Dinsdag 15 december

Als een bezetene die powerpoints nalezen, papieren op de tram en al (een principe waar ik doorgaans fervent tegenstander van ben), en dan heel hard hopen op makkelijke vragen.

Voor het Minorities-examen had ik goed gegokt: haast enkel vragen uit de powerpoints. Helaas allemaal vrij letterlijk, definities reproduceren en dat soort middelbareschoolachtige vragen waar ik nu net niet in uitblink. Mits de goedwil van Marketa, de professor met de blonde manen en roze glitteroogschaduw, gok ik er wel door te zijn.

Mijn favoriete prof van Central European History had meerkeuze- en enkele open vragen beloofd, maar we kregen drie essayvragen aangeboden waaruit we zelf een mochten kiezen. Dat kwam nu net mooi uit voor mij, want details kende ik niet, en nu kon ik er zelf wat een draai aan geven. Hetzelfde gevoel als gisteren: wat wordt hier beschouwd als een afdoend essay? Wordt vervolgd…

Dit was het laatste examen, als alles goed zit heb ik nu vakantie tot 14 februari, zalig. Tijd om de koekjes van de kerstmarkt op te kopen, en cadeautjes uit de Globus.

Er was een laatste movieseminar waarin we de slechtste film tot nu toe hebben gezien, met een plot dat nergens op sloeg. Het ging over een enge en akelig enerverende man die geobsedeerd is door zijn job: lijken verbranden in een crematorium. Hij voert voortdurend monologen over de schoonheid van de dood, en moordt zijn familieleden een voor een uit. Echt zo’n type dat je niet te lang in het groot op het scherm wilt zien, en op den duur raakten we echt wat verveeld.

Na een laatste drink ben ik teruggekeerd naar Neředín-Krematorium, de halte aan onze residentie tegenover het aantrekkelijke crematorium, o ironie.

Ik ben afscheid gaan nemen van Sheila, een Amerikaans meisje dat helaas niet in het 'kleine Europa' woont, heb mijn kamer een winterse lenteschoonmaak gegeven, de treinuren voor morgen opgezocht en mijn spullen netjes ingepakt.