op een mogelijke alien attack en België zal niet zo gauw geïncorporeerd worden in Frankrijk, zoals de aanwezige Fransen zouden willen.
Het klinkt nu waarschijnlijk dwaas, maar er zijn wel enkele interessante ideeën naar voor gebracht.
's Avonds herviel ik in mijn gewoonte om geen gewoontes te hebben. In plaats van te gaan slapen zoals elke normale mens, ben ik blijven lezen tot een kot in de nacht.
Ik las mijn teksten voor morgen en ging zwemmen. De leerkracht die daar altijd zit op maandag, had een geslachtsoperatie laten ondergaan en had opeens een baard... totdat ik doorhad dat mijn ogen mij bedrogen en dit gewoon iemand anders was. Het was hallucinant, want beide personen hebben eenzelfde gestalte en gelijkaarde trekken.
Dan was het tijd voor een 'political discussion' in een gezellig theehuisje waar we het Turkse salon hadden gereserveerd. Terwijl we aan onze munt-waterpijp lurkten en dat alterneerden met geslurp van Chinese thee, heeft de discussie de driehonderd zestig graden van de cirkel gezien, het liep echt alle kanten uit. We zijn tot enkele intellectuele conclusies gekomen, zoals: de wereld gaat vergaan in 2012, we moeten ons voorbereiden op een mogelijke alien attack en België zal niet zo gauw geïncorporeerd worden in Frankrijk, zoals de aanwezige Fransen zouden willen.
Het klinkt nu waarschijnlijk dwaas, maar er zijn wel enkele interessante ideeën naar voor gebracht.
's Avonds herviel ik in mijn gewoonte om geen gewoontes te hebben. In plaats van te gaan slapen zoals elke normale mens, ben ik blijven lezen tot een kot in de nacht.
Zondag 18 april
Ik schrok wakker in een waas van paranoia: mijn computer was weg van mijn bureau! Het was zo ver, de dieven waren ook in mijn kamer binnengekomen. Gelukkig had ik net een back-up gemaakt.
Na vier keer in mijn rechter oog te wrijven, en drie en een halve keer in mijn linker, werd me duidelijk dat ik mijn laptop zelf op wandelen had gestuurd. De brave rakker stond doodgewoon nog op mijn bureaustoel als televisiescherm voor mijn film van gisteren. De hysterie ging weer slapen, ik werd degelijk wakker.
Noeste arbeid om gisteren goed te maken: de voorlopige versie van het Student Handbook Academic Writing is af. Ik gunde mezelf een wandelingetje met Lydia en Julien, en ging dan zwemmen met twee Maleisische flatgenootjes. Ze moesten een heel zwem'pak' hebben omdat hun benen bedekt moeten zijn in een gemengd zwembad.
Shira, een heel klein meisje, was het zwemmen verleerd en is wel zes keer bijna verdronken. Zelfs het meest ondiepe deel was voor haar gestalte op het randje. Het was verterend om haar bezig te zien tijdens haar pogingen om te blijven drijven.
Op de achtergrond was een groepje geëmancipeerde, Tsjechische vrouwen van rond de dertig, nostalgisch naar hun figuur van vóór hun zwangerschap, vreemde bewegingen aan het maken in het water. Ik vermoed dat men dat wateraerobic noemt. In het begin was het erg rustig, armen en benen op en neer bewegen, drijven met een mouchen slang, maar dan plots gingen ze volledig wild. Ze begonnen rituele cirkels te draaien in een kring, maakten een treintje zoals op elke foute fuif en stampten martiaal met hun voeten in het water. Ik moest mijn hand gebruiken om mijn mond weer toe te klappen.
Na vier keer in mijn rechter oog te wrijven, en drie en een halve keer in mijn linker, werd me duidelijk dat ik mijn laptop zelf op wandelen had gestuurd. De brave rakker stond doodgewoon nog op mijn bureaustoel als televisiescherm voor mijn film van gisteren. De hysterie ging weer slapen, ik werd degelijk wakker.
Noeste arbeid om gisteren goed te maken: de voorlopige versie van het Student Handbook Academic Writing is af. Ik gunde mezelf een wandelingetje met Lydia en Julien, en ging dan zwemmen met twee Maleisische flatgenootjes. Ze moesten een heel zwem'pak' hebben omdat hun benen bedekt moeten zijn in een gemengd zwembad.
Shira, een heel klein meisje, was het zwemmen verleerd en is wel zes keer bijna verdronken. Zelfs het meest ondiepe deel was voor haar gestalte op het randje. Het was verterend om haar bezig te zien tijdens haar pogingen om te blijven drijven.
Op de achtergrond was een groepje geëmancipeerde, Tsjechische vrouwen van rond de dertig, nostalgisch naar hun figuur van vóór hun zwangerschap, vreemde bewegingen aan het maken in het water. Ik vermoed dat men dat wateraerobic noemt. In het begin was het erg rustig, armen en benen op en neer bewegen, drijven met een mouchen slang, maar dan plots gingen ze volledig wild. Ze begonnen rituele cirkels te draaien in een kring, maakten een treintje zoals op elke foute fuif en stampten martiaal met hun voeten in het water. Ik moest mijn hand gebruiken om mijn mond weer toe te klappen.
Zaterdag 17 april
Ik werd wakker tegen de middag en al snel werd duidelijk dat ik vandaag tot niet veel in staat was. Toch raapte ik alle moed bijeen om naar de bibliotheek te gaan om kopies te nemen. Toen ik alles had verzameld, deed ik een dutje in het grasveld voor de bib. De zon scheen zalig vandaag.
Ik ging een pizza halen op Horní Náměstí, installeerde me tegen de muur van het stadhuis daar waar ik het meeste zon kon vangen, legde de pizza op twaalf uur en mijn artikel op mijn linkerbovenbeen. Het zicht moet indrukwekkend geweest zijn gezien een meisje me kwam vragen of ze een foto mocht nemen. Ze moest beelden van jongeren in hun vrije tijd verzamelen.
Het enige dat ik verder nog kon doen met het beperkte energielevel, was een film kijken. Het ging over de voormalige Tsjechische president Václav Havel, een man die zich erg verdienstig heeft gemaakt in de breuk met het communisme. Het is me een raadsel hoe men er in geslaagd is zo'n saaie film te maken over zo'n interessante man.
Ik ging een pizza halen op Horní Náměstí, installeerde me tegen de muur van het stadhuis daar waar ik het meeste zon kon vangen, legde de pizza op twaalf uur en mijn artikel op mijn linkerbovenbeen. Het zicht moet indrukwekkend geweest zijn gezien een meisje me kwam vragen of ze een foto mocht nemen. Ze moest beelden van jongeren in hun vrije tijd verzamelen.
Het enige dat ik verder nog kon doen met het beperkte energielevel, was een film kijken. Het ging over de voormalige Tsjechische president Václav Havel, een man die zich erg verdienstig heeft gemaakt in de breuk met het communisme. Het is me een raadsel hoe men er in geslaagd is zo'n saaie film te maken over zo'n interessante man.
Vrijdag 16 april
Op het menu: grammatica. Tot ik 's avonds als paaskonijn naar de Triple Birthday party kon. Het thema was bekende duo's, aldus de kerstman kwam me wat later vergezellen.
Twee Fransen waren Israëliër en Palestijn, er was ook een Caesar en Cleopatra, een getrouwd koppel, John Travolta en Olivia van Grease, Aladdin en Jasmine,... Toen we op de tram zaten, wilden twee Tsjechische hooligans hun agressie afreageren op onze Caesar. We hebben hem moeten beschermen en hij is met de Israëliër en de Palestijn een halte langer blijven zitten. Historich gezien had Caesar nu eenmaal geen blauw oog.
Het feestje ging door in een heel gezellige pub waar niemand van ons ooit tevoren was geweest. Daarna trokken we door naar Liquid. Ik heb de vogeltjes nog horen fluiten, hoewel dat echt niet mijn bedoeling was.
Caesar (Julien) en het paaskonijn
En dit gebeurt er wanneer je konijnenattributen in foute handen terechtkomen...
Twee Fransen waren Israëliër en Palestijn, er was ook een Caesar en Cleopatra, een getrouwd koppel, John Travolta en Olivia van Grease, Aladdin en Jasmine,... Toen we op de tram zaten, wilden twee Tsjechische hooligans hun agressie afreageren op onze Caesar. We hebben hem moeten beschermen en hij is met de Israëliër en de Palestijn een halte langer blijven zitten. Historich gezien had Caesar nu eenmaal geen blauw oog.
Het feestje ging door in een heel gezellige pub waar niemand van ons ooit tevoren was geweest. Daarna trokken we door naar Liquid. Ik heb de vogeltjes nog horen fluiten, hoewel dat echt niet mijn bedoeling was.
Caesar (Julien) en het paaskonijn
En dit gebeurt er wanneer je konijnenattributen in foute handen terechtkomen...
Donderdag 15 april
Ik moest mijn presentatie geven over dat artikel dat ik nauwelijks verstond, en de prof vond het allemaal geweldig en van hoog niveau. Ik kan er zelf ook niet goed bij. De discussie na alle presentaties was wel echt interessant.
Na de les was er een lezing van een kerel van The Washington Institute for Near East Policy. Het ging over de problematiek in Iran en ik was gedegouteerd door het hoge G.W.Bush-gehalte van zijn uitspraken. 'We have tried all we could, but they are just liars, they have always proven to be liars, so there is no way but attacking them.' En daarmee was het laatste woord gezegd. Deze man, inclusief zijn karikaturale kop, was hét cliché van de Amerikaan zoals ik hem niet graag heb.
Judith uit Groningen en die andere Judith uit Leuven hebben een hele namiddag nagepraat over die lezing en andere kwesties. 's Avonds hadden de Turkse meisjes van mijn flat erg lekker gekookt, maar ik heb me na een tijdje teruggetrokken voor wat Engelse studie.
Na de les was er een lezing van een kerel van The Washington Institute for Near East Policy. Het ging over de problematiek in Iran en ik was gedegouteerd door het hoge G.W.Bush-gehalte van zijn uitspraken. 'We have tried all we could, but they are just liars, they have always proven to be liars, so there is no way but attacking them.' En daarmee was het laatste woord gezegd. Deze man, inclusief zijn karikaturale kop, was hét cliché van de Amerikaan zoals ik hem niet graag heb.
Judith uit Groningen en die andere Judith uit Leuven hebben een hele namiddag nagepraat over die lezing en andere kwesties. 's Avonds hadden de Turkse meisjes van mijn flat erg lekker gekookt, maar ik heb me na een tijdje teruggetrokken voor wat Engelse studie.
Woensdag 14 april
Ik had weer een persoonlijke les Engels en heb duidelijk vorderingen gemaakt wat de werkwoorden betreft. We hebben geoefend op het spreekgedeelte van de test die ik volgende week zal moeten afleggen, en dat is echt wat geforceerd. Ik moest enkele minuten lang solo over een onderwerp praten, en zat al snel met mijn mond vol tanden.
De les Holocaust was frustrerend omdat de prof zulke gevoelige onderwerpen aansneed dat iedereen graag zijn zegje had gedaan, maar in plaats daarvan verkoos ze haar eigen stem.
De avond bracht ik op mijn kamer door met Skype en bijhorende correspondenten vanuit België.
De les Holocaust was frustrerend omdat de prof zulke gevoelige onderwerpen aansneed dat iedereen graag zijn zegje had gedaan, maar in plaats daarvan verkoos ze haar eigen stem.
De avond bracht ik op mijn kamer door met Skype en bijhorende correspondenten vanuit België.
Dinsdag 13 april
Sinds lang slaagde ik er opnieuw in naar de Tsjechische les te gaan, maar na exact zes minuten ben ik hem gebold. We doen daar niks anders dan spelletjes spelen, en ik had nog veel ander werk. Het gaat sneller om zelf Tsjechisch te studeren met mijn boek.
Ik ben in de bibliotheek aan mijn presentatie gaan werken, en werkte na de les Russian Foreign Policy verder. Ik moest een vreselijk droog artikel samenvatten over European Cohesion Policy, vol economische termen waar ik niet veel van begreep. Toen ik de klus eindelijk geklaard had, na enkele uren, vond ik het document niet meer terug. *paniek*
Ik heb een uur lang alle mappen doorzocht, de zoekfunctie gebruikt, bij onlangs geopende documenten gekeken,... maar dat bracht mijn document niet terug. Stefanie, Ben en Sandun waren op mij aan het wachten om samen een film te kijken. Toen de drempel der wanhoop bereikt was en ik met tranen in de ogen opnieuw was begonnen, kwam Stefanie met een eenvoudige oplossing: het document was te vinden bij de onlangs geopende documenten in Word zelf. Happy end, ik kon bij Invictus, een film over Mandela, onderuit zakken.
Ik ben in de bibliotheek aan mijn presentatie gaan werken, en werkte na de les Russian Foreign Policy verder. Ik moest een vreselijk droog artikel samenvatten over European Cohesion Policy, vol economische termen waar ik niet veel van begreep. Toen ik de klus eindelijk geklaard had, na enkele uren, vond ik het document niet meer terug. *paniek*
Ik heb een uur lang alle mappen doorzocht, de zoekfunctie gebruikt, bij onlangs geopende documenten gekeken,... maar dat bracht mijn document niet terug. Stefanie, Ben en Sandun waren op mij aan het wachten om samen een film te kijken. Toen de drempel der wanhoop bereikt was en ik met tranen in de ogen opnieuw was begonnen, kwam Stefanie met een eenvoudige oplossing: het document was te vinden bij de onlangs geopende documenten in Word zelf. Happy end, ik kon bij Invictus, een film over Mandela, onderuit zakken.
Maandag 12 april
Back to business: feedback op de presentatie over Georgië van drie weken geleden. Ik hield mijn adem in, maar het viel nog heel goed mee. Dat onze collega met zijn rug naar de klas stond, was maar een uitwendig detail, en dat onze info voornamelijk uit slechts één artikel kwam, heeft hij niet eens gemerkt.
Ook op sportief vlak ben ik back to business: ik ben achtereenvolgens gaan zwemmen en gaan joggen.
Op de residentie gebeuren vreemde dingen. Er zijn al twee computers gestolen, waarvan één terwijl er nog iemand op de kamer lag te slapen. Ik word er een beetje paranoia van en doe angstvallig mijn deur op slot van zodra ik voor enkele minuutjes het vuilnis moet gaan buitenzetten, bijvoorbeeld. Ook 's nachts denk ik voortdurend door dieven belaagd te worden, en het gebeurt meer dan eens dat ik wakker word en naar mijn portefeuille grijp, of mijn laptop gerustgesteld toeknik.
Toen ik de was ging ophangen, lag er een dakloze in de kelder te slapen. Ik heb hem wakker gemaakt door het licht aan te doen, moest over zijn matje stappen, en hield hem wakker zolang het licht aan was. Hoewel hij daar helemaal niet mocht zijn, en de politie de daklozen regelmatig komt wegjagen, voelde ik me wat schuldig omwille van deze onrechtvaardigheid. Ik, de verwende student met de sleutel van zowel het washok als mijn kamer op zak, versus hij, de schuchtere, onfortuinlijke dakloze met enkel een naar pies stinkend matje en wat plastieken zakken.
Ook op sportief vlak ben ik back to business: ik ben achtereenvolgens gaan zwemmen en gaan joggen.
Op de residentie gebeuren vreemde dingen. Er zijn al twee computers gestolen, waarvan één terwijl er nog iemand op de kamer lag te slapen. Ik word er een beetje paranoia van en doe angstvallig mijn deur op slot van zodra ik voor enkele minuutjes het vuilnis moet gaan buitenzetten, bijvoorbeeld. Ook 's nachts denk ik voortdurend door dieven belaagd te worden, en het gebeurt meer dan eens dat ik wakker word en naar mijn portefeuille grijp, of mijn laptop gerustgesteld toeknik.
Toen ik de was ging ophangen, lag er een dakloze in de kelder te slapen. Ik heb hem wakker gemaakt door het licht aan te doen, moest over zijn matje stappen, en hield hem wakker zolang het licht aan was. Hoewel hij daar helemaal niet mocht zijn, en de politie de daklozen regelmatig komt wegjagen, voelde ik me wat schuldig omwille van deze onrechtvaardigheid. Ik, de verwende student met de sleutel van zowel het washok als mijn kamer op zak, versus hij, de schuchtere, onfortuinlijke dakloze met enkel een naar pies stinkend matje en wat plastieken zakken.
Zondag 11 april
Om acht uur vertrokken we naar het benzinestation in Jena met ons bordje ‘Dresden’. Het gros van de mensen die daar op deze regenachtige zondag kwamen, hadden enkel een krant of sigaretten nodig. Na anderhalf uur stonden we er nog steeds en kreeg ik uit medelijden vijf euro toegestopt van de man van het winkeltje voor een koffie.
De situatie kenterde toen een sympathieke Duitser ons uitlegde dat we beter konden vragen naar een bepaalde Kreuzung van de weg Frankfurt-Dresden en München-Berlijn. Bijna meteen nam iemand ons mee tot aan een wegrestaurant aan deze weg. Daar moesten we weer ongeveer een uur lang elk potentieel aanspreken.
We vonden een koppel dat enkel Duits sprak, een beetje problematisch met mijn gebrekkige kennis. Goed dat er niet te veel getuigen waren van mijn belachelijke mix tussen Nederlands, Duits en Engels.
Het koppel moest naar het Noorden via Dresden en wilde ons afzetten aan een restaurant op de snelweg naar Praag. Voor ze het goed en wel beseften echter, hadden we de grens met Tsjechië al overgestoken. De gps stuurde er voortdurend op aan om terug te keren, en er stonden grote borden met dat een wegenvignet vanaf hier verplicht is en met waarschuwingen voor ‘Kontrol Polizei’. Die mensen hadden dat vignet niet en het begon te spannen.
Er waren niet meteen stopplaatsen, dus namen ze de eerstvolgende afrit, verontschuldigden zich en dropten ons in ‘the middle of nowhere’. We konden hen dat niet kwalijk nemen want ze waren al een heel eind omgereden. Anderzijds was de situatie vrij uitzichtloos: we stonden daar op de brug van een verlaten autosnelweg, het was ijskoud en er lag nog sneeuw. Ik had ballerina’s aan zonder sokken. De weinige auto’s die langsreden, moesten richting Dresden in plaats van Praag.
Julien die het even -terecht- wat minder ziet zitten
Uitzicht(loosheid)
Na een uur beslisten we naar het dichtstbijzijnde dorp te wandelen. Onderweg werden we opgepikt door een man die naar Teplice moest, in het noorden van Tsjechië. We hebben daar nog enkele uren met ons bordje ‘Praha’ staan zwaaien, maar van zodra je in het centrum van een dorp of stad belandt, geraak je daar heel moeilijk nog weg. Tegen vijf uur namen we de trein naar Praag en dan Olomouc, dat kostte ons uiteindelijk maar negen euro. Ons opzet van een goedkoop tripje was geslaagd.
De situatie kenterde toen een sympathieke Duitser ons uitlegde dat we beter konden vragen naar een bepaalde Kreuzung van de weg Frankfurt-Dresden en München-Berlijn. Bijna meteen nam iemand ons mee tot aan een wegrestaurant aan deze weg. Daar moesten we weer ongeveer een uur lang elk potentieel aanspreken.
We vonden een koppel dat enkel Duits sprak, een beetje problematisch met mijn gebrekkige kennis. Goed dat er niet te veel getuigen waren van mijn belachelijke mix tussen Nederlands, Duits en Engels.
Het koppel moest naar het Noorden via Dresden en wilde ons afzetten aan een restaurant op de snelweg naar Praag. Voor ze het goed en wel beseften echter, hadden we de grens met Tsjechië al overgestoken. De gps stuurde er voortdurend op aan om terug te keren, en er stonden grote borden met dat een wegenvignet vanaf hier verplicht is en met waarschuwingen voor ‘Kontrol Polizei’. Die mensen hadden dat vignet niet en het begon te spannen.
Er waren niet meteen stopplaatsen, dus namen ze de eerstvolgende afrit, verontschuldigden zich en dropten ons in ‘the middle of nowhere’. We konden hen dat niet kwalijk nemen want ze waren al een heel eind omgereden. Anderzijds was de situatie vrij uitzichtloos: we stonden daar op de brug van een verlaten autosnelweg, het was ijskoud en er lag nog sneeuw. Ik had ballerina’s aan zonder sokken. De weinige auto’s die langsreden, moesten richting Dresden in plaats van Praag.
Julien die het even -terecht- wat minder ziet zitten
Uitzicht(loosheid)
Na een uur beslisten we naar het dichtstbijzijnde dorp te wandelen. Onderweg werden we opgepikt door een man die naar Teplice moest, in het noorden van Tsjechië. We hebben daar nog enkele uren met ons bordje ‘Praha’ staan zwaaien, maar van zodra je in het centrum van een dorp of stad belandt, geraak je daar heel moeilijk nog weg. Tegen vijf uur namen we de trein naar Praag en dan Olomouc, dat kostte ons uiteindelijk maar negen euro. Ons opzet van een goedkoop tripje was geslaagd.
Zaterdag 10 april
Je kunt al raden dat de dag niet al te vroeg begon. Tegen de middag vertrokken voor een korte rondleiding in Jena. Na een lunch in de cafetaria van de universiteit namen we de trein richting Weimar, een interessantere plaats en slechts een half uur reizen.
Een universiteitsgebouw in Jena
In Weimar wandelden we in de tuin waar Goethe en Schiller het ons lang geleden hebben voorgedaan. Aan de rand van dat park was het huis van Amalia, een maîtresse van Goethe, die een lokkende kaars aan het raam zette telkens haar echtgenoot weg was.
Goethe en Schiller op hun sokkel
Het park
Na lang aandringen, liet ik me overtuigen om de Thüringer Bratwürst te testen. Voor negentig procent vegetarisch zijnd, was dit een ‘big deal’ voor mij. Het was niet extreem lekker, maar ik moet bekennen dat het ook absoluut niet vies was.
’s Avonds maakte Friederike Spätzle voor ons, een typisch gerecht voor de regio Schwaben, waar ze woont. Spätzle is een soort noedels die je met een grappige machine moet persen zoals wij vroeger spaghetti maakten met plasticine. Er waren opnieuw enkele bezoekers en het was heel gezellig. Het nieuws van de vliegtuigcrash in Smolensk vond ik wel vrij shoquerend.
Friederike met haar werktuig om Spätzle te maken
Een universiteitsgebouw in Jena
In Weimar wandelden we in de tuin waar Goethe en Schiller het ons lang geleden hebben voorgedaan. Aan de rand van dat park was het huis van Amalia, een maîtresse van Goethe, die een lokkende kaars aan het raam zette telkens haar echtgenoot weg was.
Goethe en Schiller op hun sokkel
Het park
Na lang aandringen, liet ik me overtuigen om de Thüringer Bratwürst te testen. Voor negentig procent vegetarisch zijnd, was dit een ‘big deal’ voor mij. Het was niet extreem lekker, maar ik moet bekennen dat het ook absoluut niet vies was.
’s Avonds maakte Friederike Spätzle voor ons, een typisch gerecht voor de regio Schwaben, waar ze woont. Spätzle is een soort noedels die je met een grappige machine moet persen zoals wij vroeger spaghetti maakten met plasticine. Er waren opnieuw enkele bezoekers en het was heel gezellig. Het nieuws van de vliegtuigcrash in Smolensk vond ik wel vrij shoquerend.
Friederike met haar werktuig om Spätzle te maken
Vrijdag 9 april
Toen mijn vriendinnen de tram richting station namen, vertrokken Julien en ik met een bordje ‘Praha’ naar de steenweg. Jammer genoeg het einde van een hele leuke week bezoek, maar anderzijds het hoopvolle begin van ons grote liftavontuur. We zouden naar Jena gaan om Friederike, die vorig semester in Olomouc studeerde, hoogstpersoonlijke gelukkige verjaardag te wensen.
Na een uur teleurgesteld wachten, besloten we te proberen met ‘Brno’, dat ligt op de snelste route naar Praag. Ondertussen stonden we strategisch opgesteld aan een grote weg richting Brno. Haast meteen nam een sympathiek Tsjechisch duo (discussie over vader-dochter- of vriend-vriendin-relatie) ons mee. Ze zetten ons af op een parking langs de autosnelweg op weg naar Praag.
Er was slechts één koppel te bespeuren, ik waagde dus schuchter mijn kans. Het was te mooi om waar te zijn: die mensen kwamen van Noord-Duitsland en wilden ons meenemen tot in Dresden. We kregen snoepjes en water aangeboden, en werden om half drie aan het station in Dresden gedropt. Het was werkelijk een schot in de roos.
We hadden nog een zee van tijd om in Jena te geraken, en besloten voor een citytrip in Dresden. Ik was erg onder de indruk van al die gebouwen daar.
Julien aan het station in Dresden met het voorbarige bordje om terug te keren
Een impressie van de stad:
Tegen half vijf wandelden we naar de weg richting Jena, vroegen een meisje welke richting dat juist was, zei die: ‘wat een toeval, ik ben aan het wachten op een auto die mee naar Jena brengt’. Het waren studenten en ze vroegen de kosten te delen, maar over die acht euro zijn we niet gestruikeld toen we hoorden wat de treinprijzen zijn.
Tegen acht uur ’s avonds kwamen we na file en omweg aan in Jena. Friederike had enkele vrienden uitgenodigd, maar ik was eigenlijk te moe om er echt van te genieten. Toen ze nog wilden uitgaan om drie uur ’s nachts, ben ik gewoon gaan slapen.
Na een uur teleurgesteld wachten, besloten we te proberen met ‘Brno’, dat ligt op de snelste route naar Praag. Ondertussen stonden we strategisch opgesteld aan een grote weg richting Brno. Haast meteen nam een sympathiek Tsjechisch duo (discussie over vader-dochter- of vriend-vriendin-relatie) ons mee. Ze zetten ons af op een parking langs de autosnelweg op weg naar Praag.
Er was slechts één koppel te bespeuren, ik waagde dus schuchter mijn kans. Het was te mooi om waar te zijn: die mensen kwamen van Noord-Duitsland en wilden ons meenemen tot in Dresden. We kregen snoepjes en water aangeboden, en werden om half drie aan het station in Dresden gedropt. Het was werkelijk een schot in de roos.
We hadden nog een zee van tijd om in Jena te geraken, en besloten voor een citytrip in Dresden. Ik was erg onder de indruk van al die gebouwen daar.
Julien aan het station in Dresden met het voorbarige bordje om terug te keren
Een impressie van de stad:
Tegen half vijf wandelden we naar de weg richting Jena, vroegen een meisje welke richting dat juist was, zei die: ‘wat een toeval, ik ben aan het wachten op een auto die mee naar Jena brengt’. Het waren studenten en ze vroegen de kosten te delen, maar over die acht euro zijn we niet gestruikeld toen we hoorden wat de treinprijzen zijn.
Tegen acht uur ’s avonds kwamen we na file en omweg aan in Jena. Friederike had enkele vrienden uitgenodigd, maar ik was eigenlijk te moe om er echt van te genieten. Toen ze nog wilden uitgaan om drie uur ’s nachts, ben ik gewoon gaan slapen.
Donderdag 8 april
Toen ik naar mijn les in Café 87 vertrok, konden de sardientjes nog even blijven liggen. We aten in Green Bar en wandelden doorheen de mooiste delen van Olomouc. Daarna deden we de hele weg van het centrum naar Globus te voet om eten te kopen voor vanavond.
Het menu: wortelstoemp met fishsticks en petit beurre-taart. De keuken en kamer zijn zo klein dat het met momenten best stresserend was, maar we slaagden in ons opzet en er kwamen wat mensen af om mee te eten. De meeste bezoekers waren gechoqueerd door de hoeveelheid boter in die taart, maar het werd wel gesmaakt.
Bordjes maken voor morgen...
Het menu: wortelstoemp met fishsticks en petit beurre-taart. De keuken en kamer zijn zo klein dat het met momenten best stresserend was, maar we slaagden in ons opzet en er kwamen wat mensen af om mee te eten. De meeste bezoekers waren gechoqueerd door de hoeveelheid boter in die taart, maar het werd wel gesmaakt.
Bordjes maken voor morgen...
Woensdag 7 april
Na een uitgebreid ontbijt trokken we opnieuw op pad. We volgden het rode pad richting Mála Morávka om daar de bus terug te nemen. De rode route bleek niet altijd even rood, en we waren eventjes volledig het noorden kwijt, maar kwamen wonderwel weer rode bordjes tegen.
Het was veel zonniger en warmer vandaag, geen sneeuw te bespeuren op deze route.
Busje komt zo...
Emilie, Anke en Sarah werden ingewijd in de Moravische keuken, waarna de kleedjes voor het bal net iets moeilijker dicht gingen. Er was deze avond een groots opgezet party-ball, waar uiteindelijk niet zoveel volk op af was gekomen. Het was een vreemde mix van vanalles en nog wat: een modeshow met de afschuwelijkste glitterkleren ooit gezien, een optredentje van rollerskaters, uitreiking van tombolaprijzen, selectie van Queen en King, een exotic bar met cocktails en een hele bende fotografen die elke move vereeuwigden. Al vrij snel trokken we met een groep Erasmus-studenten naar Belmondo voor de afterparty, die om verschillende redenen de moeite was.
Het was veel zonniger en warmer vandaag, geen sneeuw te bespeuren op deze route.
Busje komt zo...
Emilie, Anke en Sarah werden ingewijd in de Moravische keuken, waarna de kleedjes voor het bal net iets moeilijker dicht gingen. Er was deze avond een groots opgezet party-ball, waar uiteindelijk niet zoveel volk op af was gekomen. Het was een vreemde mix van vanalles en nog wat: een modeshow met de afschuwelijkste glitterkleren ooit gezien, een optredentje van rollerskaters, uitreiking van tombolaprijzen, selectie van Queen en King, een exotic bar met cocktails en een hele bende fotografen die elke move vereeuwigden. Al vrij snel trokken we met een groep Erasmus-studenten naar Belmondo voor de afterparty, die om verschillende redenen de moeite was.
Dinsdag 6 april
Om kwart over vijf ’s morgens moesten we opstaan om de bus te nemen naar Karlova Studánka. Dat was even pijnlijk.
De buschauffeur dumpte ons in Mála Morávka, een dorp te vroeg. Wij zagen slechts twee scenario’s: hij had ons niet goed begrepen of hij wilde van ons af. Achteraf bleek dat gewoon de verste rechtstreekse halte te zijn. We moesten een half uur wachten op de volgende bus.
Om de tijd te doden...
De eigenaar van het huisje dat we gereserveerd hadden, kwam ons opwachten. Het was een erg gezellige plaats: we huurden de benedenverdieping van het huis met als meest gewaardeerde element het kacheltje.
Ik met het hondje van de eigenaar
We wandelden bijna de hele dag, kookten, babbelden, en vielen al snel in slaap.
De wandeling die veel avontuurlijker was dan verwacht. Er lag nog veel sneeuw in dit gebied.
Een grote speeltuin
Champagne
De buschauffeur dumpte ons in Mála Morávka, een dorp te vroeg. Wij zagen slechts twee scenario’s: hij had ons niet goed begrepen of hij wilde van ons af. Achteraf bleek dat gewoon de verste rechtstreekse halte te zijn. We moesten een half uur wachten op de volgende bus.
Om de tijd te doden...
De eigenaar van het huisje dat we gereserveerd hadden, kwam ons opwachten. Het was een erg gezellige plaats: we huurden de benedenverdieping van het huis met als meest gewaardeerde element het kacheltje.
Ik met het hondje van de eigenaar
We wandelden bijna de hele dag, kookten, babbelden, en vielen al snel in slaap.
De wandeling die veel avontuurlijker was dan verwacht. Er lag nog veel sneeuw in dit gebied.
Een grote speeltuin
Champagne
Maandag 5 april
In de voormiddag bracht Marysia’s moeder ons naar Český Těšín in Tsjechië. Het tweede deel van de stad, of eerder een aangeplakte tweede stad, Cieszyn, ligt in Polen. Těšín en Cieszyn worden ongeveer hetzelfde uitgesproken. In Tsjechisch Těšín namen we de trein naar Olomouc.
Op de trein en de tram zagen we overal jongemannen met stokken versierd in felle kleuren. De Tsjechen hebben op paasmaandag het vrouwvriendelijke gebruik dat jongens met die stokken op meisjes mogen slaan, of eerder ‘zachtjes toeken’. Meer details of redenen zijn me vreemd.
Ik kwam op mijn kamer, pakte mijn spullen uit, en vertrok terug naar het station om mijn Leuvense bezoek op te wachten.
Blij weerzien in het station
We aten in een Chinees restaurant en gingen naar een gezellig theehuisje. Mijn kamer was net groot genoeg om mijn sardientjes in te blikken.
Op de trein en de tram zagen we overal jongemannen met stokken versierd in felle kleuren. De Tsjechen hebben op paasmaandag het vrouwvriendelijke gebruik dat jongens met die stokken op meisjes mogen slaan, of eerder ‘zachtjes toeken’. Meer details of redenen zijn me vreemd.
Ik kwam op mijn kamer, pakte mijn spullen uit, en vertrok terug naar het station om mijn Leuvense bezoek op te wachten.
Blij weerzien in het station
We aten in een Chinees restaurant en gingen naar een gezellig theehuisje. Mijn kamer was net groot genoeg om mijn sardientjes in te blikken.
Zondag 4 april
‘’t Is Pasen Jezus is opgestaan…’. We aten ontbijt en ik peuzelde een heerlijke chocoladen paashaas met huid en haar op.
De versierde tafel en het mandje met eten dat gisteren gezegend was
Daarna maakten we een kleine trip naar het centrum van Żywiec, lange tijd door de Habsburgers beschermd en dus niet verwoest tijdens de oorlog. We bezochten een authentiek houten kerkje in de buurt, en keerden terug naar de pelgrimskerk van vrijdag om dat eens van binnenuit te zien. De kerken zijn heel kleurrijk binnenin onder invloed van de Poolse folklore.
Twee vreemde inwoners van Żywiec
Żywiec
Het houten kerkje
Het vervolg kun je al raden: we gingen naar de mis. Opmerkelijk is dat we daarvoor elke keer opnieuw de auto namen, hoewel de kerk van Łękawica nauwelijks een kilometer ver van het huis ligt.
Na al die uren bidden, luisteren naar een onverstaanbare taal, mensen zien knielen, buigen, nederig zijn, kreeg ik stilaan de kriebels. Polen zijn gemiddeld erg katholiek, maar in zo’n klein bergdorpje leek alles nog eens uitvergroot.
’s Avonds kwamen er gasten, familie en vrienden. De rode draad doorheen mijn verblijf in Polen rolde zich verder uit: ‘what about some cake?’. Marysia’s moeder had twee soorten heerlijke cake gebakken en we aten daar elke dag van alsof het brood was.
Hoe later het werd, hoe sneller de wodka slonk. Het was een echt Pools cliché. Tegen het einde van de avond begonnen opper-aunt en de nonkel Poolse volksliederen te zingen, speelde hij mondharmonica, en vond hij het leuk mij te verkleden met zijn lange, zwarte jas en grote, zwarte hoed. Marysia was boos voor het voorspelbare dronkenschap van haar familie, maar ik vond het vooral erg entertainend.
De versierde tafel en het mandje met eten dat gisteren gezegend was
Daarna maakten we een kleine trip naar het centrum van Żywiec, lange tijd door de Habsburgers beschermd en dus niet verwoest tijdens de oorlog. We bezochten een authentiek houten kerkje in de buurt, en keerden terug naar de pelgrimskerk van vrijdag om dat eens van binnenuit te zien. De kerken zijn heel kleurrijk binnenin onder invloed van de Poolse folklore.
Twee vreemde inwoners van Żywiec
Żywiec
Het houten kerkje
Het vervolg kun je al raden: we gingen naar de mis. Opmerkelijk is dat we daarvoor elke keer opnieuw de auto namen, hoewel de kerk van Łękawica nauwelijks een kilometer ver van het huis ligt.
Na al die uren bidden, luisteren naar een onverstaanbare taal, mensen zien knielen, buigen, nederig zijn, kreeg ik stilaan de kriebels. Polen zijn gemiddeld erg katholiek, maar in zo’n klein bergdorpje leek alles nog eens uitvergroot.
’s Avonds kwamen er gasten, familie en vrienden. De rode draad doorheen mijn verblijf in Polen rolde zich verder uit: ‘what about some cake?’. Marysia’s moeder had twee soorten heerlijke cake gebakken en we aten daar elke dag van alsof het brood was.
Hoe later het werd, hoe sneller de wodka slonk. Het was een echt Pools cliché. Tegen het einde van de avond begonnen opper-aunt en de nonkel Poolse volksliederen te zingen, speelde hij mondharmonica, en vond hij het leuk mij te verkleden met zijn lange, zwarte jas en grote, zwarte hoed. Marysia was boos voor het voorspelbare dronkenschap van haar familie, maar ik vond het vooral erg entertainend.
Zaterdag 3 april
Marysia’s moeder bracht ons met de auto naar een mooi stukje natuur verderop, waar we een wandeling maakten.
Uiteraard stond vandaag een bezoek aan de kerk op het programma. Het hele dorp had gedecoreerde mandjes met eten gevuld en die moesten gezegend worden. Daarna werden ze op een centrale plaats in de woonkamer gezet, maar we mochten er niet van eten tot het Pasen was.
Ondertussen mochten we wel van andere dingen snoepen. We bakten wafels, gevolgd door appelpannenkoeken. Mijn maag heeft haar grenzen verlegd.
‘s Avonds belde de priester naar zijn goede vriendin de opper-aunt en vertelde dat hij me had opgemerkt in de kerk. Hij kent de hele familie en probeert hen altijd te localiseren. Hij vond het zo jammer dat hij dit weekend niet kon langskomen, ik zag er zo’n ‘nice girl’ uit, maar hij merkte wel op dat ik en Marysia niet naar de communie waren gegaan.
Vandaag heb ik een flink deel van mijn artikels voor mijn lessen gelezen onder het goedkeurend toezicht van honderden kikkers. Op de kamer waar ik mocht slapen, stond het grootste deel van opperaunt’s kikkercollectie tentoongesteld. Die kikkers zijn overal terug te vinden, ze krijgt er voortdurend cadeau, voornamelijk van haar priester-vrienden die ze meenemen van over de hele wereld.
Een greep uit het aanbod
Uiteraard stond vandaag een bezoek aan de kerk op het programma. Het hele dorp had gedecoreerde mandjes met eten gevuld en die moesten gezegend worden. Daarna werden ze op een centrale plaats in de woonkamer gezet, maar we mochten er niet van eten tot het Pasen was.
Ondertussen mochten we wel van andere dingen snoepen. We bakten wafels, gevolgd door appelpannenkoeken. Mijn maag heeft haar grenzen verlegd.
‘s Avonds belde de priester naar zijn goede vriendin de opper-aunt en vertelde dat hij me had opgemerkt in de kerk. Hij kent de hele familie en probeert hen altijd te localiseren. Hij vond het zo jammer dat hij dit weekend niet kon langskomen, ik zag er zo’n ‘nice girl’ uit, maar hij merkte wel op dat ik en Marysia niet naar de communie waren gegaan.
Vandaag heb ik een flink deel van mijn artikels voor mijn lessen gelezen onder het goedkeurend toezicht van honderden kikkers. Op de kamer waar ik mocht slapen, stond het grootste deel van opperaunt’s kikkercollectie tentoongesteld. Die kikkers zijn overal terug te vinden, ze krijgt er voortdurend cadeau, voornamelijk van haar priester-vrienden die ze meenemen van over de hele wereld.
Een greep uit het aanbod
Vrijdag 2 april
Jan Pavel had vandaag exact vijf jaar geleden met zijn laatste adem ‘dank voor die bloemen’ gemurmeld en het kon niet anders of dit was een groot event in Polen. De hele dag kon je op de televisie live volgen hoe de Polen hem in elke regio op hun eigen manier herdachten. De tv stond zelfs tijdens het eten op en de hele familie was erg emotioneel betrokken.
De voormalige paus is een onomstreden held die Polen bevrijd heeft van het communisme door de mensen hoop te geven. De spirituele kracht van het katholicisme gaf moed en bracht het Poolse volk dichter bijeen. Twijfels hebben aan de katholieke kerk, zoals Marysia ze heeft, is niet alleen een schande voor de familie, maar haast gelijk aan revisionisme.
De vrijdag voor Pasen mag er geen vlees gegeten worden. Marysia’s moeder, die ondertussen was aangekomen, had een traditioneel visgerecht klaargemaakt, een soort zure haring. Volgens de regels moest de hele dag nogal sober zijn, maar we aten eigenlijk de hele tijd cake. Daar werd niet echt moeilijk om gedaan, maar de opper-aunt weigerde mee te doen.
Tijd om de buurt wat te verkennen. Łękawica is een klein dorp in een heel mooie omgeving:
In de namiddag gingen we naar een pelgrimskerk wat verderop die zo overvol was dat de parking op die van een festival leek.
De pelgrimskerk
Voor de liturgie van de dag moesten we in de kerk van Łękawica zelf zijn, waar mensen af en aan liepen omdat de volledige portie uren duurt. Het graf van Jezus, keurig opgesteld vooraan in de kerk, werd vierentwintig uur bewaakt door een beurtrol van plaatselijke jongemannen in een soort brandweeroutfit.
Ik verstond niets van de hele bazaar, behalve de ‘hallelujah’, die ik telkens vlijtig meezong. Marysia had haar familie voor mijn eigen bestwil gezegd dat ik katholiek was en ik hoorde me dus zo te gedragen. Het voelde vaak hypocriet, maar om niet in affronten te vallen kon ik bijna niet anders dan het spel meespelen. Ik knielde, stond weer recht, knielde, recht, knikte bemoedigend naar de mensen die slecht te been waren, had vage herinneringen aan de yoga, en knielde opnieuw. Ook heb ik een bijzonder hoge frequentie kruistekentjes geslaan. Ik was katholieker dan ooit.
De voormalige paus is een onomstreden held die Polen bevrijd heeft van het communisme door de mensen hoop te geven. De spirituele kracht van het katholicisme gaf moed en bracht het Poolse volk dichter bijeen. Twijfels hebben aan de katholieke kerk, zoals Marysia ze heeft, is niet alleen een schande voor de familie, maar haast gelijk aan revisionisme.
De vrijdag voor Pasen mag er geen vlees gegeten worden. Marysia’s moeder, die ondertussen was aangekomen, had een traditioneel visgerecht klaargemaakt, een soort zure haring. Volgens de regels moest de hele dag nogal sober zijn, maar we aten eigenlijk de hele tijd cake. Daar werd niet echt moeilijk om gedaan, maar de opper-aunt weigerde mee te doen.
Tijd om de buurt wat te verkennen. Łękawica is een klein dorp in een heel mooie omgeving:
In de namiddag gingen we naar een pelgrimskerk wat verderop die zo overvol was dat de parking op die van een festival leek.
De pelgrimskerk
Voor de liturgie van de dag moesten we in de kerk van Łękawica zelf zijn, waar mensen af en aan liepen omdat de volledige portie uren duurt. Het graf van Jezus, keurig opgesteld vooraan in de kerk, werd vierentwintig uur bewaakt door een beurtrol van plaatselijke jongemannen in een soort brandweeroutfit.
Ik verstond niets van de hele bazaar, behalve de ‘hallelujah’, die ik telkens vlijtig meezong. Marysia had haar familie voor mijn eigen bestwil gezegd dat ik katholiek was en ik hoorde me dus zo te gedragen. Het voelde vaak hypocriet, maar om niet in affronten te vallen kon ik bijna niet anders dan het spel meespelen. Ik knielde, stond weer recht, knielde, recht, knikte bemoedigend naar de mensen die slecht te been waren, had vage herinneringen aan de yoga, en knielde opnieuw. Ook heb ik een bijzonder hoge frequentie kruistekentjes geslaan. Ik was katholieker dan ooit.
Donderdag 1 april
Tegen negen uur nam ik de trein naar Katowice. Marysia kwam me opwachten aan het station en we wandelden in de zon richting de Golden Donkey, als ik het me goed herinner, een vegetarisch restaurant met eten voor no money en het gevaar voor ‘overboefen’. Daar kwamen we een vriendin van Marysia tegen die ons de weg toonde naar de muziekacademie, een conservatorium met een erg goede reputatie.
Het conservatorium in Katowice
Vervolgens begon de vervreemding die meer en meer het woord cultuurschok waardig werd. In de flat waar Marysia met haar moeder en broer woont, is nauwelijks plaats om te bewegen. Ik opende een deur en blokkeerde daarmee een andere, stootte per ongeluk tegen de tafel, voelde me al snel nogal benauwd. Elke avond moet er een bed opengeklapt worden in de keuken die op die manier slaapkamer wordt, slik.
Op enkele aren zijn de appartementsblokken als paddenstoelen uit de grond geschoten, het ene grijze gebouw naast het andere. Ergens op een open stukje beton is een schommel geïnstalleerd: ‘de speeltuin’. De andere speeltuinen zijn sinds enkele jaren paddenstoelen geworden.
We doorkruisten het gigantische park waar vroeger de mijnsite was en eindigden in het shoppingcentrum. Marysia’s moeder kwam ons daar ophalen om ons naar het station te brengen voor de tocht naar Żywiec. Zijzelf zou pas morgen kunnen gaan gezien haar drukke bezigheden als professore en cake-bakster. We kregen een zak jijiepekens met een laagje chocola rond om ons letterlijk zoet te houden.
Zo’n drie uur later kwam een van de tantes ons met haar auto transporteren van Żywiec naar Łękawica, een nabijgelegen bergdorpje. De opper-aunt leeft daar in een huis dat de grootvader gebouwd heeft en groot genoeg is om elk jaar de familie samen te brengen voor Pasen en andere katholieke aangelegenheden.
We praatten de hele avond over de opper-aunt’s rebelse jaren onder het communisme, de Soviet-zoeking in het huis, grootvaders betrokkenheid bij Solidarność, de banden met Jan Pavel alias Johannes Paulus II enzovoort. Helaas spreekt opper-aunt geen Engels en verliep alle communicatie via Marysia als tolk.
Het conservatorium in Katowice
Vervolgens begon de vervreemding die meer en meer het woord cultuurschok waardig werd. In de flat waar Marysia met haar moeder en broer woont, is nauwelijks plaats om te bewegen. Ik opende een deur en blokkeerde daarmee een andere, stootte per ongeluk tegen de tafel, voelde me al snel nogal benauwd. Elke avond moet er een bed opengeklapt worden in de keuken die op die manier slaapkamer wordt, slik.
Op enkele aren zijn de appartementsblokken als paddenstoelen uit de grond geschoten, het ene grijze gebouw naast het andere. Ergens op een open stukje beton is een schommel geïnstalleerd: ‘de speeltuin’. De andere speeltuinen zijn sinds enkele jaren paddenstoelen geworden.
We doorkruisten het gigantische park waar vroeger de mijnsite was en eindigden in het shoppingcentrum. Marysia’s moeder kwam ons daar ophalen om ons naar het station te brengen voor de tocht naar Żywiec. Zijzelf zou pas morgen kunnen gaan gezien haar drukke bezigheden als professore en cake-bakster. We kregen een zak jijiepekens met een laagje chocola rond om ons letterlijk zoet te houden.
Zo’n drie uur later kwam een van de tantes ons met haar auto transporteren van Żywiec naar Łękawica, een nabijgelegen bergdorpje. De opper-aunt leeft daar in een huis dat de grootvader gebouwd heeft en groot genoeg is om elk jaar de familie samen te brengen voor Pasen en andere katholieke aangelegenheden.
We praatten de hele avond over de opper-aunt’s rebelse jaren onder het communisme, de Soviet-zoeking in het huis, grootvaders betrokkenheid bij Solidarność, de banden met Jan Pavel alias Johannes Paulus II enzovoort. Helaas spreekt opper-aunt geen Engels en verliep alle communicatie via Marysia als tolk.
Abonneren op:
Posts (Atom)
