Tot op het laatste moment had ik op het punt gestaan mijn hele Couchsurfingtrip af te blazen. Ver op voorhand had het een subliem idee geleken; hoe dichterbij hoe meer angstaanjagende proporties het aannam. Het is ietwat ongewoon om in je eentje bij wildvreemde mensen te gaan logeren. Ik had niet zozeer schrik om bij seriemoordenaars of pedofielen terecht te komen, wel voor het gevoel van voortdurende ongemakkelijkheid.
Het spel van de twijfel: ik zou in Olomouc lui kunnen zijn, films bekijken, boeken lezen, joggen, winkelen, koken; doen wat ik wilde wanneer ik het wilde.
Ik besloot echter dat plannen er zijn om uitgevoerd te worden. Dat ik mensen die weken op voorhand hadden bevestigd dat ze me zouden rondleiden niet last minute kon afzeggen. Dat ik wat van Tsjechië wilde zien. Dat de weinige aanwezigen hier in Olomouc of moesten studeren, of zodadelijk zouden vertrekken, of bezoek kregen. Dat ik zo gauw als ik wilde met een smoesje zou kunnen terugkeren.
De trein naar Kutná Horá dus.
Tegen 13u stond Radek me daar met een vriend en zijn vriendin op te wachten, vastbesloten me te overtuigen van de schoonheid van hun middeleeuwse stadje. Ze waren met de auto dus we konden overal gemakkelijk naartoe sjezen, te beginnen bij kostnice Sedlec, het ossuarium in Sedlec, een buitenwijk van Kutná Horá. Dat is een kleine Rooms-katholieke kapel gedecoreerd met de beenderen van veertig- tot zeventigduizend mensen. Overal hingen slierten met schedels en botten, een monstrans aan het altaar, een wapenschild met heupbeenderen en vingerkootjes. Zelfs de kroonluchter bestond uit talloze botjes en knokels. Luguber, maar zeker ook imponerend.
Ik slaagde erin het alarm te laten afgaan, en het ijs was gebroken. Radek en zijn gezelschap waren heel sympathieke en gemoedelijke mensen, geen ongemakkelijke stiltes.
We gingen naar een middeleeuws café met overal houten wapenschilden aan de muren en het plafond. Daarna maakten we een wandeling door het charmante stadje. Ze konden me interessante anekdotes vertellen over vanalles en nog wat, dingen die je ongetwijfeld niet in een reisgidsje vindt.
In de Sint-Barbarakerk (Kutná Horá is een mijnstad) hebben we een kerstconcert bijgewoond. Ik was bijna een ijsklompje toen het gedaan was, duidelijk de foute outfit gekozen. Om te ontdooien gingen we naar een soort herberg, opnieuw volledig in middeleeuwse stijl, met allerlei streekgerechten. Ik had een soort geroosterde graantjes met champignons, een van de weinige veggie-maaltijden. Het was lekker. We hadden enkele boeiende gesprekken en discussies.
Radek bracht me met zijn auto naar het station van Kolín, van waaruit ik rechtstreeks naar mijn volgende bestemming kon gaan: Cerhenice, een smal dorpje in de buurt van Kolín. Jan, mijn host hier, is enkele jaren jonger dan Radek en studeert antropologie. Hij zat me op te wachten in de plaatselijke pub naast het station, een rokerige plaats met veel zatte oude mannen. Het is daar de gewoonte dat ze je een nieuwe pint geven van zodra de vorige meer dan halfleeg is.
Jan kan best veel drinken, zo bleek, als je in acht neemt dat een pint een halve liter is. Zelden kon iemand me zo lang boeien met verhalen. Hij had de meest waanzinnige dingen gedaan: naar Parijs liften met enkel zeven euro op zak, slapen onder de Eiffeltoren, de camino de Santiago (pelgrimstocht naar Santiago de Compostella), liften in Iran, trekken in Marokko, werken in Londen. Zijn laatste avontuur was een tocht in Ladakh, noordoost India, vlakbij de Himalaya. Daar had hij een Frans koppel ontmoet dat de volgende dag op bezoek zou komen. Ik keek er al naar uit.
Jan woont in een groot huis in Cerhenice met zijn ouders en jongere broer, ik voelde me er volledig op mijn gemak.
Vrijdag 25 december
Ik werd wakker, sjokte naar mijn eigen kamer en luilakte verder in mijn eigen bed.
Een deels gejogde zwerfroute doorheen Olomouc, en ’s avonds ‘l Auberge Espagnol. De enige gratis downloadbare versie die ik vond, was met een Duitse vertelstem en de originele Franse, Spaanse en Engelse dialogen, zonder ondertitels. Een klein mirakel dat ik kon volgen.
In de tweede helft van de film had ik de downloadlimiet bereikt, werd het einde me afgepakt en later begaf het hele internet het. Irritatiedrempel ruimschoots overschreden.
Een deels gejogde zwerfroute doorheen Olomouc, en ’s avonds ‘l Auberge Espagnol. De enige gratis downloadbare versie die ik vond, was met een Duitse vertelstem en de originele Franse, Spaanse en Engelse dialogen, zonder ondertitels. Een klein mirakel dat ik kon volgen.
In de tweede helft van de film had ik de downloadlimiet bereikt, werd het einde me afgepakt en later begaf het hele internet het. Irritatiedrempel ruimschoots overschreden.
Donderdag 24 december
12u: Globus plunderen
15u30: een tevergeefse tocht naar het centrum: alle winkels dicht
18u30: een kooksessie in de Neředín-keuken, we waren uiteindelijk maar met zes, maar dat was eerder een voordeel gezien er slechts drie stoelen en een tafeltje van nauwelijks één vierkante meter stonden
20u30: na de Boheemse bubbels konden de tortilla's opgesmuld worden. Mojca had een heerlijk sausje gemaakt met maïs, paprika, kip en room. Maka had de salade afgewerkt.
22u: cadeautjestijd. Ik kreeg een notablok van molletje en drie kerstwasknijpertjes.
22u15: de kerstrollen werden aangesneden, er was een chocoladecake en een kokosvariant. De eenzame vrouw van de receptie glunderde toen ze ook enkele stukken kreeg.
22u30: het scheelde geen haar of we hadden de tram naar het centrum gemist
23u: 15 minutes bleek nogal verlaten dus werd het een andere pub. We speelden even met het idee naar de middernachtmis te gaan, tot we met voorbedachten rade de tijd uit het oog verloren.
00u10: een laatste groet aan de reuzenkerstboom op Horní náměstí. We overwogen een kerstbal mee te nemen, maar de stadsmedewerkers zijn voorzien op dit soort ideeën. Geen enkele kerstbal binnen handbereik.
01u12: de bus naar de residentie
02u: de start van Sex and the City in Mojca's kamer, wiens roommate al terug naar Slovenië was. We hadden twee bedden om ons op te installeren.
05u: The end, na enkele onderbrekingen - waaronder een telefoontje van twee Erasmusmeisjes uit Portugal
06u: sleepover bij Špela, waar ook een bed vrij was, zodat ik niet terug naar mijn blok moest lopen
15u30: een tevergeefse tocht naar het centrum: alle winkels dicht
18u30: een kooksessie in de Neředín-keuken, we waren uiteindelijk maar met zes, maar dat was eerder een voordeel gezien er slechts drie stoelen en een tafeltje van nauwelijks één vierkante meter stonden
20u30: na de Boheemse bubbels konden de tortilla's opgesmuld worden. Mojca had een heerlijk sausje gemaakt met maïs, paprika, kip en room. Maka had de salade afgewerkt.
22u: cadeautjestijd. Ik kreeg een notablok van molletje en drie kerstwasknijpertjes.
22u15: de kerstrollen werden aangesneden, er was een chocoladecake en een kokosvariant. De eenzame vrouw van de receptie glunderde toen ze ook enkele stukken kreeg.
22u30: het scheelde geen haar of we hadden de tram naar het centrum gemist
23u: 15 minutes bleek nogal verlaten dus werd het een andere pub. We speelden even met het idee naar de middernachtmis te gaan, tot we met voorbedachten rade de tijd uit het oog verloren.
00u10: een laatste groet aan de reuzenkerstboom op Horní náměstí. We overwogen een kerstbal mee te nemen, maar de stadsmedewerkers zijn voorzien op dit soort ideeën. Geen enkele kerstbal binnen handbereik.
01u12: de bus naar de residentie
02u: de start van Sex and the City in Mojca's kamer, wiens roommate al terug naar Slovenië was. We hadden twee bedden om ons op te installeren.
05u: The end, na enkele onderbrekingen - waaronder een telefoontje van twee Erasmusmeisjes uit Portugal
06u: sleepover bij Špela, waar ook een bed vrij was, zodat ik niet terug naar mijn blok moest lopen
Dinsdag 22 en woensdag 23 december
Een impressie van Hradec Králové, gepikt op http://members.virtualtourist.com/m/1ffe4/63567/
Al in de voormiddag vertrok ik weer richting Tsjechië. Tegen halfzeven 's avonds was ik in Praag. Mijn rugzak bleek nog steeds spoorloos; de fase van aanvaarding is nu officieel ingezet.
Hradec Králové ligt tussen Praag en Olomouc, dus dat werd mijn tussenstop. Ik mocht blijven couchsurfen bij een koppel in Bukovina, een nabijgelegen dorpje. Ze kwamen me opwachten aan het station met de auto, boden me iets aan om te eten en te drinken, wezen me de warmste kamer toe en haalden al hun toeristische info boven. Het enige spijtige was dat ze de dag erna moesten werken en ik op mezelf aangewezen was om Hradec Králové te verkennen. Ik had een kaartje meegekregen, en had mijn rugzak in een locker in het station gedropt.
Qua stijl leek de stad vrij hard op Olomouc, veel gekleurde huisjes naast elkaar. Het was daar dus wel mooi, maar na een tijdje had ik het wel gehad met het alleen rondwandelen en al om halfdrie zat ik op de trein naar Olomouc.
Weetjes over Hradec Králové:
• Aan het einde van de achttiende eeuw had de Habsburgse keizer Jozef II een enorme, stervormige versterkingsmuur rond het oude stadscentrum laten bouwen. Een goeie honderd jaar later besefte men dat dit de stad isoleerde en uitbreiding verhinderde, dus heeft men er niet beter op gevonden dan het hele spel weer af te breken.
• Hrad betekent kasteel, hradec is de mini-variant ervan, en Králové wil zeggen ‘van de koningin’. Die Králové kwam erbij toen de stad bruidschat werd van de Poolse koningin Ryksa Elżbieta (1286-1335). Deze Elizabeth Richeza was de tweede vrouw van de Boheemse koning Wenceslaus II, later simpelweg als koning en echtgenoot vervangen door Rudolf I van Habsburg.
• In Hradec Králové hebben ze de film Pelísky, waar ik in Olomouc hopeloos naar op zoek was. Dat is een van mijn favoriete Tsjechische films die we tijdens het movieseminar hebben bekeken. Dvd’s kosten hier gewoonlijk slechts 49 kroon (twee euro), dus ik vond twee exemplaren niet overdreven. Ik zal me persoonlijk verantwoordelijk stellen voor de import van wat Tsjechische cultuur.
• De buitenring van meer dan honderd jaar oud kan nog steeds het verkeer perfect in goede banen leiden, wat vrij uitzonderlijk is.
• Vanuit de buitenring leiden verschillende straten naar het centrum, een beetje zoals een spinnenweb. De langste straat geeft zicht op de twee belangrijkste torens van de stad: die van de kathedraal en de uitkijktoren ernaast. Wie door die straat wandelt, kan voortdurend de trots van de stad bewonderen.
• Mijn hosts hadden me een heel goede vegetarische kantine aangeraden. Het was iets minder sjiek dan Green Bar, maar zeker zo lekker en veel goedkoper. Voor één euro had ik mijn maaltijd binnen.
Elizabeth
Prins op het witte paard nummer 1: Wenceslaus
Prins op het witte paard nummer 2: Rudolf
Donderdag 17, vrijdag 18, zaterdag 19, zondag 20 en maandag 21 december
De vijf volle dagen thuis zijn voorbijgevlogen. Voor het eerst na vier maanden opnieuw op een fiets zitten was raar, zeker gezien de sneeuwval het er niet makkelijker op maakte. Ik heb genoten van het bijbabbelen, de Mexicaanse wafels, het avontuur om de auto van de gladde Lemmens-berg af te krijgen, het haardvuur in het Universum, Côte d'Or met nootjes op zondag, Nederlandstalige kranten, sneeuwmannen maken, (vintage-)shoppen, mijn meesterlijke boekweitkussen, brood zonder gembersmaak, marsepein, vanillejenever, mijn accordeon.
Het was nog best vermoeiend om mijn hele programma op zo'n korte tijd afgewerkt te krijgen.
Het was nog best vermoeiend om mijn hele programma op zo'n korte tijd afgewerkt te krijgen.
Woensdag 16 december
Na de kater van mijn examens moest ik de helse tocht naar huis ondernemen. Ik voelde dat daar een staartje aan zou komen.
Nog voor zevenen was ik actief. Noteer dat onder ‘zeldzame momenten’, stressmoment 1.
In het station van Olomouc heb ik twee plaatsen voor de nachttrein naar Kraków (Krakau) in januari gereserveerd. Dat bleek niet eenvoudig. De mevrouw van het internationale ticket-office beweerde Engels te spreken, maar ik heb die kwaliteit tijdens onze eenvoudige conversatie helaas door de mand horen vallen. Qua timemanagement is het soms beter meteen toe te geven, ik had bijna mijn trein gemist, stressmoment 2.
Opeens bleef de trein verstokt stilstaan. De locomotief staakte, we werden allemaal naar het diepvriezerweer buiten gedreven. Waarschijnlijk onterecht, maar ik trok spontaan een parallel met Auschwitz-deportaties. De nieuwe trein bleef lang op zich wachten. Stressmoment 3.
Ik was half in slaap gevallen en schrok toen we plots in Praag bleken te zijn. Stressmoment 4. Gehaast verzamelde ik al mijn diepvriesaccessoires – handschoenen, muts, sjaal, jas – nam mijn tas en struikelde het perron van Praag op. Inspectie van de broodjes in het station, een zoektocht naar de bus richting luchthaven. Op de rolband tussen het eerste en het gelijkvloers drong het pas door: mijn rugzak!
Stressmoment 5 was er een om U tegen te zeggen. Mijn trekrugzak vol kerstcadeautjes lag nog op het rek in mijn coupé. Uiteraard vond ik die trein niet terug. Uiteraard kon niemand me helpen in het Engels. Dit was het meest sublieme kastje- en muurverhaal. Het ging zelfs zo ver dat de heer van het infocentrum me ronduit zei: ‘It’s not my problem.’ Een scène in het station. Tijdens het lopen van de kastjes naar de muren, viel een van de laatste knopen van mijn jasje af. Het drama was tot in de details uitgekiend.
Stressmoment 6 nam conventioneel een aanvang toen ik stilaan begon te vrezen mijn vlucht te missen. De bus naar de luchthaven bleek goed verstopt. Ik stapte op en stapte weer uit, in een laatste opwelling van hoop. Begon studenten aan te spreken die eruit zagen alsof ze Engels zouden kunnen. Een sympathiek meisje heeft me begeleid naar het lost-and-found-kot, alles vertaald, gewacht op de defecte trein die nog aankwam. Alas.
Verdrietig rende ik naar de bus. Net op tijd, stressmoment 7. Het idee dat iemand míjn kerstkoekjes aan het opeten was, ergerde me mateloos. En wat gaat die persoon doen met sloefen in de vorm van ezels?
Het scheelde niet veel of ik had de check-in gemist. Stressmoment 8. Vreemd om in Charleroi opeens terug Frans te moeten spreken. Tegen zeven uur ’s avonds was ik eindelijk in Leuven. Daar zat een bebaarde man met dezelfde familienaam als ik me op te wachten in een restaurantje. Home sweet home.
Nog voor zevenen was ik actief. Noteer dat onder ‘zeldzame momenten’, stressmoment 1.
In het station van Olomouc heb ik twee plaatsen voor de nachttrein naar Kraków (Krakau) in januari gereserveerd. Dat bleek niet eenvoudig. De mevrouw van het internationale ticket-office beweerde Engels te spreken, maar ik heb die kwaliteit tijdens onze eenvoudige conversatie helaas door de mand horen vallen. Qua timemanagement is het soms beter meteen toe te geven, ik had bijna mijn trein gemist, stressmoment 2.
Opeens bleef de trein verstokt stilstaan. De locomotief staakte, we werden allemaal naar het diepvriezerweer buiten gedreven. Waarschijnlijk onterecht, maar ik trok spontaan een parallel met Auschwitz-deportaties. De nieuwe trein bleef lang op zich wachten. Stressmoment 3.
Ik was half in slaap gevallen en schrok toen we plots in Praag bleken te zijn. Stressmoment 4. Gehaast verzamelde ik al mijn diepvriesaccessoires – handschoenen, muts, sjaal, jas – nam mijn tas en struikelde het perron van Praag op. Inspectie van de broodjes in het station, een zoektocht naar de bus richting luchthaven. Op de rolband tussen het eerste en het gelijkvloers drong het pas door: mijn rugzak!
Stressmoment 5 was er een om U tegen te zeggen. Mijn trekrugzak vol kerstcadeautjes lag nog op het rek in mijn coupé. Uiteraard vond ik die trein niet terug. Uiteraard kon niemand me helpen in het Engels. Dit was het meest sublieme kastje- en muurverhaal. Het ging zelfs zo ver dat de heer van het infocentrum me ronduit zei: ‘It’s not my problem.’ Een scène in het station. Tijdens het lopen van de kastjes naar de muren, viel een van de laatste knopen van mijn jasje af. Het drama was tot in de details uitgekiend.
Stressmoment 6 nam conventioneel een aanvang toen ik stilaan begon te vrezen mijn vlucht te missen. De bus naar de luchthaven bleek goed verstopt. Ik stapte op en stapte weer uit, in een laatste opwelling van hoop. Begon studenten aan te spreken die eruit zagen alsof ze Engels zouden kunnen. Een sympathiek meisje heeft me begeleid naar het lost-and-found-kot, alles vertaald, gewacht op de defecte trein die nog aankwam. Alas.
Verdrietig rende ik naar de bus. Net op tijd, stressmoment 7. Het idee dat iemand míjn kerstkoekjes aan het opeten was, ergerde me mateloos. En wat gaat die persoon doen met sloefen in de vorm van ezels?
Het scheelde niet veel of ik had de check-in gemist. Stressmoment 8. Vreemd om in Charleroi opeens terug Frans te moeten spreken. Tegen zeven uur ’s avonds was ik eindelijk in Leuven. Daar zat een bebaarde man met dezelfde familienaam als ik me op te wachten in een restaurantje. Home sweet home.
Dinsdag 15 december
Als een bezetene die powerpoints nalezen, papieren op de tram en al (een principe waar ik doorgaans fervent tegenstander van ben), en dan heel hard hopen op makkelijke vragen.
Voor het Minorities-examen had ik goed gegokt: haast enkel vragen uit de powerpoints. Helaas allemaal vrij letterlijk, definities reproduceren en dat soort middelbareschoolachtige vragen waar ik nu net niet in uitblink. Mits de goedwil van Marketa, de professor met de blonde manen en roze glitteroogschaduw, gok ik er wel door te zijn.
Mijn favoriete prof van Central European History had meerkeuze- en enkele open vragen beloofd, maar we kregen drie essayvragen aangeboden waaruit we zelf een mochten kiezen. Dat kwam nu net mooi uit voor mij, want details kende ik niet, en nu kon ik er zelf wat een draai aan geven. Hetzelfde gevoel als gisteren: wat wordt hier beschouwd als een afdoend essay? Wordt vervolgd…
Dit was het laatste examen, als alles goed zit heb ik nu vakantie tot 14 februari, zalig. Tijd om de koekjes van de kerstmarkt op te kopen, en cadeautjes uit de Globus.
Er was een laatste movieseminar waarin we de slechtste film tot nu toe hebben gezien, met een plot dat nergens op sloeg. Het ging over een enge en akelig enerverende man die geobsedeerd is door zijn job: lijken verbranden in een crematorium. Hij voert voortdurend monologen over de schoonheid van de dood, en moordt zijn familieleden een voor een uit. Echt zo’n type dat je niet te lang in het groot op het scherm wilt zien, en op den duur raakten we echt wat verveeld.
Na een laatste drink ben ik teruggekeerd naar Neředín-Krematorium, de halte aan onze residentie tegenover het aantrekkelijke crematorium, o ironie.
Ik ben afscheid gaan nemen van Sheila, een Amerikaans meisje dat helaas niet in het 'kleine Europa' woont, heb mijn kamer een winterse lenteschoonmaak gegeven, de treinuren voor morgen opgezocht en mijn spullen netjes ingepakt.
Voor het Minorities-examen had ik goed gegokt: haast enkel vragen uit de powerpoints. Helaas allemaal vrij letterlijk, definities reproduceren en dat soort middelbareschoolachtige vragen waar ik nu net niet in uitblink. Mits de goedwil van Marketa, de professor met de blonde manen en roze glitteroogschaduw, gok ik er wel door te zijn.
Mijn favoriete prof van Central European History had meerkeuze- en enkele open vragen beloofd, maar we kregen drie essayvragen aangeboden waaruit we zelf een mochten kiezen. Dat kwam nu net mooi uit voor mij, want details kende ik niet, en nu kon ik er zelf wat een draai aan geven. Hetzelfde gevoel als gisteren: wat wordt hier beschouwd als een afdoend essay? Wordt vervolgd…
Dit was het laatste examen, als alles goed zit heb ik nu vakantie tot 14 februari, zalig. Tijd om de koekjes van de kerstmarkt op te kopen, en cadeautjes uit de Globus.
Er was een laatste movieseminar waarin we de slechtste film tot nu toe hebben gezien, met een plot dat nergens op sloeg. Het ging over een enge en akelig enerverende man die geobsedeerd is door zijn job: lijken verbranden in een crematorium. Hij voert voortdurend monologen over de schoonheid van de dood, en moordt zijn familieleden een voor een uit. Echt zo’n type dat je niet te lang in het groot op het scherm wilt zien, en op den duur raakten we echt wat verveeld.
Na een laatste drink ben ik teruggekeerd naar Neředín-Krematorium, de halte aan onze residentie tegenover het aantrekkelijke crematorium, o ironie.
Ik ben afscheid gaan nemen van Sheila, een Amerikaans meisje dat helaas niet in het 'kleine Europa' woont, heb mijn kamer een winterse lenteschoonmaak gegeven, de treinuren voor morgen opgezocht en mijn spullen netjes ingepakt.
Maandag 14 december
Het examen European Society en Culture was in essayvorm over een toegewezen vraag. Ik heb het gevoel dat ik wel ‘schone zinnen’ heb gevormd, maar nu is de vraag nog of de proffen hetzelfde gevoel voor esthetiek hebben. Dit was een mastervak dus ik veronderstel dat de A’s minder vlotjes over de toonbank zullen vliegen.
Door mijn nachtelijke werk was de productiviteit vandaag, net als de buitentemperatuur overigens, onder het nulpunt gezakt. Hetzelfde scenario herhaalde zich: een avond- en nachtelijke rushrace doorheen alle powerpoints van de les, waarbij ik enkel tijd had om de hoofdzaken te bekijken. Schaamte over zo weinig inzet.
Door mijn nachtelijke werk was de productiviteit vandaag, net als de buitentemperatuur overigens, onder het nulpunt gezakt. Hetzelfde scenario herhaalde zich: een avond- en nachtelijke rushrace doorheen alle powerpoints van de les, waarbij ik enkel tijd had om de hoofdzaken te bekijken. Schaamte over zo weinig inzet.
Vrijdag 11, zaterdag 12 en zondag 13 december
Studeren in een residentie waar het gros van de studenten afscheidsfeestjes houdt, of toch lawaai maakt om het gros te representeren, is niét leuk. En ook niet productief. Maar het zou oneerlijk zijn om het enkel op lawaai te steken, het is gewoon de hele vakantieachtige Erasmus-sfeer die mijn inefficiëntie pieken doet kennen. Het komt erop neer dat ik last minute nog een grote inspanning moest leveren, namelijk zondagavond- en nacht.
Donderdag 10 december
Best wel wat zenuwen voor het examen, om eerlijk te zijn. Uiteindelijk hebben zowel Maarten, Nele als ik een A gekregen, het hoogst mogelijke cijfer. Laat het duidelijk zijn: de verwachtingen liggen hier niet al te hoog. Het stelt me gerust voor de komende examens.
Na een examen hoort ontspanning, en daar zorgde het groots aangekondigde verjaardagsfeestje van twee Belgische en een Sloveens meisje voor. Het was in een nieuwe club met een zeer fancy interieur, maar de zwakste organisatie ooit geconstateerd. De kerel van de vestiaire bleek namelijk ook de hulpkok, barman, dj en fotograaf te zijn, all-in-one. Wanneer bepaalde mensen wegens examens graag de laatste tram wilden nemen, bleek dat onmogelijk want de all-in-one-guy was Becherovka gaan halen in een ander café… met de sleutel van de vestiaire op zak. Tragikomisch. Anderzijds was het voor de prille uitbaters de ultieme test: een all-in-one-guy zonder twintig handen noch teleportatische gaven is géén goed idee.
Het moet niet gezegd dat deze sympathieke wanorde ons niet weerhield te genieten van de recordrij Becherovka-shotjes op de toog (een traktatie van het huis), leuke nummers, goedkope cocktails, van het decoreren van cakes, T-shirts beschrijven, met limoenen voetballen en jongleren, kerstdecoratie opeten, geheime achterruimtes verkennen.
In het naar huis gaan kreeg ik plots een heel wrang het-is-bijna-gedaan-gevoel. Veel mensen blijven maar één semester. Maar... Europa is klein.
Lang zullen ze lee-veeun...!
Na een examen hoort ontspanning, en daar zorgde het groots aangekondigde verjaardagsfeestje van twee Belgische en een Sloveens meisje voor. Het was in een nieuwe club met een zeer fancy interieur, maar de zwakste organisatie ooit geconstateerd. De kerel van de vestiaire bleek namelijk ook de hulpkok, barman, dj en fotograaf te zijn, all-in-one. Wanneer bepaalde mensen wegens examens graag de laatste tram wilden nemen, bleek dat onmogelijk want de all-in-one-guy was Becherovka gaan halen in een ander café… met de sleutel van de vestiaire op zak. Tragikomisch. Anderzijds was het voor de prille uitbaters de ultieme test: een all-in-one-guy zonder twintig handen noch teleportatische gaven is géén goed idee.
Het moet niet gezegd dat deze sympathieke wanorde ons niet weerhield te genieten van de recordrij Becherovka-shotjes op de toog (een traktatie van het huis), leuke nummers, goedkope cocktails, van het decoreren van cakes, T-shirts beschrijven, met limoenen voetballen en jongleren, kerstdecoratie opeten, geheime achterruimtes verkennen.
In het naar huis gaan kreeg ik plots een heel wrang het-is-bijna-gedaan-gevoel. Veel mensen blijven maar één semester. Maar... Europa is klein.
Lang zullen ze lee-veeun...!
Woensdag 9 december
Wegens mijn niet al te nauwe planning moest ik vandaag noodgedwongen ook de muziekles skippen, wat best jammer was want er kwam een jazz-muzikant.
In plaats daarvan heb ik zo goed als alle YouTube-filmpjes over atheïsme van tijdens de les herbekeken, en me zwaar geërgerd aan de ijdele figuur van Carl Sagan, en eigenlijk aan heel het opgeblazen atheïstische manifest in het algemeen. Mijn strategie bestond er dus uit zoveel mogelijk genuanceerdere alternatieven te zoeken.
In plaats daarvan heb ik zo goed als alle YouTube-filmpjes over atheïsme van tijdens de les herbekeken, en me zwaar geërgerd aan de ijdele figuur van Carl Sagan, en eigenlijk aan heel het opgeblazen atheïstische manifest in het algemeen. Mijn strategie bestond er dus uit zoveel mogelijk genuanceerdere alternatieven te zoeken.
Maandag 7 december
Voor de laatste les European Society and Culture moesten we vroeger komen voor de film No Man’s Land, over een Serviër en een Bosniër tijdens de Bosnische oorlog en de absurditeit van nationalisme.
Daar het semester ten einde loopt, krijgen we voortdurend inhaallessen Central European History. De prof beseft dat hij wat overambitieus was in zijn programma voor dit semester, al is dat natuurlijk zeer relatief voor Erasmus.
’s Avonds heb ik nog wat kleurpotloodjes afgestompt door artikels te bewerken.
Daar het semester ten einde loopt, krijgen we voortdurend inhaallessen Central European History. De prof beseft dat hij wat overambitieus was in zijn programma voor dit semester, al is dat natuurlijk zeer relatief voor Erasmus.
’s Avonds heb ik nog wat kleurpotloodjes afgestompt door artikels te bewerken.
Zondag 6 december
Qua studeren begon het er vandaag al meer op te lijken. Mijn ultieme ontspanning was een wandeling naar Globus, de winkel waar je uren kunt rondlopen, vooral als je geen zin meer hebt in Engelstalige artikels.
Zaterdag 5 december
Een studiedag die te weinig studiedag was.
Problemen met de wasmachine: eerst waren alle wasmachines bezet, om tien voor zes duwde de receptioniste het bordje ‘reception closed from 17 till 18h’ voor mijn neus, om vijf over zes kreeg ik de sleutel voor wasmachine C.
Wasmachine C bleek niet te willen starten, mevrouw geloofde me niet, wilde niet komen helpen, stuurde een andere student op me af die net als ik constateerde dat het niet werkte, mevrouw geloofde me weer niet en stuurde nog een andere student op me af, tot ze uiteindelijk toegaf en ik morgen nog maar eens moest terugkomen, een zo geliefd gezegde hier.
Je kunt je wel bedenken hoe vaak ik van het vijfde verdiep naar de receptie naar de kelder van blok C naar de receptie naar het vijfde naar de receptie naar blok C heb moeten hossen.
Enkele inwoners van de residentie hebben overal in de gang potjes melk en vlees gezet om de katten binnen te lokken. Dat zijn vuile zwerfkatten die overal in de gang hun behoefte hadden gedropt en ik moest daar voortdurend langs. Mijn humeur barstte uit haar voegen, te meer daar internet enkele uren weigerde te werken.
Problemen met de wasmachine: eerst waren alle wasmachines bezet, om tien voor zes duwde de receptioniste het bordje ‘reception closed from 17 till 18h’ voor mijn neus, om vijf over zes kreeg ik de sleutel voor wasmachine C.
Wasmachine C bleek niet te willen starten, mevrouw geloofde me niet, wilde niet komen helpen, stuurde een andere student op me af die net als ik constateerde dat het niet werkte, mevrouw geloofde me weer niet en stuurde nog een andere student op me af, tot ze uiteindelijk toegaf en ik morgen nog maar eens moest terugkomen, een zo geliefd gezegde hier.
Je kunt je wel bedenken hoe vaak ik van het vijfde verdiep naar de receptie naar de kelder van blok C naar de receptie naar het vijfde naar de receptie naar blok C heb moeten hossen.
Enkele inwoners van de residentie hebben overal in de gang potjes melk en vlees gezet om de katten binnen te lokken. Dat zijn vuile zwerfkatten die overal in de gang hun behoefte hadden gedropt en ik moest daar voortdurend langs. Mijn humeur barstte uit haar voegen, te meer daar internet enkele uren weigerde te werken.
Vrijdag 4 december
De queeste naar mijn verloren handschoenen kwam volop op gang. In het tramstation werd ik doorverwezen naar de eindhalteplaats van de trams. Daar herhaalde een uitzonderlijk nerveus vrouwtje haast dwangmatig ‘moment, moment’. Het leek alsof ze de belangrijkste job van de wereld had, en ik haar onder geen beding mocht storen.
Uiteindelijk kwam ze met haar hoofd voor het raampje hangen.
‘Rukavice?’ (wat zoveel betekent als ‘handschoen’ in het Tsjechisch).
‘Moment, moment’.
Ze snelde weg en kwam terug met een sympathieke dame die Engels kon. Aan haar moest ik een uiterst gedetailleerde beschrijving van mijn handschoenen geven, welk materiaal, welke kleur vanbuiten, welke kleur vanbinnen, alsof het om de schat van Ali Baba ging. Toen ik op de koop toe mijn identiteitskaart moest tonen, moest ik toch even binnensmonds lachen.
Na deze hele procedure haalde ze mijn handschoenen uit de kast en kon ik met warme handen naar de bib wandelen.
Ik installeerde me met mijn boeken, mappen, kleurpotloden, alles in de aanslag om ijverig te werken. Toen ik met een koffietje van de automaat naar mijn plaats terugwandelde, beende een boze bibliothecaresse schreeuwend achter me aan. De hele bib werd opgeschrikt door de tirade en vele ogen staarden me aan.
‘Nerozumím, prominte’, stamelde ik. (Sorry, ik versta u niet) ‘Nemluvím český.’ (ik spreek geen Tsjechisch; deze handige zinnetjes buiten beschouwing gelaten)
‘Kava, ne,’ zei ze klaar en duidelijk.
Wat bleek: koffie was niet toegelaten in de leeszaal. Ik moest met mijn bekertje afdruipen naar de ruimte voor de wc’s. Mevrouw glimlachte smalend.
Na wat lezen, Green Bar, piano oefenen en boodschappen doen, keerde ik terug naar de residentie. Ik opende mijn tas en baf, geen handschoenen meer. Erger dan een ezel, die zich spreekwoordelijk geen twee keer aan dezelfde steen stoot. De queeste naar de handschoenen nam een nieuwe start. Ik keerde terug naar het koekjeskraam op de kerstmarkt, niets gevonden. In de supermarkt was er een zwarte rukavice gevonden, maar niet de mijne. Uiteindelijk bleken beide handschoenen netjes op tafel te liggen in het pianolokaal. Ik begin mijn verstrooidheid stilaan angstwekkend te vinden.
’s Avonds kon ik me niet goed meer concentreren, dus van werken is niet veel meer in huis gekomen. Er was bovendien het naamfeest van Barbora, ‘Basia’, de patroonheilige van de mijnwerkers. Naamfeesten zijn belangrijk in Polen, en zo hadden we weer een reden om iets te vieren. Basia had erg haar best gedaan, met allerlei hapjes, rijst met kip, wortels met looksaus, cake, … Alleen de wodka heb ik wijselijk afgehouden.
Basia's naamfeest, met dank aan het roze fototoestel van Nathalie
Uiteindelijk kwam ze met haar hoofd voor het raampje hangen.
‘Rukavice?’ (wat zoveel betekent als ‘handschoen’ in het Tsjechisch).
‘Moment, moment’.
Ze snelde weg en kwam terug met een sympathieke dame die Engels kon. Aan haar moest ik een uiterst gedetailleerde beschrijving van mijn handschoenen geven, welk materiaal, welke kleur vanbuiten, welke kleur vanbinnen, alsof het om de schat van Ali Baba ging. Toen ik op de koop toe mijn identiteitskaart moest tonen, moest ik toch even binnensmonds lachen.
Na deze hele procedure haalde ze mijn handschoenen uit de kast en kon ik met warme handen naar de bib wandelen.
Ik installeerde me met mijn boeken, mappen, kleurpotloden, alles in de aanslag om ijverig te werken. Toen ik met een koffietje van de automaat naar mijn plaats terugwandelde, beende een boze bibliothecaresse schreeuwend achter me aan. De hele bib werd opgeschrikt door de tirade en vele ogen staarden me aan.
‘Nerozumím, prominte’, stamelde ik. (Sorry, ik versta u niet) ‘Nemluvím český.’ (ik spreek geen Tsjechisch; deze handige zinnetjes buiten beschouwing gelaten)
‘Kava, ne,’ zei ze klaar en duidelijk.
Wat bleek: koffie was niet toegelaten in de leeszaal. Ik moest met mijn bekertje afdruipen naar de ruimte voor de wc’s. Mevrouw glimlachte smalend.
Na wat lezen, Green Bar, piano oefenen en boodschappen doen, keerde ik terug naar de residentie. Ik opende mijn tas en baf, geen handschoenen meer. Erger dan een ezel, die zich spreekwoordelijk geen twee keer aan dezelfde steen stoot. De queeste naar de handschoenen nam een nieuwe start. Ik keerde terug naar het koekjeskraam op de kerstmarkt, niets gevonden. In de supermarkt was er een zwarte rukavice gevonden, maar niet de mijne. Uiteindelijk bleken beide handschoenen netjes op tafel te liggen in het pianolokaal. Ik begin mijn verstrooidheid stilaan angstwekkend te vinden.
’s Avonds kon ik me niet goed meer concentreren, dus van werken is niet veel meer in huis gekomen. Er was bovendien het naamfeest van Barbora, ‘Basia’, de patroonheilige van de mijnwerkers. Naamfeesten zijn belangrijk in Polen, en zo hadden we weer een reden om iets te vieren. Basia had erg haar best gedaan, met allerlei hapjes, rijst met kip, wortels met looksaus, cake, … Alleen de wodka heb ik wijselijk afgehouden.
Basia's naamfeest, met dank aan het roze fototoestel van Nathalie
Donderdag 3 december
Het was waarschijnlijk de wodka die nazinderde toen ik ’s morgens een van mijn armbandjes kapot liet vallen en niet veel later mijn handschoenen op de tram vergat. Het geluk was niet aan mijn zijde.
Er was een lezing over kleine Moravische dorpen in het perspectief van de EU, georganiseerd door de Euroculture-studenten. Overal in het lokaal pronkten EU-vlaggetjes, onder andere op de vele gebakjes. We werden overweldigd met promofolders over de streek en Tsjechië algemeen. Ik waande me op een belangrijk congres.
De Moravská filharmonie Olomouc speelde concertstukken van Brahms en Bartók. Met mijn musicology-kaart kon ik weer stilletjes binnenglippen.
In het tramstation probeerde ik in mijn beste Tsjechisch uit te leggen dat mijn handschoenen nog op de tram lagen. Ik moest morgen maar eens terugkomen.
Er was een lezing over kleine Moravische dorpen in het perspectief van de EU, georganiseerd door de Euroculture-studenten. Overal in het lokaal pronkten EU-vlaggetjes, onder andere op de vele gebakjes. We werden overweldigd met promofolders over de streek en Tsjechië algemeen. Ik waande me op een belangrijk congres.
De Moravská filharmonie Olomouc speelde concertstukken van Brahms en Bartók. Met mijn musicology-kaart kon ik weer stilletjes binnenglippen.
In het tramstation probeerde ik in mijn beste Tsjechisch uit te leggen dat mijn handschoenen nog op de tram lagen. Ik moest morgen maar eens terugkomen.
Woensdag 2 december
De presentatie van muziek verliep vlotjes: vak afgehandeld, credits binnengerijfd.
Tijdens een ontdekkingstocht op de kerstmarkt raakten we volledig in de ban van de Tsjechische broek. Dat is een avontuurlijk, geruit exemplaar dat hier schering en inslag is in het straatbeeld. Omdat het niet bepaald elegant noch modegevoelig is, moet ik altijd even gniffelen als ik er weer een zie opduiken.
Pasklaar
Na een intensieve vergadering op mijn kamer begint onze (als in ‘Nathalie en mijn’) Polen-trip in januari vorm te krijgen. Drie weken rekenen we als introductie tot dit grote land. En daar zal dan nog een ommetje naar Vilnius en Trakai bijzijn.
Voor de Portuguese Party was er een drink bij de Polen. Die waren heel enthousiast over onze tripplannen. Ik moet bekennen dat ik niet zo goed tegen de wodka bestand ben dan zij, in acht genomen dat zuinig nippen uit den boze is, shotjes moeten het zijn.
Tijdens een ontdekkingstocht op de kerstmarkt raakten we volledig in de ban van de Tsjechische broek. Dat is een avontuurlijk, geruit exemplaar dat hier schering en inslag is in het straatbeeld. Omdat het niet bepaald elegant noch modegevoelig is, moet ik altijd even gniffelen als ik er weer een zie opduiken.
Pasklaar
Na een intensieve vergadering op mijn kamer begint onze (als in ‘Nathalie en mijn’) Polen-trip in januari vorm te krijgen. Drie weken rekenen we als introductie tot dit grote land. En daar zal dan nog een ommetje naar Vilnius en Trakai bijzijn.
Voor de Portuguese Party was er een drink bij de Polen. Die waren heel enthousiast over onze tripplannen. Ik moet bekennen dat ik niet zo goed tegen de wodka bestand ben dan zij, in acht genomen dat zuinig nippen uit den boze is, shotjes moeten het zijn.
Dinsdag 2 december
Maandag 30 november
Een hele dag om de test van Central Eastern European History voor te bereiden. Na eindeloos uitstelgedrag kon ik er nu niet meer onderuit. Uiteindelijk bleek die test uit vijf onnozele meerkeuzevraagjes te bestaan, waarbij ik dan nog een knoert van een fout heb gemaakt.
Na de eerste test van het semester was het tijd voor ontspanning: restaurant, jog, en feestje in 15 minutes.
Na de eerste test van het semester was het tijd voor ontspanning: restaurant, jog, en feestje in 15 minutes.
Zaterdag 28 en zondag 29 november
Annabel-weekend. Ze kwam me vanuit Wenen bezoeken voor een relax-tussendoortje in kuuroord Olomouc.
Het Aquapark was nogal koud, dus moesten we noodgedwongen een lange tijd in de jacuzzi's en het Turkse stoombad doorbrengen.
In het teruggaan stond de bus voor de deur. We zijn ingestapt zonder te weten waar die bus in feite naartoe zou gaan. De buschauffeur knikte wel bij 'centrum' maar negen op de tien wilde hij gewoon niet door de mand vallen dat zijn Engels zero was. Twee andere reizigers begrepen er ook geen sikkepit van. Toen we in de meest louche buitenwijken terechtkwamen, vol communistische woonblokken en een zeer onguur sfeertje, begonnen we lichtjes te panikeren.
Eind goed al goed, en dankzij de nodige stressweerstand opgebouwd in de bubbelbaden, werden we zonder kleerscheuren aan halte Tržnice gedropt, op wandelafstand van Caesar's Palace. De wekelijkse etentjes-traditie blijft verdergaan.
's Avonds hebben we naar de vreemde Tsjechische film Medvídek gekeken waarin schijnbaar iedereen baby's wilde. Een film vol verraad en intriges, en een nogal onsamenhangend plot.
Bij ons zondagse bezoek aan het aartsbisschoppelijke museum hebben we de technische generatie- (of oostblok)kloof aan den lijve ondervonden. Toen we een vrouw van het museum vroegen een foto te trekken met een digitale camera, had ze dat toestel kennelijk verward met de analoge variant. Het schermpje was naar ons gericht en haar oog werd plotseling heel groot.
De eerste foto die het mevrouwtje ooit met een digitale camera heeft getrokken: Annabel en ik in het Museum van de Aartsbisschop
We zijn in een traditioneel Moravisch restaurant gaan eten. Ik heb me voor het eerst aan de bramboráky gewaagd, een soort aardappelpannenkoek. Heel lekker, maar met werkelijk gigantisch veel olie.
Na enkele afleveringen van Dag Sinterklaasje (o jawel) moest Annabel terug naar Wenen en werd mijn kamer opeens weer leeg.
Kunst in het Art Department
Koekjes van de kerstmarkt (uiteraard ondertussen opgepeuzeld)
Het Aquapark was nogal koud, dus moesten we noodgedwongen een lange tijd in de jacuzzi's en het Turkse stoombad doorbrengen.
In het teruggaan stond de bus voor de deur. We zijn ingestapt zonder te weten waar die bus in feite naartoe zou gaan. De buschauffeur knikte wel bij 'centrum' maar negen op de tien wilde hij gewoon niet door de mand vallen dat zijn Engels zero was. Twee andere reizigers begrepen er ook geen sikkepit van. Toen we in de meest louche buitenwijken terechtkwamen, vol communistische woonblokken en een zeer onguur sfeertje, begonnen we lichtjes te panikeren.
Eind goed al goed, en dankzij de nodige stressweerstand opgebouwd in de bubbelbaden, werden we zonder kleerscheuren aan halte Tržnice gedropt, op wandelafstand van Caesar's Palace. De wekelijkse etentjes-traditie blijft verdergaan.
's Avonds hebben we naar de vreemde Tsjechische film Medvídek gekeken waarin schijnbaar iedereen baby's wilde. Een film vol verraad en intriges, en een nogal onsamenhangend plot.
Bij ons zondagse bezoek aan het aartsbisschoppelijke museum hebben we de technische generatie- (of oostblok)kloof aan den lijve ondervonden. Toen we een vrouw van het museum vroegen een foto te trekken met een digitale camera, had ze dat toestel kennelijk verward met de analoge variant. Het schermpje was naar ons gericht en haar oog werd plotseling heel groot.
De eerste foto die het mevrouwtje ooit met een digitale camera heeft getrokken: Annabel en ik in het Museum van de Aartsbisschop
We zijn in een traditioneel Moravisch restaurant gaan eten. Ik heb me voor het eerst aan de bramboráky gewaagd, een soort aardappelpannenkoek. Heel lekker, maar met werkelijk gigantisch veel olie.
Na enkele afleveringen van Dag Sinterklaasje (o jawel) moest Annabel terug naar Wenen en werd mijn kamer opeens weer leeg.
Kunst in het Art Department
Koekjes van de kerstmarkt (uiteraard ondertussen opgepeuzeld)
Vrijdag 27 november
Mijn essay voor het movieseminar is eindelijk geschreven, en ik ben gaan joggen. Voorbeeldige dag dus.
Donderdag 26 november
Vandaag heb ik voor het eerst de grote stap gezet. In plaats van voor de zoveelste keer naar Green Bar te gaan, heb ik mijn eerste voet in de Menza, het studentenrestaurant, gezet. Na alle negatieve commentaar daarover hebben enkele mensen me toch weten te overtuigen en het was inderdaad helemaal niet zo slecht.
Onder het motto 'elke gelegenheid is goed genoeg om te vieren', hebben we onszelf 's avonds op een maaltijd getrakteerd voor Thanksgiving. Eerst was het officiële opening van de kerstmarkt (die verrassend groot is voor mini-Olomouc), maar veel ceremonie kwam daar niet bij kijken. Na bijna een uur in de kou staan, hadden we het dus gehad en zijn we naar het Torture-restaurant getrokken. Het is daar heel gezellig zolang je niet inzoomt op de decoratie: doodskoppen, naakte vrouwen die gemarteld worden, foltertuigen geïntegreerd in de toog,... Op het eerste zicht ziet het er braaf en gewoontjes uit.
De maaltijden waren goedkoop en zeer overvloedig, Thanksgiving was geslaagd.
Aankopen die ik op het oog heb: lamswollen wanten en een marsepeinen rol van de kerstmarkt.
Onder het motto 'elke gelegenheid is goed genoeg om te vieren', hebben we onszelf 's avonds op een maaltijd getrakteerd voor Thanksgiving. Eerst was het officiële opening van de kerstmarkt (die verrassend groot is voor mini-Olomouc), maar veel ceremonie kwam daar niet bij kijken. Na bijna een uur in de kou staan, hadden we het dus gehad en zijn we naar het Torture-restaurant getrokken. Het is daar heel gezellig zolang je niet inzoomt op de decoratie: doodskoppen, naakte vrouwen die gemarteld worden, foltertuigen geïntegreerd in de toog,... Op het eerste zicht ziet het er braaf en gewoontjes uit.
De maaltijden waren goedkoop en zeer overvloedig, Thanksgiving was geslaagd.
Aankopen die ik op het oog heb: lamswollen wanten en een marsepeinen rol van de kerstmarkt.
Woensdag 25 november
In de les Survey of Czech Music kon ik zalig indommelen op moderne Tsjechische muziek met onder andere wasmachinegeluiden.
's Avonds was er een gratis jazz-concert voor de opening van een nieuw café. Het was heel gezellig: we hebben gekaart, geschaakt en versgeperst appelsiensap gedronken met onder andere jazzy covers van Let it be en Yesterday op de achtergrond.
's Avonds was er een gratis jazz-concert voor de opening van een nieuw café. Het was heel gezellig: we hebben gekaart, geschaakt en versgeperst appelsiensap gedronken met onder andere jazzy covers van Let it be en Yesterday op de achtergrond.
Maandag 23 en dinsdag 24 november
Maandag was een heel gewone lesdag, net als dinsdag, zij het dat dinsdag het volgende gebeurde: ik ging naar Billa om een appel en een broodje te kopen *onheilspellende vioolmuziek*. Toen ik wilde betalen, begon de cassierster vanalles te zeggen in het Tsjechisch. Het ging over de appel, zoveel was duidelijk. Ik betaalde en omdat ze me verder geen aandacht schonk, vertrok ik.
(voor de spanning schakelen we even over naar de tegenwoordige tijd) Terwijl ik nog onderaan de roltrap sta, komt de cassierster me furieus achterna. Ze gebaart me terug te komen, maar de roltrap was sneller. Ook om de appel in haar vangklare handen te gooien, ben ik al te hoog. Een ware achtervolging begint. Zij via de trap, ik via de roltrap. We ontmoeten elkaar wanneer ik braaf via de trap terug naar beneden kom en ze de appel uit mijn handen grist. Beteuterd zie ik dat frisgroene ding steeds verder van mijn mond verwijderd worden.
Niet veel later bleek dat ze gewoon dat vervloekt stuk fruit nog moest wegen en er een etiket op plakken. Voor acht kroon kon ik maken dat ik weg was, mét appel, een slechte reputatie in de Billa, en de ervaring van een winkelachtervolging rijker.
(voor de spanning schakelen we even over naar de tegenwoordige tijd) Terwijl ik nog onderaan de roltrap sta, komt de cassierster me furieus achterna. Ze gebaart me terug te komen, maar de roltrap was sneller. Ook om de appel in haar vangklare handen te gooien, ben ik al te hoog. Een ware achtervolging begint. Zij via de trap, ik via de roltrap. We ontmoeten elkaar wanneer ik braaf via de trap terug naar beneden kom en ze de appel uit mijn handen grist. Beteuterd zie ik dat frisgroene ding steeds verder van mijn mond verwijderd worden.
Niet veel later bleek dat ze gewoon dat vervloekt stuk fruit nog moest wegen en er een etiket op plakken. Voor acht kroon kon ik maken dat ik weg was, mét appel, een slechte reputatie in de Billa, en de ervaring van een winkelachtervolging rijker.
Dinsdag 17 november tot zondag 22 november
Dit was wellicht de meest rustige week van het semester. Ik had dan ook absoluut geen energie, en nog steeds maar een beetje ondanks mijn uren en uren slaap.
Donderdag ben ik naar de dokter geweest wegens een aanslepende, zware verkoudheid. Hij deed zijn best, maar kon nauwelijks Engels en vroeg zich af of ik misschien Russisch kon. Helaas, we hebben de conversatie dan maar noodgedwongen beperkt tot het hoogstnoodzakelijke. Met de meest gigantische typmachine ooit gezien, heeft hij me een voorschrift getypt voor hoestsiroop en antibiotica. Daar kan ik voorlopig wel mee verder.
Diezelfde donderdag heb ik mijn presentatie voor History of Atheism gedaan. Het was geen groot succes gezien ik me niet zo schitterend voelde, maar het kon er denk ik wel mee door.
Gisterenavond zijn we met een aantal mensen en Evi vanuit Leuven (!!) gezellig iets gaan eten in ons geliefde Caesar's Palace. De eerste tekenen van de kerstmarkt op het hoofdplein zijn al zichtbaar.
Donderdag ben ik naar de dokter geweest wegens een aanslepende, zware verkoudheid. Hij deed zijn best, maar kon nauwelijks Engels en vroeg zich af of ik misschien Russisch kon. Helaas, we hebben de conversatie dan maar noodgedwongen beperkt tot het hoogstnoodzakelijke. Met de meest gigantische typmachine ooit gezien, heeft hij me een voorschrift getypt voor hoestsiroop en antibiotica. Daar kan ik voorlopig wel mee verder.
Diezelfde donderdag heb ik mijn presentatie voor History of Atheism gedaan. Het was geen groot succes gezien ik me niet zo schitterend voelde, maar het kon er denk ik wel mee door.
Gisterenavond zijn we met een aantal mensen en Evi vanuit Leuven (!!) gezellig iets gaan eten in ons geliefde Caesar's Palace. De eerste tekenen van de kerstmarkt op het hoofdplein zijn al zichtbaar.
Maandag 16 november
Neri voelde zich zaterdag niet goed, ik zondag, en nu was het duidelijk Nathalie die de fakkel overnam. Alle drie met batterijen op een erg laag pitje keken we er naar uit om ons bed in Olomouc te gaan opzoeken. Na de S-Bahn naar het busstation in Wenen, de bus naar Brno, een lunch in het Green Bar-equivalent daar, de trein naar Olomouc en de tram naar de residentie was het pas na vijf uur toen we toekwamen.
Ik ben er uiteindelijk wonderwel nog in geslaagd wat te lezen voor mijn vakken. Wat vast staat: de komende weken doe ik het wat rustiger aan.
Ik ben er uiteindelijk wonderwel nog in geslaagd wat te lezen voor mijn vakken. Wat vast staat: de komende weken doe ik het wat rustiger aan.
Zondag 15 november
Al bij het opstaan voelde ik me niet zo goed. Pas na anderhalf uur waren we bij Marie haar hostel voor een uitgebreid ontbijt. Daarna hebben we het Leopold Museum bezocht. Er was een fototentoonstelling over Duitsland naar aanleiding van twintig jaar val van de Muur. Er hingen echter maar een stuk of twintig foto’s, een beetje teleurstellend.
In de kelder was er een collectie Edvard Munch und das unheimliche. Er hingen heel mooie werken, maar soms was het wat zwaarmoedig. Titels als ‘The Death’, ‘The Murderer’, ‘The Murderess’,… Enkele Ensors trokken onze aandacht * moment van nationale trots *
Het vierde verdiep met Klimt, Schiele, Kokoschka en Gerstl sprak me meer aan. Meer kleuren, meer variatie.
Na dit museum was mijn energiepeil onder nul gezakt en ben ik drie uur gaan slapen in Annabel haar bed. De anderen zijn naar Schönbrunn gegaan en hebben Sachertorte gegeten, ik zal dus nog eens terug naar Wenen moeten om dat in te halen.
’s Avonds voelde ik me al heel wat beter. We hebben vegetarisch gekookt in de keuken van de studentenresidentie van Ine en Annabel: opgevulde tomaten en paprika’s met aubergine, courgette, ajuin en fetakaas, en hierbij rijst. Als dessert zoete popcorn, uit wraak tegen de Oostenrijkse maatschappij die blijkbaar enkel zoute aanbiedt.
Later op de avond voelde ook Nathalie zich niet zo goed, dus zijn we op tijd gaan slapen.
In de kelder was er een collectie Edvard Munch und das unheimliche. Er hingen heel mooie werken, maar soms was het wat zwaarmoedig. Titels als ‘The Death’, ‘The Murderer’, ‘The Murderess’,… Enkele Ensors trokken onze aandacht * moment van nationale trots *
Het vierde verdiep met Klimt, Schiele, Kokoschka en Gerstl sprak me meer aan. Meer kleuren, meer variatie.
Na dit museum was mijn energiepeil onder nul gezakt en ben ik drie uur gaan slapen in Annabel haar bed. De anderen zijn naar Schönbrunn gegaan en hebben Sachertorte gegeten, ik zal dus nog eens terug naar Wenen moeten om dat in te halen.
’s Avonds voelde ik me al heel wat beter. We hebben vegetarisch gekookt in de keuken van de studentenresidentie van Ine en Annabel: opgevulde tomaten en paprika’s met aubergine, courgette, ajuin en fetakaas, en hierbij rijst. Als dessert zoete popcorn, uit wraak tegen de Oostenrijkse maatschappij die blijkbaar enkel zoute aanbiedt.
Later op de avond voelde ook Nathalie zich niet zo goed, dus zijn we op tijd gaan slapen.
Zaterdag 14 november
Deze morgen vonden we Marie zonder problemen terug in Westbahnhof. We hebben ons ontbijt in stijl op de metro opgegeten omdat de koffiehuizen echt duur zijn. De prijzen in Wenen zijn heel wat anders dan die in Olomouc.
In elk geval gaven de Weense broodjes van de bakker ons voldoende energie om een stevige stadswandeling te maken: langs (en in) Stephansdom, Hofburg, Heldenplatz, Museumsquartier, Volkstheater, Rathaus, Universität, Votiv Kirche, …
Het parlementsgebouw, zeer indrukwekkend
De roze tram kleurt de stad
Deze foto draag ik op aan Sarah Tilkin
Het winkelcentrum mét - jawel - kerstverlichting
Een reuzegrote Mozartkugel
’s Middags hebben Annabel en Ine ons meegenomen naar een Pakistaans restaurant waar je zoveel mag eten als je wil en ook zoveel betaalt als je wil. Op de geur afgaand, deed het eten me wat te veel denken aan dat van de Hare Krishna in Antwerpen, en mijn maag begon al te jammeren. Het was gelukkig veel lekkerder, en er was ook water à volonté en zoete griesmeel als dessert.
Op de Naschmarkt zijn we cadeautjes gaan kopen voor onze host, en hebben we goed gelachen met alles wat daar te vinden is. Je hebt een deel met echt rommel, en een ander deel met eten. Ik heb me laten verleiden tot het kopen van een houten, beschilderde broche uit de jaren stillekens. Op de Naschmarkt moet je je ervan vergewissen dat je handtas geen moment onbewaakt is. Zo merkten we na een tijdje dat we werden gevolgd door een onguur type dat heel de tijd vanachter zijn jas aan het grijnzen was. Nog een tip: neem een Turk(se) mee. Neri heeft een mooi prijsje kunnen fiksen voor het Turks fruit (lokum).
Nathalie verbroedert met een nerts op de Naschmarkt
Om zes uur begon Max und Moritz in de Volksoper, een heel luchtige balletvoorstelling op muziek van Rossini. Er was een orkest en de decors en kostuums waren tot in de puntjes af. Op een bepaald moment kwamen er heel schattige kindballetdansertjes op het podium. Er zaten dan ook veel kinderen in de zaal. We hadden trouwens heel veel geluk met onze tickets: staanplaatsen voor twee euro, maar omdat er nog zetels vrij waren, konden we rustig gaan zitten.
Nog meer geluk en heel toevallig: vandaag opende de eerste kerstmarkt in Wenen. We vreesden dat we veel te vroeg zouden zijn, maar Wenen lijkt niet vroeg genoeg te kunnen beginnen met de kersthysterie. Het hele plein voor het Rathaus was gedecoreerd met typische kerstkitsch die best wel charme heeft: lichtgevende pakjes in de bomen, lampionnen, en géén vervelende muziek zoals in Leuven. We hebben gepofte kastanjes, bananen met chocoladesaus, punch, koekjes en geroosterde aardappelschijfjes geprobeerd. Overal koekenharten met teksten als Ich Liebe Dich, ballonnen van zelfs Spongebob, kerstballen, beeldjes, …
Marie, Nathalie en Neri tussen de kerstkitsch in een winkel aan het Museumsquartier
Hoe euforisch we ook waren dat er al een kerstmarkt was, tamelijk snel waren we het toch al beu. Na het honderdste kraam met koekenharten is de nieuwigheid er wat af.
Koekenharten bij de vleet
In elk geval gaven de Weense broodjes van de bakker ons voldoende energie om een stevige stadswandeling te maken: langs (en in) Stephansdom, Hofburg, Heldenplatz, Museumsquartier, Volkstheater, Rathaus, Universität, Votiv Kirche, …
Het parlementsgebouw, zeer indrukwekkend
De roze tram kleurt de stad
Deze foto draag ik op aan Sarah Tilkin
Het winkelcentrum mét - jawel - kerstverlichting
Een reuzegrote Mozartkugel
’s Middags hebben Annabel en Ine ons meegenomen naar een Pakistaans restaurant waar je zoveel mag eten als je wil en ook zoveel betaalt als je wil. Op de geur afgaand, deed het eten me wat te veel denken aan dat van de Hare Krishna in Antwerpen, en mijn maag begon al te jammeren. Het was gelukkig veel lekkerder, en er was ook water à volonté en zoete griesmeel als dessert.
Op de Naschmarkt zijn we cadeautjes gaan kopen voor onze host, en hebben we goed gelachen met alles wat daar te vinden is. Je hebt een deel met echt rommel, en een ander deel met eten. Ik heb me laten verleiden tot het kopen van een houten, beschilderde broche uit de jaren stillekens. Op de Naschmarkt moet je je ervan vergewissen dat je handtas geen moment onbewaakt is. Zo merkten we na een tijdje dat we werden gevolgd door een onguur type dat heel de tijd vanachter zijn jas aan het grijnzen was. Nog een tip: neem een Turk(se) mee. Neri heeft een mooi prijsje kunnen fiksen voor het Turks fruit (lokum).
Nathalie verbroedert met een nerts op de Naschmarkt
Om zes uur begon Max und Moritz in de Volksoper, een heel luchtige balletvoorstelling op muziek van Rossini. Er was een orkest en de decors en kostuums waren tot in de puntjes af. Op een bepaald moment kwamen er heel schattige kindballetdansertjes op het podium. Er zaten dan ook veel kinderen in de zaal. We hadden trouwens heel veel geluk met onze tickets: staanplaatsen voor twee euro, maar omdat er nog zetels vrij waren, konden we rustig gaan zitten.
Nog meer geluk en heel toevallig: vandaag opende de eerste kerstmarkt in Wenen. We vreesden dat we veel te vroeg zouden zijn, maar Wenen lijkt niet vroeg genoeg te kunnen beginnen met de kersthysterie. Het hele plein voor het Rathaus was gedecoreerd met typische kerstkitsch die best wel charme heeft: lichtgevende pakjes in de bomen, lampionnen, en géén vervelende muziek zoals in Leuven. We hebben gepofte kastanjes, bananen met chocoladesaus, punch, koekjes en geroosterde aardappelschijfjes geprobeerd. Overal koekenharten met teksten als Ich Liebe Dich, ballonnen van zelfs Spongebob, kerstballen, beeldjes, …
Marie, Nathalie en Neri tussen de kerstkitsch in een winkel aan het Museumsquartier
Hoe euforisch we ook waren dat er al een kerstmarkt was, tamelijk snel waren we het toch al beu. Na het honderdste kraam met koekenharten is de nieuwigheid er wat af.
Koekenharten bij de vleet
Vrijdag 13 november
Tegen elf uur moesten we (Nathalie, Neri – een Turks meisje – en ik) de trein naar Brno nemen om daar de Student Agency-bus naar Wenen te halen. Er was wat vertraging door paspoortcontrole, maar tegen kwart voor vier waren we op bestemming.
Nathalie had een heel goede couchsurfhost kunnen strikken. We mochten drie nachten gratis logeren in haar stijlvolle huis vrij dicht tegen het centrum. Het was een huis met geveldecoratie, hoge plafonds en een aparte kamer met drie bedden voor ons.
Marie was ook gekomen vanuit Budapest. Het bleek niet vanzelfsprekend om elkaar terug te vinden in het gigantische station Westbahnhof.
’s Avonds hebben Annabel en Ine, die allebei in Wenen studeren, ons wegwijs gemaakt in het Sushi-restaurant. Na enkele pogingen met de chopsticks hebben we wijselijk toch maar bestek besteld.
Nathalie had een heel goede couchsurfhost kunnen strikken. We mochten drie nachten gratis logeren in haar stijlvolle huis vrij dicht tegen het centrum. Het was een huis met geveldecoratie, hoge plafonds en een aparte kamer met drie bedden voor ons.
Marie was ook gekomen vanuit Budapest. Het bleek niet vanzelfsprekend om elkaar terug te vinden in het gigantische station Westbahnhof.
’s Avonds hebben Annabel en Ine, die allebei in Wenen studeren, ons wegwijs gemaakt in het Sushi-restaurant. Na enkele pogingen met de chopsticks hebben we wijselijk toch maar bestek besteld.
Donderdag 12 november
De dagindeling was weer wat ongewoon, beginnend om een uur ’s middags. We hadden een gastlezing over Poolse minderheden in Tsjechië en dat was eigenlijk een beetje saai, weinig nieuws geleerd.
’s Avonds heb ik met Astrid en Efča naar het eerste deel van The Lord of The Rings gekeken op mijn kamer. De volledige trilogie is een verplicht nummer voor de les European Society and Culture, woensdag zal duidelijk worden waarom juist.
’s Avonds heb ik met Astrid en Efča naar het eerste deel van The Lord of The Rings gekeken op mijn kamer. De volledige trilogie is een verplicht nummer voor de les European Society and Culture, woensdag zal duidelijk worden waarom juist.
Woensdag 11 november
Survey of Czech Music, piano oefenen, artikels lezen, joggen. En omdat er een grens komt aan voorbeeldig zijn: maffia-party.
Dinsdag 10 november
Gezond doen helpt wonderwel. Tamelijk fit was ik klaar voor de eerste les van de dag. Die bleek vervangen door een gastlezing op donderdag, oeps, vergeten. Ik bleef in het centrum tot de volgende les. Daar kwamen enkele mensen me al tegemoet om te zeggen dat de prof ziek was. Om dat te compenseren heb ik met een Frans meisje een Tsjechische film over de tweede wereldoorlog bekeken op mijn kamer. We hebben ons goed geïnstalleerd met thee, mignonettes, en truffels. Mjammie.
’s Avonds stond er opnieuw een Tsjechische film op het programma in het movieseminar. Kolja, over een Russisch jongetje dat wegens omstandigheden bij een cellist in Tsjechië moest verblijven, was opnieuw een schot in de roos.
Onze 'aula' om films te kijken.
’s Avonds stond er opnieuw een Tsjechische film op het programma in het movieseminar. Kolja, over een Russisch jongetje dat wegens omstandigheden bij een cellist in Tsjechië moest verblijven, was opnieuw een schot in de roos.
Onze 'aula' om films te kijken.
Maandag 9 november
Een heel normale dag, zij het dat ik heel veel keelpijn had. Ik probeerde dus gezond te doen: warme honingmelk, Green Bar, een grote appel en op tijd in bed.
Zondag 8 november
De grote dag waar ik met een gemengd gevoel naartoe leefde: het bezoek aan Auschwitz-Birkenau. Door een wegomleiding is de buschauffeur er in geslaagd wel vijf keer op hetzelfde rondpunt uit te komen. Buiten was het heel mistig en koud, wat perfect paste bij het beeld van de concentratiekampen.
In Auschwitz is zowat elke barak ingericht als een museum met voorwerpen, foto’s, originele documenten en infopanelen. Wat me het meest bijblijft zijn de schoentjes van kinderen, een berg brillen van joden, de levensgrote beelden van uitgemergelde mensen en – wellicht het meest schrikwekkende – een hele ruimte vol haar en bijhorend textiel dat de nazi’s daarvan maakten.
Birkenau bestaat uit ellenlange rijen barakken, alles netjes omsloten door prikkeldraad. We hadden meer dan een uur nodig om rond het kamp te wandelen. Er was toevallig net een optocht van zingende en biddende mensen om de slachtoffers te herdenken. Dit maakte het hele aanzien nog meer mystiek.
's Avonds was ik totaal uitgeput van het hele weekend en alles wat we vandaag hadden gezien. Mijn bed en ik verbroederden nog voor negen uur.
Treinrails in Birkenau/Treblinka
Herdenking van de slachtoffers
De optocht
In Auschwitz is zowat elke barak ingericht als een museum met voorwerpen, foto’s, originele documenten en infopanelen. Wat me het meest bijblijft zijn de schoentjes van kinderen, een berg brillen van joden, de levensgrote beelden van uitgemergelde mensen en – wellicht het meest schrikwekkende – een hele ruimte vol haar en bijhorend textiel dat de nazi’s daarvan maakten.
Birkenau bestaat uit ellenlange rijen barakken, alles netjes omsloten door prikkeldraad. We hadden meer dan een uur nodig om rond het kamp te wandelen. Er was toevallig net een optocht van zingende en biddende mensen om de slachtoffers te herdenken. Dit maakte het hele aanzien nog meer mystiek.
's Avonds was ik totaal uitgeput van het hele weekend en alles wat we vandaag hadden gezien. Mijn bed en ik verbroederden nog voor negen uur.
Treinrails in Birkenau/Treblinka
Herdenking van de slachtoffers
De optocht
Zaterdag 7 november
In de voormiddag mochten we kiezen wat we deden. We zijn het Muzeum Ksiazat Czartoryskich (Czartoryski-museum) gaan bezoeken. Dit museum is voortgevloeid uit de persoonlijke kunst- en curiositeitencollectie van prinses Izabela Czartoryska (1746-1835). Het is indrukwekkend wat hier allemaal bijeen staat, van Griekse vazen en Egyptische mummiekisten tot wapens, Europese decoratieve kunst en beroemde Europese schilderijen.
Enkele merkwaardigheden: Vlaamse Primitieven, een schilderij van Judith met het afgehakte hoofd van Holofernes, da Vinci’s Dame met de Hermelijn en de piano van Chopin.
Judith met Holofernes' hoofd. (foto door Maarten)
De Dame met de Hermelijn was tijdelijk uitgeleend voor een tentoonstelling in Hongarije
In de namiddag bracht de bus ons naar de Wieliczka-zoutmijn, UNESCO-werelderfgoed. Deze mijn was niet zomaar een plaats voor ontginning, maar al sinds het einde van de vijftiende eeuw een toeristische attractie. Voor toeristen is er een route van drie en een halve kilometer ondergronds, tot honderd vijfendertig meter diep. Bekende bezoekers: Nicolaus Copernicus, Johann Wolfgang von Goethe, Alexander von Humboldt, Dmitri Mendelejev, Robert Baden-Powell, Karol Wojtyła (de latere paus Johannes Paulus II), Bill Clinton en Judith uit Wijgmaal. Enkele van hen hebben hun standbeeld gekregen, ik wacht nog op het mijne.
Grote ondergrondse zaal in de zoutmijn (http://www.tpd-maz.org.pl/EFS/do%20prezentacji/Anetkamiasta/wieliczka.htm)
Enkele merkwaardigheden: Vlaamse Primitieven, een schilderij van Judith met het afgehakte hoofd van Holofernes, da Vinci’s Dame met de Hermelijn en de piano van Chopin.
Judith met Holofernes' hoofd. (foto door Maarten)
De Dame met de Hermelijn was tijdelijk uitgeleend voor een tentoonstelling in Hongarije
In de namiddag bracht de bus ons naar de Wieliczka-zoutmijn, UNESCO-werelderfgoed. Deze mijn was niet zomaar een plaats voor ontginning, maar al sinds het einde van de vijftiende eeuw een toeristische attractie. Voor toeristen is er een route van drie en een halve kilometer ondergronds, tot honderd vijfendertig meter diep. Bekende bezoekers: Nicolaus Copernicus, Johann Wolfgang von Goethe, Alexander von Humboldt, Dmitri Mendelejev, Robert Baden-Powell, Karol Wojtyła (de latere paus Johannes Paulus II), Bill Clinton en Judith uit Wijgmaal. Enkele van hen hebben hun standbeeld gekregen, ik wacht nog op het mijne.
Grote ondergrondse zaal in de zoutmijn (http://www.tpd-maz.org.pl/EFS/do%20prezentacji/Anetkamiasta/wieliczka.htm)
Vrijdag 6 november
ESN (Erasmus Student Network) organiseerde een trip naar Kraków (Krakau). Op de bus was ik gedoemd naast twee Spanjaarden te zitten die er niets beters op vonden dan de hele vier uur lange rit hetzelfde Spaanse nummer te zingen: paarapapapapapapapapaaa-paaa-paaa… bailar! Prijs jezelf gelukkig als je de melodie ervan niet kent want dit lied blijft dagen door je hoofd spoken. Het werd dan ook krachtig ondersteund met geklop op de tafeltjes en van flessen tegen elkaar. Om verschillende redenen was ik dus blij om mijn eerste voet op Poolse bodem te zetten.
In het centrum wachtte Gregory ons op. Gregory is ongeveer een kop kleiner dan ik en zwaaide voortdurend met een rood boekje om zich zichtbaar te maken. Hij is zonder twijfel de schattigste gids ooit gezien. Bovendien was zijn Engels erg goed en zijn uitleg zeer interessant.
‘I hope you have some energy left,’ aldus Gregory, want de rondleiding begon met een klim op de Wawel-heuvel. Boven konden we het koninklijke paleis en de Wawel-kathedraal bewonderen. Meer naar het centrum van de stad toe bleek hoe fel Krakau gedomineerd wordt door de Jagielloonse universiteit. Deze werd gesticht in 1364 als een van de eerste universiteiten van Europa.
De volgende halte was Rynek Główny, het grootste middeleeuwse plein van Europa. We zijn een kijkje gaan nemen in de Kościół Mariacki, de Maria-basiliek aan de rand van het plein. Deze kerk is vooral bekend voor het grootste gotische altaarstuk in de wereld. Dit is een drieluik met twaalf scènes uit het leven van Jezus en Maria uitgekerfd in hout. Om zes uur stipt kwam een kordate non de buitenste panelen dichtklappen, dit gebeurt nog elke dag met de hand.
In de Floriańska-straat ben ik Tsjechische kronen voor złoty’s gaan wisselen. Dat bleek een erg slechte wisselkoers te zijn. Had ik euro’s meegenomen, had ik meer dan tien euro (in złoty’s) extra gekregen. Wijze les voor volgende keer.
Toen we ’s nachts terugkwamen van een club, moest de politie zo nodig een machtsspelletje spelen. Een van de Spanjaarden moest zonder waarschuwing honderd złoty (ongeveer vijfentwintig euro) betalen omdat hij in het midden van een verlaten straat aan het lopen was. Het zou me niet verbazen moest dit vriendschap zich hiermee enkel flessen wódka tegoed gedaan hebben.
De binnenkoer van het Wawel-kasteel
Aaibare Gregory
De Wawel-kathedraal met delen uit verschillende periodes
De Maria-basiliek met centraal het drieluik (http://www.flickr.com/photos/27243426@N05/3403862106/)
In het centrum wachtte Gregory ons op. Gregory is ongeveer een kop kleiner dan ik en zwaaide voortdurend met een rood boekje om zich zichtbaar te maken. Hij is zonder twijfel de schattigste gids ooit gezien. Bovendien was zijn Engels erg goed en zijn uitleg zeer interessant.
‘I hope you have some energy left,’ aldus Gregory, want de rondleiding begon met een klim op de Wawel-heuvel. Boven konden we het koninklijke paleis en de Wawel-kathedraal bewonderen. Meer naar het centrum van de stad toe bleek hoe fel Krakau gedomineerd wordt door de Jagielloonse universiteit. Deze werd gesticht in 1364 als een van de eerste universiteiten van Europa.
De volgende halte was Rynek Główny, het grootste middeleeuwse plein van Europa. We zijn een kijkje gaan nemen in de Kościół Mariacki, de Maria-basiliek aan de rand van het plein. Deze kerk is vooral bekend voor het grootste gotische altaarstuk in de wereld. Dit is een drieluik met twaalf scènes uit het leven van Jezus en Maria uitgekerfd in hout. Om zes uur stipt kwam een kordate non de buitenste panelen dichtklappen, dit gebeurt nog elke dag met de hand.
In de Floriańska-straat ben ik Tsjechische kronen voor złoty’s gaan wisselen. Dat bleek een erg slechte wisselkoers te zijn. Had ik euro’s meegenomen, had ik meer dan tien euro (in złoty’s) extra gekregen. Wijze les voor volgende keer.
Toen we ’s nachts terugkwamen van een club, moest de politie zo nodig een machtsspelletje spelen. Een van de Spanjaarden moest zonder waarschuwing honderd złoty (ongeveer vijfentwintig euro) betalen omdat hij in het midden van een verlaten straat aan het lopen was. Het zou me niet verbazen moest dit vriendschap zich hiermee enkel flessen wódka tegoed gedaan hebben.
De binnenkoer van het Wawel-kasteel
Aaibare Gregory
De Wawel-kathedraal met delen uit verschillende periodes
De Maria-basiliek met centraal het drieluik (http://www.flickr.com/photos/27243426@N05/3403862106/)
Donderdag 5 november
De hele voormiddag was ik druk in de weer met achterstallige slaap inhalen. Na de les atheïsme moest ik dringend nog eens een was doen. Ik moest met mijn hele berg kleren naar een ander gebouw wandelen, maar dat bleek nog het minste. Na twee uur had mijnheer wasmachine zijn missie nog steeds niet voltooid. Omdat hij geen eindtijd aangaf, zat er niets anders op dan een half uur lang weemoedig aanzien hoe mijn rondjes draaiende kleren steeds roder en roder werden.
Volgende keer gaat mijn rode broek in quarantaine.
Volgende keer gaat mijn rode broek in quarantaine.
Dinsdag 3 november
Omdat het kuispersoneel om halfacht ’s morgens aan onze flat toe was, moest vake ‘vluchten’. Hij heeft een willekeurige tram genomen en is wat gaan rondtoeren, terwijl ik even mijn bed kon inpikken.
Nadien zijn we samen naar het centrum gegaan.
Anekdote:
‘Judith, hoe zeg je goeiedag in het Tsjechisch?’
‘Dobrý den.’
‘Dobrý den,’ zegt vake tegen de nietsvermoedende mevrouw naast hem, onvoorbereid op zoveel plotse vriendelijkheid.
Judith geneert zich lichtjes.
Tijdens onze les is vake met de ouders van Nele naar het Museum van de Aartsbisschop gegaan. ’s Middags was het reünie in de Green Bar. Na mijn volgende les zijn we gaan rondwandelen in Olomouc en buitenwijken. Zo kwamen we plots bij een soort loods uit, die een shoppingcentrum bleek te zijn. Vake heeft me het Marco Polo-kaartenboek van Polen cadeau gegeven om mijn grote trip in januari in goede banen te helpen leiden.
In de filmles mochten we naar de erg doorleefde en inspirerende film Cosy Dens kijken, een van de beste films ooit gezien. Het verhaal speelt zich af tegen de achtergrond van de Praagse lente in 1968 en vertelt heel veel over het dagelijkse leven in Tsjechië die periode.
Nadien moest ik de Belmondo helpen versieren voor de Belgian Party van morgen. Vake moest dus een hele tijd alleen op mijn kamer doorbrengen, maar hij bleek zich te hebben gedragen ;-)
Nadien zijn we samen naar het centrum gegaan.
Anekdote:
‘Judith, hoe zeg je goeiedag in het Tsjechisch?’
‘Dobrý den.’
‘Dobrý den,’ zegt vake tegen de nietsvermoedende mevrouw naast hem, onvoorbereid op zoveel plotse vriendelijkheid.
Judith geneert zich lichtjes.
Tijdens onze les is vake met de ouders van Nele naar het Museum van de Aartsbisschop gegaan. ’s Middags was het reünie in de Green Bar. Na mijn volgende les zijn we gaan rondwandelen in Olomouc en buitenwijken. Zo kwamen we plots bij een soort loods uit, die een shoppingcentrum bleek te zijn. Vake heeft me het Marco Polo-kaartenboek van Polen cadeau gegeven om mijn grote trip in januari in goede banen te helpen leiden.
In de filmles mochten we naar de erg doorleefde en inspirerende film Cosy Dens kijken, een van de beste films ooit gezien. Het verhaal speelt zich af tegen de achtergrond van de Praagse lente in 1968 en vertelt heel veel over het dagelijkse leven in Tsjechië die periode.
Nadien moest ik de Belmondo helpen versieren voor de Belgian Party van morgen. Vake moest dus een hele tijd alleen op mijn kamer doorbrengen, maar hij bleek zich te hebben gedragen ;-)
Woensdag 4 november
Ik was slecht gezind want had bijna niet geslapen. Elementen die hierin een rol speelden: de ronkende koelkast waar ik bijna tegen lag, de kou, gesnurk, het matje waar ik om onbekende reden voortdurend af rolde, gebrek aan een kussen, de wekker van mijn buurmeisje rond halfzeven ’s morgens, de douche een paar minuten later, vake die veel te vroeg begon in te pakken, enzovoort. En ik waarschuw je, als Judith slecht heeft geslapen, dan moet je oppassen.
Vake is rond acht uur vertrokken met een overlevingsvoedselpakket dat ik voor hem had samengesteld. Zijn trolley was volgepropt met spullen van hier die we hadden gekocht voor hem en enkele mensen thuis. Hij is pas tegen acht uur 's avonds aangekomen wegens vertraging van de trein.
Jiři van de Czech Music-course heeft mijn slechte humeur weerom kunnen milderen.
Na de les zijn we op zoek gegaan naar boerenkleren voor de Belgian Party in tweedehandswinkels. Ik had al een hemd van vake, nu ook een floeren ‘klakske’ (ik ken er geen beter woord voor). Mijn bierbuik alias hoofdkussen lag binnen handbereik, nu zoek ik nog bretellen voor de finishing touch.
Tegen één uur was het Belgische invasie in Green Bar: Maarten, zijn broer, zus en ouders, Nele en haar ouders, en ik. De Green Bar wist niet wat hem/haar (?) overkwam.
Nadien heeft de mevrouw van de receptie mijn humeur weer onderuit gehaald. Dit lijkt een herkenbaar patroon. Ik moest driehonderd kroon (twaalf euro) extra huur betalen omdat ik blijkbaar twee dagen te laat heb betaald. Over de uiterste betaaldatum gaan nogal tegenstrijdige geruchten de ronde, ik dacht dat ik tijd had tot de helft van november. Maar de datum stond kennelijk op een Tsjechisch bordje, ergens venijnig verstopt achter een ander bordje op de toog aan de receptie. Ik had geen andere keus dan mevrouw gelijk te geven.
De Belgian Party begon met een uitgebreide verkleedsessie op de kamer van Stefanie en een vervolg in die van Astrid. De Leffe was uitgeschonken, de chocolaatjes waren mooi geschikt, de wafels met slagroom en chocoladesaus overspoten en -goten. De buitenwippers hadden al een groot deel van ons aanbod hadden geplunderd toen de eerste gasten binnenkwamen.
Ongeveer anderhalf uur mochten we iedereen verwelkomen elk in ons eigen Vlaamse dialect, vlaggetjes schminken, de chocolaatjes beschermen tegen opdringerige buitenwippers.
Het duurde lang voor het vol liep, maar iedereen die er was, vond het zeer geslaagd. De meesten hadden hun best gedaan om zich in zwart-geel-rood te verkleden, en de hele avond lang waren de Stella en Hoegaerden in promotie.
Tintin
Miss Atomium aka Zatte Zulma legt de laatste hand aan de wafels (die eigenlijk uit Nederland kwamen)
De Belgische driekleur was sterk vertegenwoordigd
Het Belgische feestcomité
Vake is rond acht uur vertrokken met een overlevingsvoedselpakket dat ik voor hem had samengesteld. Zijn trolley was volgepropt met spullen van hier die we hadden gekocht voor hem en enkele mensen thuis. Hij is pas tegen acht uur 's avonds aangekomen wegens vertraging van de trein.
Jiři van de Czech Music-course heeft mijn slechte humeur weerom kunnen milderen.
Na de les zijn we op zoek gegaan naar boerenkleren voor de Belgian Party in tweedehandswinkels. Ik had al een hemd van vake, nu ook een floeren ‘klakske’ (ik ken er geen beter woord voor). Mijn bierbuik alias hoofdkussen lag binnen handbereik, nu zoek ik nog bretellen voor de finishing touch.
Tegen één uur was het Belgische invasie in Green Bar: Maarten, zijn broer, zus en ouders, Nele en haar ouders, en ik. De Green Bar wist niet wat hem/haar (?) overkwam.
Nadien heeft de mevrouw van de receptie mijn humeur weer onderuit gehaald. Dit lijkt een herkenbaar patroon. Ik moest driehonderd kroon (twaalf euro) extra huur betalen omdat ik blijkbaar twee dagen te laat heb betaald. Over de uiterste betaaldatum gaan nogal tegenstrijdige geruchten de ronde, ik dacht dat ik tijd had tot de helft van november. Maar de datum stond kennelijk op een Tsjechisch bordje, ergens venijnig verstopt achter een ander bordje op de toog aan de receptie. Ik had geen andere keus dan mevrouw gelijk te geven.
De Belgian Party begon met een uitgebreide verkleedsessie op de kamer van Stefanie en een vervolg in die van Astrid. De Leffe was uitgeschonken, de chocolaatjes waren mooi geschikt, de wafels met slagroom en chocoladesaus overspoten en -goten. De buitenwippers hadden al een groot deel van ons aanbod hadden geplunderd toen de eerste gasten binnenkwamen.
Ongeveer anderhalf uur mochten we iedereen verwelkomen elk in ons eigen Vlaamse dialect, vlaggetjes schminken, de chocolaatjes beschermen tegen opdringerige buitenwippers.
Het duurde lang voor het vol liep, maar iedereen die er was, vond het zeer geslaagd. De meesten hadden hun best gedaan om zich in zwart-geel-rood te verkleden, en de hele avond lang waren de Stella en Hoegaerden in promotie.
Tintin
Miss Atomium aka Zatte Zulma legt de laatste hand aan de wafels (die eigenlijk uit Nederland kwamen)
De Belgische driekleur was sterk vertegenwoordigd
Het Belgische feestcomité
Maandag 2 november
Om halfzeven ging de wekker zodat vake en ik samen met Nele, haar ouders en Maarten de trein zouden halen naar Olomouc om op tijd in de les te zijn. Dominique vertrok terug naar Brussel.
De Belgische truffels die Dominique zelf had gemaakt, vielen enorm in de smaak bij mijn medestudenten. Het toerisme in België zal een boost krijgen dankzij deze actie.
Ik heb vake meegetroond naar de Green Bar. En hij is volledig verkocht.
Anekdote:
‘Dat is hier wel heel gezond he,’ zegt hij terwijl hij zijn groenten vol mayonaiseachtige sausjes kletst.
Vake mocht ook de pianoles zonder problemen bijwonen. Nadien zijn we onze spullen gaan wegzetten op de residentie. Voor twee nachten heb ik mijn bed moeten ruilen voor een matje op de grond. Omdat er eigenlijk geen gasten mogen blijven slapen in de residentie, moesten we voortdurend alle bewijsmateriaal uitwissen. Het gebeurt namelijk soms dat het onderhoudspersoneel opeens binnenvalt.
We zijn in Globus een water- en melkvoorraad gaan inslaan. Vake had een trolley nodig omdat zijn handbagagezak het had begeven, handig om ook de boodschappen in te verschepen.
Anekdote:
Omdat vake het moeilijk had om afscheid te nemen van zijn trouwe, bruine tas, had hij die stiekem op mijn kast verstopt.
Ook vake kan nu als ervaringsdeskundige meespreken over horká čokoláda. Ik heb deze keer de witte variant getest: geslaagd.
De Belgische truffels die Dominique zelf had gemaakt, vielen enorm in de smaak bij mijn medestudenten. Het toerisme in België zal een boost krijgen dankzij deze actie.
Ik heb vake meegetroond naar de Green Bar. En hij is volledig verkocht.
Anekdote:
‘Dat is hier wel heel gezond he,’ zegt hij terwijl hij zijn groenten vol mayonaiseachtige sausjes kletst.
Vake mocht ook de pianoles zonder problemen bijwonen. Nadien zijn we onze spullen gaan wegzetten op de residentie. Voor twee nachten heb ik mijn bed moeten ruilen voor een matje op de grond. Omdat er eigenlijk geen gasten mogen blijven slapen in de residentie, moesten we voortdurend alle bewijsmateriaal uitwissen. Het gebeurt namelijk soms dat het onderhoudspersoneel opeens binnenvalt.
We zijn in Globus een water- en melkvoorraad gaan inslaan. Vake had een trolley nodig omdat zijn handbagagezak het had begeven, handig om ook de boodschappen in te verschepen.
Anekdote:
Omdat vake het moeilijk had om afscheid te nemen van zijn trouwe, bruine tas, had hij die stiekem op mijn kast verstopt.
Ook vake kan nu als ervaringsdeskundige meespreken over horká čokoláda. Ik heb deze keer de witte variant getest: geslaagd.
Zondag 1 november
Voor de tweede volledige dag in Praag hadden we een tour aan de overkant van de Moldau gepland. In het Hradčany-district ligt met 570 meter lengte en 130 meter een van de grootste kastelen ter wereld: de Praagse burcht. We hebben de wissel van de wacht aandachtig gade geslaan. Vake was fan van de trompetters en wellicht nog meer van de tubaspeler.
Daarna zijn we rond de Sint-Vituskathedraal gewandeld om via allerlei mooie (om)weggetjes uiteindelijk bij Malý Buddha, mijn favoriete restaurant daar, uit te komen. Net zoals bij mijn twee vorige bezoeken aan Praag heb ik een fried banana opgepeuzeld.
Het Strahov-klooster lag bijna tegenover de Malý Buddha. De mooiste zaal van de bibliotheek daar stond jammer genoeg in de stellingen, maar zelfs dan kreeg je een impressie van de pracht en rijkdom van alles wat daar aanwezig is. Een tweede zaal was iets intiemer, maar zeker ook de moeite waard. Overal fresco’s en grote globes, ik heb al heel wat inspiratie opgedaan voor mijn latere interieur.
In het terugkeren moesten we opnieuw over de Karelsbrug. Nu kan ik natuurlijk niet nalaten te vermelden dat die brug oorspronkelijk de Judithbrug was. Pas ongeveer tweehonderd jaar nadat Judith haar stenen brug had laten bouwen, heeft Karel IV de constructie wegens beschadigingen laten hermaken in het stevigere zandsteen.
De laatste avond in Praag hebben we doorgebracht in een exotisch ingericht café.
'The greatest view of Prague'
De Sint-Vitus-kathedraal
Het café
Daarna zijn we rond de Sint-Vituskathedraal gewandeld om via allerlei mooie (om)weggetjes uiteindelijk bij Malý Buddha, mijn favoriete restaurant daar, uit te komen. Net zoals bij mijn twee vorige bezoeken aan Praag heb ik een fried banana opgepeuzeld.
Het Strahov-klooster lag bijna tegenover de Malý Buddha. De mooiste zaal van de bibliotheek daar stond jammer genoeg in de stellingen, maar zelfs dan kreeg je een impressie van de pracht en rijkdom van alles wat daar aanwezig is. Een tweede zaal was iets intiemer, maar zeker ook de moeite waard. Overal fresco’s en grote globes, ik heb al heel wat inspiratie opgedaan voor mijn latere interieur.
In het terugkeren moesten we opnieuw over de Karelsbrug. Nu kan ik natuurlijk niet nalaten te vermelden dat die brug oorspronkelijk de Judithbrug was. Pas ongeveer tweehonderd jaar nadat Judith haar stenen brug had laten bouwen, heeft Karel IV de constructie wegens beschadigingen laten hermaken in het stevigere zandsteen.
De laatste avond in Praag hebben we doorgebracht in een exotisch ingericht café.
'The greatest view of Prague'
De Sint-Vitus-kathedraal
Het café
Zaterdag 31 oktober
We hebben zowat de hele dag gewandeld. Ik wilde graag Vyšehrad zien, een kasteel uit de tiende eeuw en de oorspronkelijke kern van Praag (al wordt daarover gediscussieerd). Op de kasteelheuvel is een kerkhof waar enkele bekende Tsjechen als Dvořák en Smetana begraven liggen. Vanaf de versterkingsmuren hadden we en prachtig uitzicht op de stad.
Vake en ik zijn naar het Museum of Communism gegaan. De ingang is dezelfde als die van het casino, ietwat ironisch. Het museum was interessant, maar – zoals ook de Lonely Planet oordeelde – te overladen met tekst.
Straatdecoratie
Het was het Allerheiligenweekend dus het kerkhof was drukbezocht.
Daar komt de bruid...
Paris Hilton achterna. Of was het omgekeerd?
Een eenzame betoger.
Vake en ik zijn naar het Museum of Communism gegaan. De ingang is dezelfde als die van het casino, ietwat ironisch. Het museum was interessant, maar – zoals ook de Lonely Planet oordeelde – te overladen met tekst.
Straatdecoratie
Het was het Allerheiligenweekend dus het kerkhof was drukbezocht.
Daar komt de bruid...
Paris Hilton achterna. Of was het omgekeerd?
Een eenzame betoger.
Vrijdag 30 oktober
Om negen uur heeft het Belgische drietal Maarten, Nele en ik de trein naar Praag genomen. Het was zacht weer en zonnig, ideaal voor sightseeing.
Uitzicht op de Praagse Burcht. (Copyright Maarten)
Uitzicht op de Moldau. (Copyright Maarten)
Smetana voor zijn huis.
Tegen kwart voor acht hoog bezoek uit België: vake en Dominique, een vriendin, kwamen van de roltrap gerold. De helft van vake zijn valies was gevuld met Belgische lekkernijen: honingwafels, mignonetten en Kriek.
Uitzicht op de Praagse Burcht. (Copyright Maarten)
Uitzicht op de Moldau. (Copyright Maarten)
Smetana voor zijn huis.
Tegen kwart voor acht hoog bezoek uit België: vake en Dominique, een vriendin, kwamen van de roltrap gerold. De helft van vake zijn valies was gevuld met Belgische lekkernijen: honingwafels, mignonetten en Kriek.
Donderdag 29 oktober
Stevig doorgewerkt aan mijn presentatie voor muziek. Met wat ik nu heb, kan ik al zeker tien minuten vullen, en veel meer wordt van ons niet verwacht.
In het Olomouc Reduta Theater vierden de Tsjechen hun nationale feestdag met een Dvořák-concert, met onder andere zijn bekende symfonie Uit de Nieuwe Wereld. Met mijn musicologie-studentenkaart kon ik weer gratis binnensluipen.
De nationale trots bereikte ongekende hoogten: als welkom het volkslied waarop iedereen fier ging rechtstaan. Dan volgde een speech in het Tsjechisch waarbij de mensen om de twee zinnen een luid applaus gaven. Uiteraard begreep ik er geen sikkepit van, maar heb wel danig meegeklapt.
Na de pauze was er geen zitplaats meer vrij, waardoor ik de trapjes tot stoel had gepromoveerd. De oudere heer naast mij was duidelijk beledigd door zoveel onbeschoftheid, deed zijn beklag tegen zijn buur en wierp me geregeld vuile blikken toe. Uiteraard was ik niet van plan mijn zitje af te staan aan de lucht, dus heb ik me slinks van den domme gehouden.
In het Olomouc Reduta Theater vierden de Tsjechen hun nationale feestdag met een Dvořák-concert, met onder andere zijn bekende symfonie Uit de Nieuwe Wereld. Met mijn musicologie-studentenkaart kon ik weer gratis binnensluipen.
De nationale trots bereikte ongekende hoogten: als welkom het volkslied waarop iedereen fier ging rechtstaan. Dan volgde een speech in het Tsjechisch waarbij de mensen om de twee zinnen een luid applaus gaven. Uiteraard begreep ik er geen sikkepit van, maar heb wel danig meegeklapt.
Na de pauze was er geen zitplaats meer vrij, waardoor ik de trapjes tot stoel had gepromoveerd. De oudere heer naast mij was duidelijk beledigd door zoveel onbeschoftheid, deed zijn beklag tegen zijn buur en wierp me geregeld vuile blikken toe. Uiteraard was ik niet van plan mijn zitje af te staan aan de lucht, dus heb ik me slinks van den domme gehouden.
Woensdag 28 oktober
National Bank Holiday en opnieuw geen les. Vandaag herdenken de Tsjechen de installatie van het democratische Tsjecho-Slowakije in 1918.
Tijd om een nieuwe kaft voor mijn Lonely Planet in elkaar te knutselen, de was te doen, Efča te helpen met haar presentatie over Belgische politiek en de Belgian Party van volgende week voor te bereiden.
Mijn kamer was de nationale vergaderplaats. In het begin wisten we niet veel typisch Belgische dingen, maar op het einde waren we overenthousiast. Het wordt een boerenavond met Leffe, Fruits de Mer-chocolaatjes en wafels. Als midnightsurprise zullen we de welbekende choreografie op Blijf aan de schoolpoort staan van Boysband brengen, maar uiteraard zorgen we ook voor de betere Belgische muziek in de lounge.
We hebben eveneens een hele fotoreeks samengesteld met als highlights het wereldberoemde sterrenmeisje Kimberley Vlaeminck, Frank Deboosere, prins Laurent met hondje, pater Damiaan, de naakte promotie voor de Helaasheid der Dingen op Cannes en een heel gamma bieren. Er zal ook een compilatie met de beste fragmenten van SAmmy TANghe uit Het Eiland geprojecteerd worden. Succes verzekerd.
Belgische pralines
Het plan voor vanavond was eenvoudig: pompoenen gaan kopen in Globus - waar ze werkelijk alles hebben - om ze vervolgens vakkundig te vermassacreren tot Halloween-decoratie. Globus dacht er echter anders over en had slechts één gedrocht van een pompoen in de aanbieding, die ten eerste te gigantisch was zelfs om met vijf man te dragen, en ten tweede zonder aanleiding van zijn stokje viel.
Het Amerikaanse meisje was ontzettend ontgoocheld, maar we hebben de avond goedgemaakt door samen naar Hocus Pocus te kijken.
Tijd om een nieuwe kaft voor mijn Lonely Planet in elkaar te knutselen, de was te doen, Efča te helpen met haar presentatie over Belgische politiek en de Belgian Party van volgende week voor te bereiden.
Mijn kamer was de nationale vergaderplaats. In het begin wisten we niet veel typisch Belgische dingen, maar op het einde waren we overenthousiast. Het wordt een boerenavond met Leffe, Fruits de Mer-chocolaatjes en wafels. Als midnightsurprise zullen we de welbekende choreografie op Blijf aan de schoolpoort staan van Boysband brengen, maar uiteraard zorgen we ook voor de betere Belgische muziek in de lounge.
We hebben eveneens een hele fotoreeks samengesteld met als highlights het wereldberoemde sterrenmeisje Kimberley Vlaeminck, Frank Deboosere, prins Laurent met hondje, pater Damiaan, de naakte promotie voor de Helaasheid der Dingen op Cannes en een heel gamma bieren. Er zal ook een compilatie met de beste fragmenten van SAmmy TANghe uit Het Eiland geprojecteerd worden. Succes verzekerd.
Belgische pralines
Het plan voor vanavond was eenvoudig: pompoenen gaan kopen in Globus - waar ze werkelijk alles hebben - om ze vervolgens vakkundig te vermassacreren tot Halloween-decoratie. Globus dacht er echter anders over en had slechts één gedrocht van een pompoen in de aanbieding, die ten eerste te gigantisch was zelfs om met vijf man te dragen, en ten tweede zonder aanleiding van zijn stokje viel.
Het Amerikaanse meisje was ontzettend ontgoocheld, maar we hebben de avond goedgemaakt door samen naar Hocus Pocus te kijken.
Maandag 26 en dinsdag 27 oktober
De meeste lessen zijn geannuleerd. Het is ‘reading week’, we worden verondersteld al onze achterstallige leeslast weg te werken. Helaas wordt mijn berg eerder groter dan kleiner. Een van mijn favoriete hobby’s hier is het uitstellen van schoolwerk. Dat heeft natuurlijk veel te maken met het feit dat de meeste proffen het niet al te serieus nemen met Eras-mussen en er dus weinig druk is.
Dinsdag ben ik in het departement Nederlandistika naar De Zaak Alzheimer gaan kijken. De leerkracht sprak Nederlands met een erg grappig Hollands accent. Het voelde als thuiskomen toen ik een grote, uitrolbare Belgische kaart aan de muur zag hangen.
In onze eigen Tsjechische filmles kregen we Černý Petr (Black Peter) van Miloš Forman voorgeschoteld. Forman is bij het bredere publiek bekend van de films Amadeus (8 Oscars) en One Flew over the Cuckoo’s Nest (5 Oscars). Black Peter uit 1964 is een trage maar bij momenten hilarische film over een sociaal onhandige jongen met vreselijk bemoeizuchtige ouders.
Petr
Koopjes:
• een busticket voor Wenen binnen twee weken
• een Lonely Planet van Oost-Europa aan zeventig procent korting wegens een afgescheurde voorkaft (dank aan de anonieme persoon die de kaft vernield heeft)
• een schattig houten, met de hand beschilderd doosje voor vijftig kronen (twee euro) uit het plaatselijke spit
Het fascinerende doosje.
Dinsdag ben ik in het departement Nederlandistika naar De Zaak Alzheimer gaan kijken. De leerkracht sprak Nederlands met een erg grappig Hollands accent. Het voelde als thuiskomen toen ik een grote, uitrolbare Belgische kaart aan de muur zag hangen.
In onze eigen Tsjechische filmles kregen we Černý Petr (Black Peter) van Miloš Forman voorgeschoteld. Forman is bij het bredere publiek bekend van de films Amadeus (8 Oscars) en One Flew over the Cuckoo’s Nest (5 Oscars). Black Peter uit 1964 is een trage maar bij momenten hilarische film over een sociaal onhandige jongen met vreselijk bemoeizuchtige ouders.
Petr
Koopjes:
• een busticket voor Wenen binnen twee weken
• een Lonely Planet van Oost-Europa aan zeventig procent korting wegens een afgescheurde voorkaft (dank aan de anonieme persoon die de kaft vernield heeft)
• een schattig houten, met de hand beschilderd doosje voor vijftig kronen (twee euro) uit het plaatselijke spit
Het fascinerende doosje.
Zondag 25 oktober
Het kasteel Devín en omgeving is een van de meest indrukwekkende plaatsen die ik gezien heb de laatste twee maanden. Om naar de ruïnes te gaan, mochten we twintig minuten sightseeing'en op de bus. Bratislava is verbazend klein om een hoofdstad te zijn, bijna meteen buiten het centrum zijn er prachtige landschappen te zien.
Vanaf de kasteelheuvel heb je uitzicht op de Morava en de Donau, op de vallei en de bergen. Het weer leek besteld voor dit panorama.
Een deel kasteelruïne.
De oude muur met daarachter de Donau.
Uitzicht op de Donau.
Rijke herfstkleuren.
Tijdens onze terugreis was het openbaar vervoer in een pestbui. Drie kwartier vertraging waardoor we nipt onze aansluiting misten in Brečlav en na ongeveer vijf uur reizen pas tegen middernacht – nieuw uur – ons bed zagen. In de stations, waar we enkel op de grond konden zitten, ben ik vriendjes geworden met de talloze dronkaards en daklozen. Triest.
De blauwe, peperkoekenhuizekenachtige kerk, een must-see in Bratislava. Zodus deden wij na ons ontbijt.
Vanaf de kasteelheuvel heb je uitzicht op de Morava en de Donau, op de vallei en de bergen. Het weer leek besteld voor dit panorama.
Een deel kasteelruïne.
De oude muur met daarachter de Donau.
Uitzicht op de Donau.
Rijke herfstkleuren.
Tijdens onze terugreis was het openbaar vervoer in een pestbui. Drie kwartier vertraging waardoor we nipt onze aansluiting misten in Brečlav en na ongeveer vijf uur reizen pas tegen middernacht – nieuw uur – ons bed zagen. In de stations, waar we enkel op de grond konden zitten, ben ik vriendjes geworden met de talloze dronkaards en daklozen. Triest.
De blauwe, peperkoekenhuizekenachtige kerk, een must-see in Bratislava. Zodus deden wij na ons ontbijt.
Abonneren op:
Posts (Atom)
