Vrijdag 27 november
Mijn essay voor het movieseminar is eindelijk geschreven, en ik ben gaan joggen. Voorbeeldige dag dus.
Donderdag 26 november
Vandaag heb ik voor het eerst de grote stap gezet. In plaats van voor de zoveelste keer naar Green Bar te gaan, heb ik mijn eerste voet in de Menza, het studentenrestaurant, gezet. Na alle negatieve commentaar daarover hebben enkele mensen me toch weten te overtuigen en het was inderdaad helemaal niet zo slecht.
Onder het motto 'elke gelegenheid is goed genoeg om te vieren', hebben we onszelf 's avonds op een maaltijd getrakteerd voor Thanksgiving. Eerst was het officiële opening van de kerstmarkt (die verrassend groot is voor mini-Olomouc), maar veel ceremonie kwam daar niet bij kijken. Na bijna een uur in de kou staan, hadden we het dus gehad en zijn we naar het Torture-restaurant getrokken. Het is daar heel gezellig zolang je niet inzoomt op de decoratie: doodskoppen, naakte vrouwen die gemarteld worden, foltertuigen geïntegreerd in de toog,... Op het eerste zicht ziet het er braaf en gewoontjes uit.
De maaltijden waren goedkoop en zeer overvloedig, Thanksgiving was geslaagd.
Aankopen die ik op het oog heb: lamswollen wanten en een marsepeinen rol van de kerstmarkt.
Onder het motto 'elke gelegenheid is goed genoeg om te vieren', hebben we onszelf 's avonds op een maaltijd getrakteerd voor Thanksgiving. Eerst was het officiële opening van de kerstmarkt (die verrassend groot is voor mini-Olomouc), maar veel ceremonie kwam daar niet bij kijken. Na bijna een uur in de kou staan, hadden we het dus gehad en zijn we naar het Torture-restaurant getrokken. Het is daar heel gezellig zolang je niet inzoomt op de decoratie: doodskoppen, naakte vrouwen die gemarteld worden, foltertuigen geïntegreerd in de toog,... Op het eerste zicht ziet het er braaf en gewoontjes uit.
De maaltijden waren goedkoop en zeer overvloedig, Thanksgiving was geslaagd.
Aankopen die ik op het oog heb: lamswollen wanten en een marsepeinen rol van de kerstmarkt.
Woensdag 25 november
In de les Survey of Czech Music kon ik zalig indommelen op moderne Tsjechische muziek met onder andere wasmachinegeluiden.
's Avonds was er een gratis jazz-concert voor de opening van een nieuw café. Het was heel gezellig: we hebben gekaart, geschaakt en versgeperst appelsiensap gedronken met onder andere jazzy covers van Let it be en Yesterday op de achtergrond.
's Avonds was er een gratis jazz-concert voor de opening van een nieuw café. Het was heel gezellig: we hebben gekaart, geschaakt en versgeperst appelsiensap gedronken met onder andere jazzy covers van Let it be en Yesterday op de achtergrond.
Maandag 23 en dinsdag 24 november
Maandag was een heel gewone lesdag, net als dinsdag, zij het dat dinsdag het volgende gebeurde: ik ging naar Billa om een appel en een broodje te kopen *onheilspellende vioolmuziek*. Toen ik wilde betalen, begon de cassierster vanalles te zeggen in het Tsjechisch. Het ging over de appel, zoveel was duidelijk. Ik betaalde en omdat ze me verder geen aandacht schonk, vertrok ik.
(voor de spanning schakelen we even over naar de tegenwoordige tijd) Terwijl ik nog onderaan de roltrap sta, komt de cassierster me furieus achterna. Ze gebaart me terug te komen, maar de roltrap was sneller. Ook om de appel in haar vangklare handen te gooien, ben ik al te hoog. Een ware achtervolging begint. Zij via de trap, ik via de roltrap. We ontmoeten elkaar wanneer ik braaf via de trap terug naar beneden kom en ze de appel uit mijn handen grist. Beteuterd zie ik dat frisgroene ding steeds verder van mijn mond verwijderd worden.
Niet veel later bleek dat ze gewoon dat vervloekt stuk fruit nog moest wegen en er een etiket op plakken. Voor acht kroon kon ik maken dat ik weg was, mét appel, een slechte reputatie in de Billa, en de ervaring van een winkelachtervolging rijker.
(voor de spanning schakelen we even over naar de tegenwoordige tijd) Terwijl ik nog onderaan de roltrap sta, komt de cassierster me furieus achterna. Ze gebaart me terug te komen, maar de roltrap was sneller. Ook om de appel in haar vangklare handen te gooien, ben ik al te hoog. Een ware achtervolging begint. Zij via de trap, ik via de roltrap. We ontmoeten elkaar wanneer ik braaf via de trap terug naar beneden kom en ze de appel uit mijn handen grist. Beteuterd zie ik dat frisgroene ding steeds verder van mijn mond verwijderd worden.
Niet veel later bleek dat ze gewoon dat vervloekt stuk fruit nog moest wegen en er een etiket op plakken. Voor acht kroon kon ik maken dat ik weg was, mét appel, een slechte reputatie in de Billa, en de ervaring van een winkelachtervolging rijker.
Dinsdag 17 november tot zondag 22 november
Dit was wellicht de meest rustige week van het semester. Ik had dan ook absoluut geen energie, en nog steeds maar een beetje ondanks mijn uren en uren slaap.
Donderdag ben ik naar de dokter geweest wegens een aanslepende, zware verkoudheid. Hij deed zijn best, maar kon nauwelijks Engels en vroeg zich af of ik misschien Russisch kon. Helaas, we hebben de conversatie dan maar noodgedwongen beperkt tot het hoogstnoodzakelijke. Met de meest gigantische typmachine ooit gezien, heeft hij me een voorschrift getypt voor hoestsiroop en antibiotica. Daar kan ik voorlopig wel mee verder.
Diezelfde donderdag heb ik mijn presentatie voor History of Atheism gedaan. Het was geen groot succes gezien ik me niet zo schitterend voelde, maar het kon er denk ik wel mee door.
Gisterenavond zijn we met een aantal mensen en Evi vanuit Leuven (!!) gezellig iets gaan eten in ons geliefde Caesar's Palace. De eerste tekenen van de kerstmarkt op het hoofdplein zijn al zichtbaar.
Donderdag ben ik naar de dokter geweest wegens een aanslepende, zware verkoudheid. Hij deed zijn best, maar kon nauwelijks Engels en vroeg zich af of ik misschien Russisch kon. Helaas, we hebben de conversatie dan maar noodgedwongen beperkt tot het hoogstnoodzakelijke. Met de meest gigantische typmachine ooit gezien, heeft hij me een voorschrift getypt voor hoestsiroop en antibiotica. Daar kan ik voorlopig wel mee verder.
Diezelfde donderdag heb ik mijn presentatie voor History of Atheism gedaan. Het was geen groot succes gezien ik me niet zo schitterend voelde, maar het kon er denk ik wel mee door.
Gisterenavond zijn we met een aantal mensen en Evi vanuit Leuven (!!) gezellig iets gaan eten in ons geliefde Caesar's Palace. De eerste tekenen van de kerstmarkt op het hoofdplein zijn al zichtbaar.
Maandag 16 november
Neri voelde zich zaterdag niet goed, ik zondag, en nu was het duidelijk Nathalie die de fakkel overnam. Alle drie met batterijen op een erg laag pitje keken we er naar uit om ons bed in Olomouc te gaan opzoeken. Na de S-Bahn naar het busstation in Wenen, de bus naar Brno, een lunch in het Green Bar-equivalent daar, de trein naar Olomouc en de tram naar de residentie was het pas na vijf uur toen we toekwamen.
Ik ben er uiteindelijk wonderwel nog in geslaagd wat te lezen voor mijn vakken. Wat vast staat: de komende weken doe ik het wat rustiger aan.
Ik ben er uiteindelijk wonderwel nog in geslaagd wat te lezen voor mijn vakken. Wat vast staat: de komende weken doe ik het wat rustiger aan.
Zondag 15 november
Al bij het opstaan voelde ik me niet zo goed. Pas na anderhalf uur waren we bij Marie haar hostel voor een uitgebreid ontbijt. Daarna hebben we het Leopold Museum bezocht. Er was een fototentoonstelling over Duitsland naar aanleiding van twintig jaar val van de Muur. Er hingen echter maar een stuk of twintig foto’s, een beetje teleurstellend.
In de kelder was er een collectie Edvard Munch und das unheimliche. Er hingen heel mooie werken, maar soms was het wat zwaarmoedig. Titels als ‘The Death’, ‘The Murderer’, ‘The Murderess’,… Enkele Ensors trokken onze aandacht * moment van nationale trots *
Het vierde verdiep met Klimt, Schiele, Kokoschka en Gerstl sprak me meer aan. Meer kleuren, meer variatie.
Na dit museum was mijn energiepeil onder nul gezakt en ben ik drie uur gaan slapen in Annabel haar bed. De anderen zijn naar Schönbrunn gegaan en hebben Sachertorte gegeten, ik zal dus nog eens terug naar Wenen moeten om dat in te halen.
’s Avonds voelde ik me al heel wat beter. We hebben vegetarisch gekookt in de keuken van de studentenresidentie van Ine en Annabel: opgevulde tomaten en paprika’s met aubergine, courgette, ajuin en fetakaas, en hierbij rijst. Als dessert zoete popcorn, uit wraak tegen de Oostenrijkse maatschappij die blijkbaar enkel zoute aanbiedt.
Later op de avond voelde ook Nathalie zich niet zo goed, dus zijn we op tijd gaan slapen.
In de kelder was er een collectie Edvard Munch und das unheimliche. Er hingen heel mooie werken, maar soms was het wat zwaarmoedig. Titels als ‘The Death’, ‘The Murderer’, ‘The Murderess’,… Enkele Ensors trokken onze aandacht * moment van nationale trots *
Het vierde verdiep met Klimt, Schiele, Kokoschka en Gerstl sprak me meer aan. Meer kleuren, meer variatie.
Na dit museum was mijn energiepeil onder nul gezakt en ben ik drie uur gaan slapen in Annabel haar bed. De anderen zijn naar Schönbrunn gegaan en hebben Sachertorte gegeten, ik zal dus nog eens terug naar Wenen moeten om dat in te halen.
’s Avonds voelde ik me al heel wat beter. We hebben vegetarisch gekookt in de keuken van de studentenresidentie van Ine en Annabel: opgevulde tomaten en paprika’s met aubergine, courgette, ajuin en fetakaas, en hierbij rijst. Als dessert zoete popcorn, uit wraak tegen de Oostenrijkse maatschappij die blijkbaar enkel zoute aanbiedt.
Later op de avond voelde ook Nathalie zich niet zo goed, dus zijn we op tijd gaan slapen.
Zaterdag 14 november
Deze morgen vonden we Marie zonder problemen terug in Westbahnhof. We hebben ons ontbijt in stijl op de metro opgegeten omdat de koffiehuizen echt duur zijn. De prijzen in Wenen zijn heel wat anders dan die in Olomouc.
In elk geval gaven de Weense broodjes van de bakker ons voldoende energie om een stevige stadswandeling te maken: langs (en in) Stephansdom, Hofburg, Heldenplatz, Museumsquartier, Volkstheater, Rathaus, Universität, Votiv Kirche, …
Het parlementsgebouw, zeer indrukwekkend
De roze tram kleurt de stad
Deze foto draag ik op aan Sarah Tilkin
Het winkelcentrum mét - jawel - kerstverlichting
Een reuzegrote Mozartkugel
’s Middags hebben Annabel en Ine ons meegenomen naar een Pakistaans restaurant waar je zoveel mag eten als je wil en ook zoveel betaalt als je wil. Op de geur afgaand, deed het eten me wat te veel denken aan dat van de Hare Krishna in Antwerpen, en mijn maag begon al te jammeren. Het was gelukkig veel lekkerder, en er was ook water à volonté en zoete griesmeel als dessert.
Op de Naschmarkt zijn we cadeautjes gaan kopen voor onze host, en hebben we goed gelachen met alles wat daar te vinden is. Je hebt een deel met echt rommel, en een ander deel met eten. Ik heb me laten verleiden tot het kopen van een houten, beschilderde broche uit de jaren stillekens. Op de Naschmarkt moet je je ervan vergewissen dat je handtas geen moment onbewaakt is. Zo merkten we na een tijdje dat we werden gevolgd door een onguur type dat heel de tijd vanachter zijn jas aan het grijnzen was. Nog een tip: neem een Turk(se) mee. Neri heeft een mooi prijsje kunnen fiksen voor het Turks fruit (lokum).
Nathalie verbroedert met een nerts op de Naschmarkt
Om zes uur begon Max und Moritz in de Volksoper, een heel luchtige balletvoorstelling op muziek van Rossini. Er was een orkest en de decors en kostuums waren tot in de puntjes af. Op een bepaald moment kwamen er heel schattige kindballetdansertjes op het podium. Er zaten dan ook veel kinderen in de zaal. We hadden trouwens heel veel geluk met onze tickets: staanplaatsen voor twee euro, maar omdat er nog zetels vrij waren, konden we rustig gaan zitten.
Nog meer geluk en heel toevallig: vandaag opende de eerste kerstmarkt in Wenen. We vreesden dat we veel te vroeg zouden zijn, maar Wenen lijkt niet vroeg genoeg te kunnen beginnen met de kersthysterie. Het hele plein voor het Rathaus was gedecoreerd met typische kerstkitsch die best wel charme heeft: lichtgevende pakjes in de bomen, lampionnen, en géén vervelende muziek zoals in Leuven. We hebben gepofte kastanjes, bananen met chocoladesaus, punch, koekjes en geroosterde aardappelschijfjes geprobeerd. Overal koekenharten met teksten als Ich Liebe Dich, ballonnen van zelfs Spongebob, kerstballen, beeldjes, …
Marie, Nathalie en Neri tussen de kerstkitsch in een winkel aan het Museumsquartier
Hoe euforisch we ook waren dat er al een kerstmarkt was, tamelijk snel waren we het toch al beu. Na het honderdste kraam met koekenharten is de nieuwigheid er wat af.
Koekenharten bij de vleet
In elk geval gaven de Weense broodjes van de bakker ons voldoende energie om een stevige stadswandeling te maken: langs (en in) Stephansdom, Hofburg, Heldenplatz, Museumsquartier, Volkstheater, Rathaus, Universität, Votiv Kirche, …
Het parlementsgebouw, zeer indrukwekkend
De roze tram kleurt de stad
Deze foto draag ik op aan Sarah Tilkin
Het winkelcentrum mét - jawel - kerstverlichting
Een reuzegrote Mozartkugel
’s Middags hebben Annabel en Ine ons meegenomen naar een Pakistaans restaurant waar je zoveel mag eten als je wil en ook zoveel betaalt als je wil. Op de geur afgaand, deed het eten me wat te veel denken aan dat van de Hare Krishna in Antwerpen, en mijn maag begon al te jammeren. Het was gelukkig veel lekkerder, en er was ook water à volonté en zoete griesmeel als dessert.
Op de Naschmarkt zijn we cadeautjes gaan kopen voor onze host, en hebben we goed gelachen met alles wat daar te vinden is. Je hebt een deel met echt rommel, en een ander deel met eten. Ik heb me laten verleiden tot het kopen van een houten, beschilderde broche uit de jaren stillekens. Op de Naschmarkt moet je je ervan vergewissen dat je handtas geen moment onbewaakt is. Zo merkten we na een tijdje dat we werden gevolgd door een onguur type dat heel de tijd vanachter zijn jas aan het grijnzen was. Nog een tip: neem een Turk(se) mee. Neri heeft een mooi prijsje kunnen fiksen voor het Turks fruit (lokum).
Nathalie verbroedert met een nerts op de Naschmarkt
Om zes uur begon Max und Moritz in de Volksoper, een heel luchtige balletvoorstelling op muziek van Rossini. Er was een orkest en de decors en kostuums waren tot in de puntjes af. Op een bepaald moment kwamen er heel schattige kindballetdansertjes op het podium. Er zaten dan ook veel kinderen in de zaal. We hadden trouwens heel veel geluk met onze tickets: staanplaatsen voor twee euro, maar omdat er nog zetels vrij waren, konden we rustig gaan zitten.
Nog meer geluk en heel toevallig: vandaag opende de eerste kerstmarkt in Wenen. We vreesden dat we veel te vroeg zouden zijn, maar Wenen lijkt niet vroeg genoeg te kunnen beginnen met de kersthysterie. Het hele plein voor het Rathaus was gedecoreerd met typische kerstkitsch die best wel charme heeft: lichtgevende pakjes in de bomen, lampionnen, en géén vervelende muziek zoals in Leuven. We hebben gepofte kastanjes, bananen met chocoladesaus, punch, koekjes en geroosterde aardappelschijfjes geprobeerd. Overal koekenharten met teksten als Ich Liebe Dich, ballonnen van zelfs Spongebob, kerstballen, beeldjes, …
Marie, Nathalie en Neri tussen de kerstkitsch in een winkel aan het Museumsquartier
Hoe euforisch we ook waren dat er al een kerstmarkt was, tamelijk snel waren we het toch al beu. Na het honderdste kraam met koekenharten is de nieuwigheid er wat af.
Koekenharten bij de vleet
Vrijdag 13 november
Tegen elf uur moesten we (Nathalie, Neri – een Turks meisje – en ik) de trein naar Brno nemen om daar de Student Agency-bus naar Wenen te halen. Er was wat vertraging door paspoortcontrole, maar tegen kwart voor vier waren we op bestemming.
Nathalie had een heel goede couchsurfhost kunnen strikken. We mochten drie nachten gratis logeren in haar stijlvolle huis vrij dicht tegen het centrum. Het was een huis met geveldecoratie, hoge plafonds en een aparte kamer met drie bedden voor ons.
Marie was ook gekomen vanuit Budapest. Het bleek niet vanzelfsprekend om elkaar terug te vinden in het gigantische station Westbahnhof.
’s Avonds hebben Annabel en Ine, die allebei in Wenen studeren, ons wegwijs gemaakt in het Sushi-restaurant. Na enkele pogingen met de chopsticks hebben we wijselijk toch maar bestek besteld.
Nathalie had een heel goede couchsurfhost kunnen strikken. We mochten drie nachten gratis logeren in haar stijlvolle huis vrij dicht tegen het centrum. Het was een huis met geveldecoratie, hoge plafonds en een aparte kamer met drie bedden voor ons.
Marie was ook gekomen vanuit Budapest. Het bleek niet vanzelfsprekend om elkaar terug te vinden in het gigantische station Westbahnhof.
’s Avonds hebben Annabel en Ine, die allebei in Wenen studeren, ons wegwijs gemaakt in het Sushi-restaurant. Na enkele pogingen met de chopsticks hebben we wijselijk toch maar bestek besteld.
Donderdag 12 november
De dagindeling was weer wat ongewoon, beginnend om een uur ’s middags. We hadden een gastlezing over Poolse minderheden in Tsjechië en dat was eigenlijk een beetje saai, weinig nieuws geleerd.
’s Avonds heb ik met Astrid en Efča naar het eerste deel van The Lord of The Rings gekeken op mijn kamer. De volledige trilogie is een verplicht nummer voor de les European Society and Culture, woensdag zal duidelijk worden waarom juist.
’s Avonds heb ik met Astrid en Efča naar het eerste deel van The Lord of The Rings gekeken op mijn kamer. De volledige trilogie is een verplicht nummer voor de les European Society and Culture, woensdag zal duidelijk worden waarom juist.
Woensdag 11 november
Survey of Czech Music, piano oefenen, artikels lezen, joggen. En omdat er een grens komt aan voorbeeldig zijn: maffia-party.
Dinsdag 10 november
Gezond doen helpt wonderwel. Tamelijk fit was ik klaar voor de eerste les van de dag. Die bleek vervangen door een gastlezing op donderdag, oeps, vergeten. Ik bleef in het centrum tot de volgende les. Daar kwamen enkele mensen me al tegemoet om te zeggen dat de prof ziek was. Om dat te compenseren heb ik met een Frans meisje een Tsjechische film over de tweede wereldoorlog bekeken op mijn kamer. We hebben ons goed geïnstalleerd met thee, mignonettes, en truffels. Mjammie.
’s Avonds stond er opnieuw een Tsjechische film op het programma in het movieseminar. Kolja, over een Russisch jongetje dat wegens omstandigheden bij een cellist in Tsjechië moest verblijven, was opnieuw een schot in de roos.
Onze 'aula' om films te kijken.
’s Avonds stond er opnieuw een Tsjechische film op het programma in het movieseminar. Kolja, over een Russisch jongetje dat wegens omstandigheden bij een cellist in Tsjechië moest verblijven, was opnieuw een schot in de roos.
Onze 'aula' om films te kijken.
Maandag 9 november
Een heel normale dag, zij het dat ik heel veel keelpijn had. Ik probeerde dus gezond te doen: warme honingmelk, Green Bar, een grote appel en op tijd in bed.
Zondag 8 november
De grote dag waar ik met een gemengd gevoel naartoe leefde: het bezoek aan Auschwitz-Birkenau. Door een wegomleiding is de buschauffeur er in geslaagd wel vijf keer op hetzelfde rondpunt uit te komen. Buiten was het heel mistig en koud, wat perfect paste bij het beeld van de concentratiekampen.
In Auschwitz is zowat elke barak ingericht als een museum met voorwerpen, foto’s, originele documenten en infopanelen. Wat me het meest bijblijft zijn de schoentjes van kinderen, een berg brillen van joden, de levensgrote beelden van uitgemergelde mensen en – wellicht het meest schrikwekkende – een hele ruimte vol haar en bijhorend textiel dat de nazi’s daarvan maakten.
Birkenau bestaat uit ellenlange rijen barakken, alles netjes omsloten door prikkeldraad. We hadden meer dan een uur nodig om rond het kamp te wandelen. Er was toevallig net een optocht van zingende en biddende mensen om de slachtoffers te herdenken. Dit maakte het hele aanzien nog meer mystiek.
's Avonds was ik totaal uitgeput van het hele weekend en alles wat we vandaag hadden gezien. Mijn bed en ik verbroederden nog voor negen uur.
Treinrails in Birkenau/Treblinka
Herdenking van de slachtoffers
De optocht
In Auschwitz is zowat elke barak ingericht als een museum met voorwerpen, foto’s, originele documenten en infopanelen. Wat me het meest bijblijft zijn de schoentjes van kinderen, een berg brillen van joden, de levensgrote beelden van uitgemergelde mensen en – wellicht het meest schrikwekkende – een hele ruimte vol haar en bijhorend textiel dat de nazi’s daarvan maakten.
Birkenau bestaat uit ellenlange rijen barakken, alles netjes omsloten door prikkeldraad. We hadden meer dan een uur nodig om rond het kamp te wandelen. Er was toevallig net een optocht van zingende en biddende mensen om de slachtoffers te herdenken. Dit maakte het hele aanzien nog meer mystiek.
's Avonds was ik totaal uitgeput van het hele weekend en alles wat we vandaag hadden gezien. Mijn bed en ik verbroederden nog voor negen uur.
Treinrails in Birkenau/Treblinka
Herdenking van de slachtoffers
De optocht
Zaterdag 7 november
In de voormiddag mochten we kiezen wat we deden. We zijn het Muzeum Ksiazat Czartoryskich (Czartoryski-museum) gaan bezoeken. Dit museum is voortgevloeid uit de persoonlijke kunst- en curiositeitencollectie van prinses Izabela Czartoryska (1746-1835). Het is indrukwekkend wat hier allemaal bijeen staat, van Griekse vazen en Egyptische mummiekisten tot wapens, Europese decoratieve kunst en beroemde Europese schilderijen.
Enkele merkwaardigheden: Vlaamse Primitieven, een schilderij van Judith met het afgehakte hoofd van Holofernes, da Vinci’s Dame met de Hermelijn en de piano van Chopin.
Judith met Holofernes' hoofd. (foto door Maarten)
De Dame met de Hermelijn was tijdelijk uitgeleend voor een tentoonstelling in Hongarije
In de namiddag bracht de bus ons naar de Wieliczka-zoutmijn, UNESCO-werelderfgoed. Deze mijn was niet zomaar een plaats voor ontginning, maar al sinds het einde van de vijftiende eeuw een toeristische attractie. Voor toeristen is er een route van drie en een halve kilometer ondergronds, tot honderd vijfendertig meter diep. Bekende bezoekers: Nicolaus Copernicus, Johann Wolfgang von Goethe, Alexander von Humboldt, Dmitri Mendelejev, Robert Baden-Powell, Karol Wojtyła (de latere paus Johannes Paulus II), Bill Clinton en Judith uit Wijgmaal. Enkele van hen hebben hun standbeeld gekregen, ik wacht nog op het mijne.
Grote ondergrondse zaal in de zoutmijn (http://www.tpd-maz.org.pl/EFS/do%20prezentacji/Anetkamiasta/wieliczka.htm)
Enkele merkwaardigheden: Vlaamse Primitieven, een schilderij van Judith met het afgehakte hoofd van Holofernes, da Vinci’s Dame met de Hermelijn en de piano van Chopin.
Judith met Holofernes' hoofd. (foto door Maarten)
De Dame met de Hermelijn was tijdelijk uitgeleend voor een tentoonstelling in Hongarije
In de namiddag bracht de bus ons naar de Wieliczka-zoutmijn, UNESCO-werelderfgoed. Deze mijn was niet zomaar een plaats voor ontginning, maar al sinds het einde van de vijftiende eeuw een toeristische attractie. Voor toeristen is er een route van drie en een halve kilometer ondergronds, tot honderd vijfendertig meter diep. Bekende bezoekers: Nicolaus Copernicus, Johann Wolfgang von Goethe, Alexander von Humboldt, Dmitri Mendelejev, Robert Baden-Powell, Karol Wojtyła (de latere paus Johannes Paulus II), Bill Clinton en Judith uit Wijgmaal. Enkele van hen hebben hun standbeeld gekregen, ik wacht nog op het mijne.
Grote ondergrondse zaal in de zoutmijn (http://www.tpd-maz.org.pl/EFS/do%20prezentacji/Anetkamiasta/wieliczka.htm)
Vrijdag 6 november
ESN (Erasmus Student Network) organiseerde een trip naar Kraków (Krakau). Op de bus was ik gedoemd naast twee Spanjaarden te zitten die er niets beters op vonden dan de hele vier uur lange rit hetzelfde Spaanse nummer te zingen: paarapapapapapapapapaaa-paaa-paaa… bailar! Prijs jezelf gelukkig als je de melodie ervan niet kent want dit lied blijft dagen door je hoofd spoken. Het werd dan ook krachtig ondersteund met geklop op de tafeltjes en van flessen tegen elkaar. Om verschillende redenen was ik dus blij om mijn eerste voet op Poolse bodem te zetten.
In het centrum wachtte Gregory ons op. Gregory is ongeveer een kop kleiner dan ik en zwaaide voortdurend met een rood boekje om zich zichtbaar te maken. Hij is zonder twijfel de schattigste gids ooit gezien. Bovendien was zijn Engels erg goed en zijn uitleg zeer interessant.
‘I hope you have some energy left,’ aldus Gregory, want de rondleiding begon met een klim op de Wawel-heuvel. Boven konden we het koninklijke paleis en de Wawel-kathedraal bewonderen. Meer naar het centrum van de stad toe bleek hoe fel Krakau gedomineerd wordt door de Jagielloonse universiteit. Deze werd gesticht in 1364 als een van de eerste universiteiten van Europa.
De volgende halte was Rynek Główny, het grootste middeleeuwse plein van Europa. We zijn een kijkje gaan nemen in de Kościół Mariacki, de Maria-basiliek aan de rand van het plein. Deze kerk is vooral bekend voor het grootste gotische altaarstuk in de wereld. Dit is een drieluik met twaalf scènes uit het leven van Jezus en Maria uitgekerfd in hout. Om zes uur stipt kwam een kordate non de buitenste panelen dichtklappen, dit gebeurt nog elke dag met de hand.
In de Floriańska-straat ben ik Tsjechische kronen voor złoty’s gaan wisselen. Dat bleek een erg slechte wisselkoers te zijn. Had ik euro’s meegenomen, had ik meer dan tien euro (in złoty’s) extra gekregen. Wijze les voor volgende keer.
Toen we ’s nachts terugkwamen van een club, moest de politie zo nodig een machtsspelletje spelen. Een van de Spanjaarden moest zonder waarschuwing honderd złoty (ongeveer vijfentwintig euro) betalen omdat hij in het midden van een verlaten straat aan het lopen was. Het zou me niet verbazen moest dit vriendschap zich hiermee enkel flessen wódka tegoed gedaan hebben.
De binnenkoer van het Wawel-kasteel
Aaibare Gregory
De Wawel-kathedraal met delen uit verschillende periodes
De Maria-basiliek met centraal het drieluik (http://www.flickr.com/photos/27243426@N05/3403862106/)
In het centrum wachtte Gregory ons op. Gregory is ongeveer een kop kleiner dan ik en zwaaide voortdurend met een rood boekje om zich zichtbaar te maken. Hij is zonder twijfel de schattigste gids ooit gezien. Bovendien was zijn Engels erg goed en zijn uitleg zeer interessant.
‘I hope you have some energy left,’ aldus Gregory, want de rondleiding begon met een klim op de Wawel-heuvel. Boven konden we het koninklijke paleis en de Wawel-kathedraal bewonderen. Meer naar het centrum van de stad toe bleek hoe fel Krakau gedomineerd wordt door de Jagielloonse universiteit. Deze werd gesticht in 1364 als een van de eerste universiteiten van Europa.
De volgende halte was Rynek Główny, het grootste middeleeuwse plein van Europa. We zijn een kijkje gaan nemen in de Kościół Mariacki, de Maria-basiliek aan de rand van het plein. Deze kerk is vooral bekend voor het grootste gotische altaarstuk in de wereld. Dit is een drieluik met twaalf scènes uit het leven van Jezus en Maria uitgekerfd in hout. Om zes uur stipt kwam een kordate non de buitenste panelen dichtklappen, dit gebeurt nog elke dag met de hand.
In de Floriańska-straat ben ik Tsjechische kronen voor złoty’s gaan wisselen. Dat bleek een erg slechte wisselkoers te zijn. Had ik euro’s meegenomen, had ik meer dan tien euro (in złoty’s) extra gekregen. Wijze les voor volgende keer.
Toen we ’s nachts terugkwamen van een club, moest de politie zo nodig een machtsspelletje spelen. Een van de Spanjaarden moest zonder waarschuwing honderd złoty (ongeveer vijfentwintig euro) betalen omdat hij in het midden van een verlaten straat aan het lopen was. Het zou me niet verbazen moest dit vriendschap zich hiermee enkel flessen wódka tegoed gedaan hebben.
De binnenkoer van het Wawel-kasteel
Aaibare Gregory
De Wawel-kathedraal met delen uit verschillende periodes
De Maria-basiliek met centraal het drieluik (http://www.flickr.com/photos/27243426@N05/3403862106/)
Donderdag 5 november
De hele voormiddag was ik druk in de weer met achterstallige slaap inhalen. Na de les atheïsme moest ik dringend nog eens een was doen. Ik moest met mijn hele berg kleren naar een ander gebouw wandelen, maar dat bleek nog het minste. Na twee uur had mijnheer wasmachine zijn missie nog steeds niet voltooid. Omdat hij geen eindtijd aangaf, zat er niets anders op dan een half uur lang weemoedig aanzien hoe mijn rondjes draaiende kleren steeds roder en roder werden.
Volgende keer gaat mijn rode broek in quarantaine.
Volgende keer gaat mijn rode broek in quarantaine.
Dinsdag 3 november
Omdat het kuispersoneel om halfacht ’s morgens aan onze flat toe was, moest vake ‘vluchten’. Hij heeft een willekeurige tram genomen en is wat gaan rondtoeren, terwijl ik even mijn bed kon inpikken.
Nadien zijn we samen naar het centrum gegaan.
Anekdote:
‘Judith, hoe zeg je goeiedag in het Tsjechisch?’
‘Dobrý den.’
‘Dobrý den,’ zegt vake tegen de nietsvermoedende mevrouw naast hem, onvoorbereid op zoveel plotse vriendelijkheid.
Judith geneert zich lichtjes.
Tijdens onze les is vake met de ouders van Nele naar het Museum van de Aartsbisschop gegaan. ’s Middags was het reünie in de Green Bar. Na mijn volgende les zijn we gaan rondwandelen in Olomouc en buitenwijken. Zo kwamen we plots bij een soort loods uit, die een shoppingcentrum bleek te zijn. Vake heeft me het Marco Polo-kaartenboek van Polen cadeau gegeven om mijn grote trip in januari in goede banen te helpen leiden.
In de filmles mochten we naar de erg doorleefde en inspirerende film Cosy Dens kijken, een van de beste films ooit gezien. Het verhaal speelt zich af tegen de achtergrond van de Praagse lente in 1968 en vertelt heel veel over het dagelijkse leven in Tsjechië die periode.
Nadien moest ik de Belmondo helpen versieren voor de Belgian Party van morgen. Vake moest dus een hele tijd alleen op mijn kamer doorbrengen, maar hij bleek zich te hebben gedragen ;-)
Nadien zijn we samen naar het centrum gegaan.
Anekdote:
‘Judith, hoe zeg je goeiedag in het Tsjechisch?’
‘Dobrý den.’
‘Dobrý den,’ zegt vake tegen de nietsvermoedende mevrouw naast hem, onvoorbereid op zoveel plotse vriendelijkheid.
Judith geneert zich lichtjes.
Tijdens onze les is vake met de ouders van Nele naar het Museum van de Aartsbisschop gegaan. ’s Middags was het reünie in de Green Bar. Na mijn volgende les zijn we gaan rondwandelen in Olomouc en buitenwijken. Zo kwamen we plots bij een soort loods uit, die een shoppingcentrum bleek te zijn. Vake heeft me het Marco Polo-kaartenboek van Polen cadeau gegeven om mijn grote trip in januari in goede banen te helpen leiden.
In de filmles mochten we naar de erg doorleefde en inspirerende film Cosy Dens kijken, een van de beste films ooit gezien. Het verhaal speelt zich af tegen de achtergrond van de Praagse lente in 1968 en vertelt heel veel over het dagelijkse leven in Tsjechië die periode.
Nadien moest ik de Belmondo helpen versieren voor de Belgian Party van morgen. Vake moest dus een hele tijd alleen op mijn kamer doorbrengen, maar hij bleek zich te hebben gedragen ;-)
Woensdag 4 november
Ik was slecht gezind want had bijna niet geslapen. Elementen die hierin een rol speelden: de ronkende koelkast waar ik bijna tegen lag, de kou, gesnurk, het matje waar ik om onbekende reden voortdurend af rolde, gebrek aan een kussen, de wekker van mijn buurmeisje rond halfzeven ’s morgens, de douche een paar minuten later, vake die veel te vroeg begon in te pakken, enzovoort. En ik waarschuw je, als Judith slecht heeft geslapen, dan moet je oppassen.
Vake is rond acht uur vertrokken met een overlevingsvoedselpakket dat ik voor hem had samengesteld. Zijn trolley was volgepropt met spullen van hier die we hadden gekocht voor hem en enkele mensen thuis. Hij is pas tegen acht uur 's avonds aangekomen wegens vertraging van de trein.
Jiři van de Czech Music-course heeft mijn slechte humeur weerom kunnen milderen.
Na de les zijn we op zoek gegaan naar boerenkleren voor de Belgian Party in tweedehandswinkels. Ik had al een hemd van vake, nu ook een floeren ‘klakske’ (ik ken er geen beter woord voor). Mijn bierbuik alias hoofdkussen lag binnen handbereik, nu zoek ik nog bretellen voor de finishing touch.
Tegen één uur was het Belgische invasie in Green Bar: Maarten, zijn broer, zus en ouders, Nele en haar ouders, en ik. De Green Bar wist niet wat hem/haar (?) overkwam.
Nadien heeft de mevrouw van de receptie mijn humeur weer onderuit gehaald. Dit lijkt een herkenbaar patroon. Ik moest driehonderd kroon (twaalf euro) extra huur betalen omdat ik blijkbaar twee dagen te laat heb betaald. Over de uiterste betaaldatum gaan nogal tegenstrijdige geruchten de ronde, ik dacht dat ik tijd had tot de helft van november. Maar de datum stond kennelijk op een Tsjechisch bordje, ergens venijnig verstopt achter een ander bordje op de toog aan de receptie. Ik had geen andere keus dan mevrouw gelijk te geven.
De Belgian Party begon met een uitgebreide verkleedsessie op de kamer van Stefanie en een vervolg in die van Astrid. De Leffe was uitgeschonken, de chocolaatjes waren mooi geschikt, de wafels met slagroom en chocoladesaus overspoten en -goten. De buitenwippers hadden al een groot deel van ons aanbod hadden geplunderd toen de eerste gasten binnenkwamen.
Ongeveer anderhalf uur mochten we iedereen verwelkomen elk in ons eigen Vlaamse dialect, vlaggetjes schminken, de chocolaatjes beschermen tegen opdringerige buitenwippers.
Het duurde lang voor het vol liep, maar iedereen die er was, vond het zeer geslaagd. De meesten hadden hun best gedaan om zich in zwart-geel-rood te verkleden, en de hele avond lang waren de Stella en Hoegaerden in promotie.
Tintin
Miss Atomium aka Zatte Zulma legt de laatste hand aan de wafels (die eigenlijk uit Nederland kwamen)
De Belgische driekleur was sterk vertegenwoordigd
Het Belgische feestcomité
Vake is rond acht uur vertrokken met een overlevingsvoedselpakket dat ik voor hem had samengesteld. Zijn trolley was volgepropt met spullen van hier die we hadden gekocht voor hem en enkele mensen thuis. Hij is pas tegen acht uur 's avonds aangekomen wegens vertraging van de trein.
Jiři van de Czech Music-course heeft mijn slechte humeur weerom kunnen milderen.
Na de les zijn we op zoek gegaan naar boerenkleren voor de Belgian Party in tweedehandswinkels. Ik had al een hemd van vake, nu ook een floeren ‘klakske’ (ik ken er geen beter woord voor). Mijn bierbuik alias hoofdkussen lag binnen handbereik, nu zoek ik nog bretellen voor de finishing touch.
Tegen één uur was het Belgische invasie in Green Bar: Maarten, zijn broer, zus en ouders, Nele en haar ouders, en ik. De Green Bar wist niet wat hem/haar (?) overkwam.
Nadien heeft de mevrouw van de receptie mijn humeur weer onderuit gehaald. Dit lijkt een herkenbaar patroon. Ik moest driehonderd kroon (twaalf euro) extra huur betalen omdat ik blijkbaar twee dagen te laat heb betaald. Over de uiterste betaaldatum gaan nogal tegenstrijdige geruchten de ronde, ik dacht dat ik tijd had tot de helft van november. Maar de datum stond kennelijk op een Tsjechisch bordje, ergens venijnig verstopt achter een ander bordje op de toog aan de receptie. Ik had geen andere keus dan mevrouw gelijk te geven.
De Belgian Party begon met een uitgebreide verkleedsessie op de kamer van Stefanie en een vervolg in die van Astrid. De Leffe was uitgeschonken, de chocolaatjes waren mooi geschikt, de wafels met slagroom en chocoladesaus overspoten en -goten. De buitenwippers hadden al een groot deel van ons aanbod hadden geplunderd toen de eerste gasten binnenkwamen.
Ongeveer anderhalf uur mochten we iedereen verwelkomen elk in ons eigen Vlaamse dialect, vlaggetjes schminken, de chocolaatjes beschermen tegen opdringerige buitenwippers.
Het duurde lang voor het vol liep, maar iedereen die er was, vond het zeer geslaagd. De meesten hadden hun best gedaan om zich in zwart-geel-rood te verkleden, en de hele avond lang waren de Stella en Hoegaerden in promotie.
Tintin
Miss Atomium aka Zatte Zulma legt de laatste hand aan de wafels (die eigenlijk uit Nederland kwamen)
De Belgische driekleur was sterk vertegenwoordigd
Het Belgische feestcomité
Maandag 2 november
Om halfzeven ging de wekker zodat vake en ik samen met Nele, haar ouders en Maarten de trein zouden halen naar Olomouc om op tijd in de les te zijn. Dominique vertrok terug naar Brussel.
De Belgische truffels die Dominique zelf had gemaakt, vielen enorm in de smaak bij mijn medestudenten. Het toerisme in België zal een boost krijgen dankzij deze actie.
Ik heb vake meegetroond naar de Green Bar. En hij is volledig verkocht.
Anekdote:
‘Dat is hier wel heel gezond he,’ zegt hij terwijl hij zijn groenten vol mayonaiseachtige sausjes kletst.
Vake mocht ook de pianoles zonder problemen bijwonen. Nadien zijn we onze spullen gaan wegzetten op de residentie. Voor twee nachten heb ik mijn bed moeten ruilen voor een matje op de grond. Omdat er eigenlijk geen gasten mogen blijven slapen in de residentie, moesten we voortdurend alle bewijsmateriaal uitwissen. Het gebeurt namelijk soms dat het onderhoudspersoneel opeens binnenvalt.
We zijn in Globus een water- en melkvoorraad gaan inslaan. Vake had een trolley nodig omdat zijn handbagagezak het had begeven, handig om ook de boodschappen in te verschepen.
Anekdote:
Omdat vake het moeilijk had om afscheid te nemen van zijn trouwe, bruine tas, had hij die stiekem op mijn kast verstopt.
Ook vake kan nu als ervaringsdeskundige meespreken over horká čokoláda. Ik heb deze keer de witte variant getest: geslaagd.
De Belgische truffels die Dominique zelf had gemaakt, vielen enorm in de smaak bij mijn medestudenten. Het toerisme in België zal een boost krijgen dankzij deze actie.
Ik heb vake meegetroond naar de Green Bar. En hij is volledig verkocht.
Anekdote:
‘Dat is hier wel heel gezond he,’ zegt hij terwijl hij zijn groenten vol mayonaiseachtige sausjes kletst.
Vake mocht ook de pianoles zonder problemen bijwonen. Nadien zijn we onze spullen gaan wegzetten op de residentie. Voor twee nachten heb ik mijn bed moeten ruilen voor een matje op de grond. Omdat er eigenlijk geen gasten mogen blijven slapen in de residentie, moesten we voortdurend alle bewijsmateriaal uitwissen. Het gebeurt namelijk soms dat het onderhoudspersoneel opeens binnenvalt.
We zijn in Globus een water- en melkvoorraad gaan inslaan. Vake had een trolley nodig omdat zijn handbagagezak het had begeven, handig om ook de boodschappen in te verschepen.
Anekdote:
Omdat vake het moeilijk had om afscheid te nemen van zijn trouwe, bruine tas, had hij die stiekem op mijn kast verstopt.
Ook vake kan nu als ervaringsdeskundige meespreken over horká čokoláda. Ik heb deze keer de witte variant getest: geslaagd.
Zondag 1 november
Voor de tweede volledige dag in Praag hadden we een tour aan de overkant van de Moldau gepland. In het Hradčany-district ligt met 570 meter lengte en 130 meter een van de grootste kastelen ter wereld: de Praagse burcht. We hebben de wissel van de wacht aandachtig gade geslaan. Vake was fan van de trompetters en wellicht nog meer van de tubaspeler.
Daarna zijn we rond de Sint-Vituskathedraal gewandeld om via allerlei mooie (om)weggetjes uiteindelijk bij Malý Buddha, mijn favoriete restaurant daar, uit te komen. Net zoals bij mijn twee vorige bezoeken aan Praag heb ik een fried banana opgepeuzeld.
Het Strahov-klooster lag bijna tegenover de Malý Buddha. De mooiste zaal van de bibliotheek daar stond jammer genoeg in de stellingen, maar zelfs dan kreeg je een impressie van de pracht en rijkdom van alles wat daar aanwezig is. Een tweede zaal was iets intiemer, maar zeker ook de moeite waard. Overal fresco’s en grote globes, ik heb al heel wat inspiratie opgedaan voor mijn latere interieur.
In het terugkeren moesten we opnieuw over de Karelsbrug. Nu kan ik natuurlijk niet nalaten te vermelden dat die brug oorspronkelijk de Judithbrug was. Pas ongeveer tweehonderd jaar nadat Judith haar stenen brug had laten bouwen, heeft Karel IV de constructie wegens beschadigingen laten hermaken in het stevigere zandsteen.
De laatste avond in Praag hebben we doorgebracht in een exotisch ingericht café.
'The greatest view of Prague'
De Sint-Vitus-kathedraal
Het café
Daarna zijn we rond de Sint-Vituskathedraal gewandeld om via allerlei mooie (om)weggetjes uiteindelijk bij Malý Buddha, mijn favoriete restaurant daar, uit te komen. Net zoals bij mijn twee vorige bezoeken aan Praag heb ik een fried banana opgepeuzeld.
Het Strahov-klooster lag bijna tegenover de Malý Buddha. De mooiste zaal van de bibliotheek daar stond jammer genoeg in de stellingen, maar zelfs dan kreeg je een impressie van de pracht en rijkdom van alles wat daar aanwezig is. Een tweede zaal was iets intiemer, maar zeker ook de moeite waard. Overal fresco’s en grote globes, ik heb al heel wat inspiratie opgedaan voor mijn latere interieur.
In het terugkeren moesten we opnieuw over de Karelsbrug. Nu kan ik natuurlijk niet nalaten te vermelden dat die brug oorspronkelijk de Judithbrug was. Pas ongeveer tweehonderd jaar nadat Judith haar stenen brug had laten bouwen, heeft Karel IV de constructie wegens beschadigingen laten hermaken in het stevigere zandsteen.
De laatste avond in Praag hebben we doorgebracht in een exotisch ingericht café.
'The greatest view of Prague'
De Sint-Vitus-kathedraal
Het café
Zaterdag 31 oktober
We hebben zowat de hele dag gewandeld. Ik wilde graag Vyšehrad zien, een kasteel uit de tiende eeuw en de oorspronkelijke kern van Praag (al wordt daarover gediscussieerd). Op de kasteelheuvel is een kerkhof waar enkele bekende Tsjechen als Dvořák en Smetana begraven liggen. Vanaf de versterkingsmuren hadden we en prachtig uitzicht op de stad.
Vake en ik zijn naar het Museum of Communism gegaan. De ingang is dezelfde als die van het casino, ietwat ironisch. Het museum was interessant, maar – zoals ook de Lonely Planet oordeelde – te overladen met tekst.
Straatdecoratie
Het was het Allerheiligenweekend dus het kerkhof was drukbezocht.
Daar komt de bruid...
Paris Hilton achterna. Of was het omgekeerd?
Een eenzame betoger.
Vake en ik zijn naar het Museum of Communism gegaan. De ingang is dezelfde als die van het casino, ietwat ironisch. Het museum was interessant, maar – zoals ook de Lonely Planet oordeelde – te overladen met tekst.
Straatdecoratie
Het was het Allerheiligenweekend dus het kerkhof was drukbezocht.
Daar komt de bruid...
Paris Hilton achterna. Of was het omgekeerd?
Een eenzame betoger.
Vrijdag 30 oktober
Om negen uur heeft het Belgische drietal Maarten, Nele en ik de trein naar Praag genomen. Het was zacht weer en zonnig, ideaal voor sightseeing.
Uitzicht op de Praagse Burcht. (Copyright Maarten)
Uitzicht op de Moldau. (Copyright Maarten)
Smetana voor zijn huis.
Tegen kwart voor acht hoog bezoek uit België: vake en Dominique, een vriendin, kwamen van de roltrap gerold. De helft van vake zijn valies was gevuld met Belgische lekkernijen: honingwafels, mignonetten en Kriek.
Uitzicht op de Praagse Burcht. (Copyright Maarten)
Uitzicht op de Moldau. (Copyright Maarten)
Smetana voor zijn huis.
Tegen kwart voor acht hoog bezoek uit België: vake en Dominique, een vriendin, kwamen van de roltrap gerold. De helft van vake zijn valies was gevuld met Belgische lekkernijen: honingwafels, mignonetten en Kriek.
Donderdag 29 oktober
Stevig doorgewerkt aan mijn presentatie voor muziek. Met wat ik nu heb, kan ik al zeker tien minuten vullen, en veel meer wordt van ons niet verwacht.
In het Olomouc Reduta Theater vierden de Tsjechen hun nationale feestdag met een Dvořák-concert, met onder andere zijn bekende symfonie Uit de Nieuwe Wereld. Met mijn musicologie-studentenkaart kon ik weer gratis binnensluipen.
De nationale trots bereikte ongekende hoogten: als welkom het volkslied waarop iedereen fier ging rechtstaan. Dan volgde een speech in het Tsjechisch waarbij de mensen om de twee zinnen een luid applaus gaven. Uiteraard begreep ik er geen sikkepit van, maar heb wel danig meegeklapt.
Na de pauze was er geen zitplaats meer vrij, waardoor ik de trapjes tot stoel had gepromoveerd. De oudere heer naast mij was duidelijk beledigd door zoveel onbeschoftheid, deed zijn beklag tegen zijn buur en wierp me geregeld vuile blikken toe. Uiteraard was ik niet van plan mijn zitje af te staan aan de lucht, dus heb ik me slinks van den domme gehouden.
In het Olomouc Reduta Theater vierden de Tsjechen hun nationale feestdag met een Dvořák-concert, met onder andere zijn bekende symfonie Uit de Nieuwe Wereld. Met mijn musicologie-studentenkaart kon ik weer gratis binnensluipen.
De nationale trots bereikte ongekende hoogten: als welkom het volkslied waarop iedereen fier ging rechtstaan. Dan volgde een speech in het Tsjechisch waarbij de mensen om de twee zinnen een luid applaus gaven. Uiteraard begreep ik er geen sikkepit van, maar heb wel danig meegeklapt.
Na de pauze was er geen zitplaats meer vrij, waardoor ik de trapjes tot stoel had gepromoveerd. De oudere heer naast mij was duidelijk beledigd door zoveel onbeschoftheid, deed zijn beklag tegen zijn buur en wierp me geregeld vuile blikken toe. Uiteraard was ik niet van plan mijn zitje af te staan aan de lucht, dus heb ik me slinks van den domme gehouden.
Abonneren op:
Posts (Atom)
