Woensdag 31 maart

Ik heb enkele uren aan de book review over Music in Terezín gewerkt. Elke keer opnieuw verwacht ik dat ik het 'snel eventjes zal fiksen', maar het neemt steevast meer tijd in beslag.

's Avonds had ik Engelse les in de bibliotheek. Ik begin de verb tenses al beter te begrijpen, maar er is nog werk aan de winkel.

Dan pakte ik de twee dozen Belgische Fruits de Mer in en de fles Becherovka. Morgen vertrek ik naar Polen om Pasen te vieren met Marysia en haar familie in Żywiec, daar waar ze het bier brouwen. (op maandag kom ik terug)


Deze foto dateert van onze trip naar Kraków vorig semester, en toont aan dat ik Żywiec wel weet te appreciëren.

Dinsdag 30 maart

http://www.standaard.be/artikel/detail.aspx?artikelid=BLJAN_20100331_001&kanaalid=876

Het is lente en mijn haar begint te splitsen... tijd voor de kapper. Ik dacht zomaar ergens binnen te wandelen, maar dat blijkt een illusie in Tsjechië. Achteraf gezien had ik het kunnen weten: slechts enkele uitzonderlijke vrouwen hebben géén vreemde behandeling op hun haar laten uitvoeren. De gemiddelde vrouw is geblondeerd met bruine of donkerblonde meshes, al bestaan er varianten in alle kleuren en combinaties: blond met roze strepen, blond met paarse vlekken, monochroon blauw, ros met acajou-tinten onderin. Logischerwijs kun je dus nergens terecht zonder op voorhand een afspraak te maken, er zijn wachtlijsten van enkele dagen op zijn minst.

Bij de eerste kapper had ik die conclusie nog niet getrokken. De vrouw stuurde me door naar een kapper om de hoek, die me eveneens de overbekrabbelde agenda toonde, en me naar een kapper aan de overkant van de straat stuurde. Daar was, op de eerste verdieping van een shoppingcentrum, een soort schoonheidssalon. De vrouw deed me een erg goed prijsaanbod maar ook zij moest me de weg wijzen naar een andere kadeřnictví.

Dit was mijn ultieme tour de kadeřnictví's in Olomouc: in allerlei kleine straatjes, een keer in een gebouwencomplex afgesloten met een grote, houten poort, bleven de kapperszaken opdoemen. Tot ik uiteindelijk in het grote shoppingcentrum Olomouc City terechtkwam bij een kapper zónder afspraak. De prijs was er echter ook wel naar, en toen ik het haar van die vrouw zag, besliste ik wijselijk af te druipen. Ik troostte mezelf met een speciaal haarproductje en nam de schaar zelf ter hand.

Ik las Music in Terezín uit en skypete 's avonds met Anke, Sarah, Nathalie en Emilie om onze trip verder op punt te stellen. Daarna begon aflevering zes van de queeste naar een gepaste vakantiejob deze zomer. Nu ik weet dat ik 13 juni (*noteer deze datum*) terug thuis zal zijn, zou ik eventueel ook de laatste twee weken van die maand kunnen werken. Alle suggesties welkom...

Maandag 29 maart

Volgende week komen Anke, Emilie en Sarah en we wilden een tripje naar de bergen plannen. In het stadsinfocentrum raadden ze me een bus aan naar Karlova Studánka, een dorpje van enkele straten groot in het Bruntál-district, de Moravisch-Silesische regio in het noorden van Tsjechië. Het ligt vlak bij de Praděd, de vijfde hoogste berg in Tsjechië. Ik ben een stafkaart gaan kopen met alle wandelroutes op, en heb info voor accomodatie opgezocht.

De hele namiddag was gewijd aan Engels: alle grammatica uit het Cambridge Preparation for the TOEFL-test bestuderen en oefeningen maken. De verb tenses zijn verschrikkelijk.

's Avonds ben ik gaan zwemmen en daarna heb ik een van de cd-roms van het Cambridge-boek getest. Er zijn oefeningen op uitspraak waarbij je moet proberen de stemmen te imiteren. Ik had de indruk dat die Britse vrouw op de opname bijna letterlijk aan het zingen was, en ik hoop dat niemand me gehoord heeft toen ik dat probeerde na te doen.

Zondag 28 maart

Vandaag deed alles pijn. De abrupte bewegingen tijdens paintball hadden mijn hele lichaam stijf gemaakt, mijn ooglid was lichtjes gezwollen en ik had een grote blauwe plek op mijn linker bovenbeen.

Ik werkte een hele dag het Student Handbook for Academic Writing en las in Music in Terezín.

Zaterdag 27 maart

Bepaalde delen van mijn blog zijn voortaan te volgen op De Standaard Online. Ik had daar al meer dan een maand de toegang tot, maar stelde het altijd uit. Nu: http://www.standaard.be/artikel/detail.aspx?artikelid=BLJAN_20100329_001&kanaalid=87

-----------------------------------------------------------------------------------
Klokslag twaalf. Een colonne Erasmus-studenten troept samen voor de poorten van de receptie. Ze marcheert richting het oude fort van Olomouc driehonderd meter verderop. Vooraleer de strijders het bolwerk kunnen betreden, moeten ze een gewaagde loopbrug over. De gracht eronder is diep en uitgedroogd.

Binnen de omheining ligt een dakloze te slapen aan een vuurton. We wandelen naar de eenvoudige cafetaria van de paintball-organisatie, eerder een schuur te noemen. Daar liggen allerlei geweren en helmen voor het grijpen. Onbewaakt, tot de ‘dakloze’ naar ons toekomt en zich voorstelt als de verantwoordelijke.
‘Is there anyone that can speak Czech well?’
Stilte.
Hij geeft dus instructies in het Engels. De meest frappante is dat er geen ‘safety distant’ is, je mag dus schieten van zo dichtbij als je zelf wil. We krijgen camouflagepakken om onze kledij te beschermen, een helm, handschoenen en een geweer vol gekleurde balletjes.

In twee teams trekken we naar het slagveld. Enkele ‘games’ spelen zich rondom de burcht af, de spannendste binnenin. De constructie is vergelijkbaar met die van het colosseum: cirkelvormig met meerdere verdiepingen. De muren zijn op verschillende plaatsen afgebrokkeld waardoor je eindeloos veel schietgaten hebt en langs alle kanten kunt worden aangevallen. We slagen er niet in de vlag van het andere kamp te stelen, maar kunnen onze president uit de handen van de terroristen houden.

De Tsjechische verantwoordelijke is dol op meisjes van alle soort. Hij nodigt ons allemaal uit op het verjaardagsfeest van zijn vriend, met als lokmiddel gratis ‘pivo’, bier.
‘Tell me, what do you think about Czech guys?’
Erg diplomatisch maar meer nog eerlijk antwoord ik dat ik er niet veel ken. Vervolgens probeert hij de aandacht te grijpen door te doen alsof hij twee bruine paintballetjes uitkotst. Ik vermoed dat hij hiermee wil aantonen dat we echt eens iets met een Tsjechische jongen moeten beginnen.

Nadat we onze munitie tijdens het ‘immortal battle’ hebben opgebruikt, druipen we af. Bij het uitdoen van de camouflagekledij wordt het bollenpatroon op armen en benen zichtbaar. Nu zijn ze nog rood, morgen zal iedereen blauw- en daarna groen- of geelgekleurde bollen hebben.

Ik neem een douche, werk een taak af, en ga koken bij de Franse meisjes. We trekken naar die pub voor de gratis ‘pivo’, maar de kerel van de paintball valt nergens te bespeuren. Er was erg goeie drum’n’bass muziek, maar niet genoeg ruimte om ervan te kunnen genieten. Onze volgende halte is de vliegtuigpub, waar ik een hele avond in het Frans heb gepraat, een goeie oefening.



Dit zijn natuurlijk geen foto's van onze strijd, die op klaarlichte dag werd uitgevochten, maar het geeft op zijn minst een impressie.

Vrijdag 26 maart

Vandaag bestond uit: een ontbijt van pannenkoeken om twaalf uur ’s middags, een poging tot het opstarten van het Student Handbook Academic Writing, enkele hoofdstukken uit het boek over Europese Integratie en een jogtrip naar het park.

Donderdag 25 maart

Het was gisteren veel later geworden dan gepland en zoals altijd doet de volgende morgen dan pijn. Ik had les om half twaalf en heb met mijn slaapkop nauwelijks iets opgevangen over de Centraal-Europese Integratie. Ik hoop dus ergens een mooi artikeltje te vinden waarin alles staat samengevat.

Ook de Tsjechische les verliep niet bijzonder vlotjes. Ik had drie lessen gemist en was een kwartier te laat omdat de vorige les was uitgelopen. Ik werd meteen gekatapulteerd in een Tsjechisch memory-spel waarbij je werkwoorden moest vervoegen. Dat was voor mij volledig nieuw en ik bakte er dus maar weinig van. De leraar dacht dat het allemaal wat te moeilijk was voor mij en kwam het nog eens individueel uitleggen.

Na die twee lessen had ik meer dan redenen genoeg om naar vaste gewoonte een middagdutje in te lassen. Een uurtje slaap was voldoende om me weer de oude Judith te voelen. Even later kwam Efča, heb ik haar ingewijd in de mysteriën van het accordeonspelen en hebben we ons uitgeleefd met glow-in-the-dark-windowcolor, een soort raamverf.

Mijn Poolse flatgenoot had met haar vriendinnen voor onze hele flat gekookt, een stevige ovenschotel met broccoli, bloemkool, patatten en kaassaus, en Poolse karamellen als dessert. Er werd Tsjechisch, Spaans, Turks, Maleisisch, Nederlands, Pools en Frans uitgewisseld, maar mijn geheugen moet zich daar nog beter in trainen.

Lydia moest mij nog geld komen terugbrengen. We hebben tot half drie ‘s nachts zitten tetteren, met witte chocolademelk om ons zoet te houden.


De nationaliteiten van links naar rechts: Pools, Pools, Tsjechisch, Spaans, Belgisch

Woensdag 24 maart

Ik heb het dagboek uitgelezen en een bespreking gemaakt. Om drie uur moest ik het presenteren voor de klas. Het was nogal informeel want we zijn maar met vijf studenten in die les en de professore is haar geheugen jaren geleden in Amerika kwijtgespeeld. Dat arme mens is echt veel te oud geworden om nog les te geven, maar het is heel gemakkelijk om haar te charmeren. Als je vaak genoeg zegt hoe interessant het allemaal is, kan je vermoedelijk rekenen op je A.

We zijn pizza gaan eten met enkele mensen van de les en om zeven uur was er een Chopin-concert van mijn pianoleraar van vorig semester. Hij heeft in november een soortgelijk concert gegeven en ook nu was het erg goed.

's Avonds heb ik mij in mijn witte onderlaken gehuld voor de Antiquities-Party. Het deed deugd om nog eens in een grote groep mensen te zijn, de voorbije dagen verliep mijn traject vaak nogal solitair.

Dinsdag 23 maart

Ik moest vroeger opstaan om al mijn teksten gelezen te krijgen met als gevolg dat ik na de les zo moe was dat ik binnen de minuut lag te ronken. Pas drie uur later werd ik wakker en had ik de Tsjechische les gemist, al was dat niet geheel zonder voorbedachten rade. Meestal zijn de lessen wel leuk, maar soms gaat het erg traag en bovendien had ik mijn huiswerk niet gemaakt.

's Avonds stond er yoga op het programma, deze keer bij een andere lerares, een jonge die wél ambitieus was met het plooien van haar lichaam. Voor mij waren sommige oefeningen onmogelijk en/of pijnlijk, ik denk dat het een teken is dat ik dringend wat meer moet stretchen. Tegen dat ik terug in België ben, heb ik een slangenlijf.

Ik moest eigenlijk een hoofdstuk uit een boek lezen en een bespreking maken, maar Marysia kwam af met het aantrekkelijke voorstel van zelfgemaakte chocoladecake. We hebben de hele avond op haar flat gezeten, àlle functies van haar keyboard getest, en tegen half twaalf konden we van de warme, smeuïge chocoladecake met nootjes proeven.


Ben en ik aan het keyboard

Tot half twee 's nachts heb ik in dat dagboek van een tiener tijdens de Holocaust gelezen.

Maandag 22 maart

Ik heb nog bijzonder lang aan de presentatie over Georgië gewerkt. Een van mijn groepsgenoten zat in zijn 'hometown' en was onbereikbaar, wat voor de nodige frustraties zorgde. Last minute hebben we al onze delen bijeen gekwakt, maar het was geen overdonderend geheel en eerlijk gezegd geneerde ik me er een beetje voor. De Tsjechische student had gewoon heler volzinnen uit een artikel gekopieerd en in de powerpoint gezwierd. Bovendien stond hij tijdens de presentatie letterlijk tegen de muur te praten.

Ik heb mijn artikels voor morgen gelezen en ben gaan zwemmen. Daarna hadden we met twee Fransen, een Duitser, een Poolse en een Tsjech in een theehuis afgesproken om wat te discussiëren over Europa. Het was niet echt een debat, maar gewoon een gezellig onderonsje. De setting was ideaal: we zaten in het Turkse salon, een kleine ruimte met warme kleuren, kleine tafeltjes en kussens op de grond. Er waren tientallen verschillende soorten Chinese thee om uit te kiezen en waterpijp.

Zondag 21 maart

Officieel de eerste dag van de lente, maar in Olomouc regende het. Geen probleem voor mij want ik moest lezen, een presentatie voorbereiden, mijn blog bijwerken en mezelf oppeppen met middagdutjes.

Zaterdag 20 maart

Hoewel ik nog moe was van het bal, moest er vandaag gewerkt worden voor de Acoustic Night. Eerst heb ik mijn stukken die ik apart zou spelen geoefend, dan nog wat op de akkoorden voor de stukken met zang gezocht. Ik moest naar Globus voor ingrediënten voor cake en muffins en liet Stefanie ongehoord lang op mij wachten omdat ik geen kaneel vond en ik het niet kon vertalen.

We konden eindelijk samen oefenen en beslisten ons te concentreren op slechts één liedje: I don't wanna dance van Lady Linn. We huurden Ben in om de bassen te zingen, en oefenden op de backing vocals. Het moest nogal snel gaan allemaal want Stefanie zou ook presenteren.

Ik maakte mijn cake, wilde hem naar de keuken brengen voor de oven, maar de vrouw van de receptie wilde de sleutel niet geven omdat ze me verdacht van daar een party te gaan houden. Mits bemiddeling van een Tsjechische vertaler konden we haar uiteindelijk overtuigen dat ik echt enkel de oven wilde gebruiken.

Terug in mijn flat geraakte ik niet binnen omdat de buitendeuren voortaan altijd dicht zijn wegens problemen met daklozen. Iemand gooide me de sleutel vanaf het balkon en ik begon haastig muffins te maken. Toen ze in het kleine oventje op onze flat stonden, ging ik naar mijn cake. Bleek dat ik de oven niet juist had aangezet, het zou dus nog een half uur duren voor hij klaar was.

Toen ik terug was, waren mijn muffins aangebrand. Ik heb ze allemaal in de vuilbak moeten kieperen, echt zonde. Bovendien zou ik te laat zijn voor de Acoustic Night omdat mijn cake nog niet klaar was. Stress!

Ik huurde wat mensen om mijn accordeon en andere spullen al naar de zaal voor de Acoustic Night te brengen en bleef babysitten op mijn cake.

Zoals meestal viel alles uiteindelijk op zijn pootjes: de Becherovka-cake was gelukt en werd gesmaakt, de avond was een succes, heel veel verschillende mensen traden op, vooral veel Aziaten. Pierre en ik brachten last minute een parodie op Pokerface, Stefanie heeft goed gezongen en mijn stukken waren ook in orde, al heb ik te veel fouten gespeeld in Oblivion van Piazzolla.


Ben (verborgen achter Stefanie), Stefanie en ik tijdens I Don't Wanna Dance

Vrijdag 19 maart

Ik werd wakker, stond op en besloot na een half uur dat ik graag nog anderhalf uur wilde slapen. Lekker lui. Tegen de middag ben ik met Efča in een bakkerij gaan eten, zo konden we eindelijk nog eens bijbabbelen. Dit semester is voor ons allebei zo druk dat we niet vaak tijd vinden om af te spreken.

In de namiddag heb ik nog lang accordeon gespeeld en hebben we afspraken gemaakt voor ons groepswerk voor maandag.

's Avonds was het ESN-ball. Iedereen zag er heel goed uit. In het begin was het wat saai, oubollige walsmuziek. Later speelde de live-band rock'n roll en was het echt leuk.


Ik en Kinga, het Poolse meisje met het goeie fototoestel

Donderdag 18 maart

De vermoeidheid bereikte pieken, ik moest me doorheen de dag worstelen. Ik had les, test Tsjechisch die vrij goed ging, dan heb ik enkele uren Engels gestudeerd omdat ik les had en gerichte vragen wilde stellen. Ik heb al mijn vragen kunnen stellen en dan was het lesuur al om.

's Avonds ben ik beginnen zoeken naar akkoorden op de liedjes die we zaterdag op de Acoustic Night willen brengen, maar Stefanie en ik kunnen pas zaterdag samen oefenen dus het blijven probeersels.

Woensdag 17 maart

Ik had vandaag maar twee lessen, maar het was moeilijk om mijn aandacht er bij te houden. Tijdens de springuren probeerde ik al mijn administratie voor de universiteit in orde te brengen.

In de namiddag moest ik studeren voor mijn test Tsjechisch van morgen, en mijn eerste Engelse les van morgen voorbereiden.

Tegen half negen vertrok ik naar Belmondo om te helpen bij de Irish Party, omdat hier maar één Ier is. We zetten de gratis whisky, toffee's en hapjes klaar en amuseerden ons met de schmink voor Ierse vlaggetjes en klavers.


Onze mascotte


Cocktails


Dresscode = green


Later op de avond...

Dinsdag 16 maart

Om zes uur 's morgens begonnen we ons klaar te maken, een uur later vertrok de trein, en dan de T-bana naar het centraal station. Toen we onze tickets in Bratislava hadden uitgeprint, hadden we die aan Julien gegeven omdat ik met al mijn vergeetachtigheid onbetrouwbaar was gebleken. Meermaals hadden we bevestigd dat de tickets nu tenminste veilig waren. Misschien was dat een vloek, want de tickets waren kwijt.

We hadden weinig hoop dat we deze keer opnieuw zoveel geluk zouden hebben op de luchthaven, we konden beter zo snel mogelijk een printshop zoeken. In het hele Central Station was er maar één café waar je kon printen, en daar vroegen ze twee euro per papier. Alles beter echter dan de veertig euro die ons boven het hoofd hing, en we hapten snel toe. Na twintig minuten werkte de printer nog steeds niet en we misten onze bus...

Julien en ik kregen het benauwd van de stress. De kerel van de printshop beloofde keer op keer dat de printer zodadelijk zou werken, maar die belofte kwam nooit uit. Als we de volgende bus zouden missen, waren we onze vlucht kwijt. We besloten dus te vertrekken zonder de tickets, en toen we onze spullen pakten, viel Julien zijn valies uit elkaar. Miserie ten top.

We probeerden alles bijeen te rapen, maar de rits was onherstelbaar kapot. Met de moed in de schoenen vertrokken we naar de bus... tot de printshopkerel ons terugriep, al zwaaiend met de prints. Op de valreep was het gelukt, haalden we de bus, en enkele minuten voor de check-in zou sluiten kwamen we aan in de luchthaven. Uiteraard deed Ryanair weer moeilijk over onze bagage, zeker nu de zak van Julien allesbehalve compact was, maar we konden ons eruit praten en geraakten veilig en wel in Bratislava.

Ik was net op tijd om rechtstreeks van het station in Olomouc naar de les te gaan. Dat was wel even een schok: in Olomouc was het grijs, ijskoud, aan het sneeuwen, en ik kreeg te horen dat ik maandag alweer een presentatie zou moeten geven. Het is echt vervelend dat die prof dat pas een week op voorhand aankondigt.

Maandag 15 maart

We bedankten onze host en maakten dat we daar weg waren. Vandaag moest Nathalie vertrekken dus we wilden nog wat shopping inlassen. We gingen daarvoor naar het eiland Södermalm, bekend voor leuke winkels. Eindelijk heb ik een balkleed gevonden. Het is een sober, zwart kleedje tot aan mijn knieën met een zwart roosje aan de décolleté. Aan vijftig procent, ik had geluk.

's Middags gingen we naar Hermans, een vegetarisch restaurant met buffet à volonté. Voor mensen als ik die graag eten kan dat gevaarlijk zijn, mijn portie was erg overdadig, maar dan moest ik niet meer investeren in een avondmaal. Het was heel lekker en gevarieerd.

Tegen vier uur escorteerden we Nathalie naar het station en namen afscheid. Julien en ik brachten de sleutel terug naar het hostel. Ze hadden niet eens gemerkt dat die weg was, en het maakte eigenlijk ook allemaal niet zoveel uit. Ik heb zo mijn bedenkingen bij het veiligheidssysteem daar.

Deze nacht mochten we bij Soetkin blijven slapen. 's Avonds was er een verjaardagsfeestje met haar Erasmusvrienden en ook wij waren welkom. Het concept was chocoladefondue, maar ik heb me wijselijk beperkt tot fruitjes, na mijn uitspattingen in Hermans. Het was heel gezellig, en interessant om eens te zien hoe Erasmus er elders aan toe gaat.

Soetkins woont in een leuk huis met een grote keuken en twee badkamers. Ons verblijf daar was echter van korte duur, omdat we de volgende morgen naar de luchthaven moesten.

Zondag 14 maart

Tot de middag was het een Lazy Sunday van de zuiverste soort. Dan lokte de zon ons naar buiten voor een wandeling in het centrum van Uppsala.


Julien aan het water


Maka en haar dochter Natalie


Natalie voor de kathedraal


De zoldering van de belangrijkste universiteitshal


Een repetitie voor koor en orkest in het universiteitsgebouw waarvan we toevallig getuige waren


Op weg naar het centrum

's Avonds moesten we helaas afscheid nemen. We keerden terug naar Stockholm waar we een couchsurfhost hadden geregeld. Dat bleek de grootste snob die ik ooit heb ontmoet. Toen we binnenkwamen, begon hij zonder scrupules langer dan een kwartier te bellen. Hij liet ons aan ons lot over voor de tv die op de preselecties voor Eurosong stond. We wilden eigenlijk zo snel mogelijk afspreken wat we die avond zouden doen, want Soetkin was op ons aan het wachten.

Na het telefoongesprek kon hij het niet nalaten te zeggen dat hij gisteren aanwezig was op die preselecties en hij de winnares persoonlijk kent.
'O, ik zie net dat ik een Facebook-bericht van haar heb gekregen.'

We geraakten daar niet weg voor we het einde van de wedstrijd hadden meegevolgd. Hij toonde ons een van de duurste clubs waar we zouden kunnen gaan eten of uitgaan, dan konden we eindelijk wegglippen. Uiteraard gingen we voor een meer budgetvriendelijke optie: een Chinees restaurant in de buurt en een cafeetje waar de thee helaas in bijzonder schaarse porties werd geserveerd en waar we werden buitengezet na elf uur.

Er zat niets anders op dan terugkeren naar onze host. Hij zat in een comfortabele positie die meer dan de helft van de zetel innam zodat ik op de grond moest gaan zitten. Zijn lichaam schreeuwde 'kijk naar mij, ik ben knap'. Zijn glaasje wijn smaakte duidelijk, maar het kwam niet in hem op dat wij misschien ook iets wilden drinken.

Toen kregen we te horen hoe belangrijk zijn job is, en moesten we zijn twee vakantiehuizen bekijken op Google Earth, na een promotiefilmpje over Stockholms skärgård (scherenkust). Wij mochten daar gratis overnachten en spaarden daarmee meer dan twintig euro, dus konden niet anders dan beleefd knikken en beamen hoe interessant en buitengewoon zijn leven is. Denk maar niet dat hij ook maar iets interesse in ons toonde.

We kregen de zetel, een veldbed en een matras, maar we beseften dat goed gezelschap zoals Maka belangrijker is dan comfort. Anderzijds waren we wel blij met de zachte ondergrond.

Zaterdag 13 maart

Lydia en Fanny vertrokken 's morgensvroeg naar de luchthaven. In hun haast waren ze vergeten de sleutel van de kamer terug te geven. Net op tijd konden we hen vragen die ergens in het station achter te laten.

Julien, Nathalie en ik trokken naar het Moderna Museet, het Museum voor Moderne Kunst. Daar hangen Picasso's, Miró's, Warhol's,... alles is over verschillende zalen geordend in tijdsblokken.


Op weg naar het museum


Beelden van Niki de Saint Phalle voor het Moderna Museet

Om halftwee begon een gratis rondleiding in het parlement, de Sveriges Riksdag. Het was minder indrukwekkend dan de City Hall, meer functioneel dan artistiek.

Soetkin, een vriendin van Nathalie die een semester in Stockholm studeert, wachtte ons op aan het parlement. Ze toonde ons alle mooie kleine straatjes in Gamla Stan, het oude stadscentrum.




Het kleinste standbeeld van Stockholm


Nathalie en haar Stockholmse vriendje


Het smalste straatje van Stockholm

Na een grote toer haalden we onze spullen op in het hostel, gingen naar het station en probeerden de Pocket Shop te zoeken waar Fanny en Lydia de sleutel hadden gedropt. De eerste Pocket Shop stuurde ons door naar de tweede en de tweede naar de derde. Daar lag de sleutel klaar in een keurige envelop. We zouden hem pas maandag gaan terugbrengen, want vandaag namen we de trein naar Uppsala.

Maka, een Georgische Euroculture-student, studeerde vorig semester in Olomouc en nu in Uppsala. Ze wachtte ons op aan het station en we mochten bij haar blijven slapen. Een klein minpuntje was dat er geen matrassen waren en we dus op de grond moesten liggen. De chocoladecake die zij en haar dochter hadden gebakken, maakte echter alles goed:


Wel ja... we konden ons niet goed inhouden

We babbelden tot drie uur 's nachts zodat de tijd in onze slaapzak op de grond beperkt zou blijven. Het was een blij weerzien.

Vrijdag 12 maart

We namen deel aan de rondleiding in de City Hall, niet fantastisch langs buiten maar indrukwekkend vanbinnen. In de grote zaal wordt jaarlijks het banket voor de Nobelprijswinnaar gehouden.


Uitzicht op de City Hall


The Blue Hall, de zaal van het banket


The Prince's Gallery


The Prince's Gallery


Julien, Fanny, Lydia


Lydia en Fanny in de Golden Hall

In het oude centrum kwamen we toevallig het Nobel Museum tegen. Ik vond het niet zo interessant: te veel overbodige tekst en heel chaotisch.

Dan het grote moment: Nathalie was aangekomen. We hadden afgesproken voor de deur van het Nobel Museum. Twee maanden na het Krakau-verhaal zagen we elkaar eindelijk terug in betere omstandigheden.

Op weg naar het hostel passeerden we een Taco-bar.


De Taco-bar

In het hostel hadden we een mooie deal voor elkaar gespeeld. Normaal zouden we moeten splitsen omdat er geen groepskamer voor vijf personen meer was, maar in plaats daarvan kregen we een privé-kamer voor zes mét badkamer voor dezelfde prijs, luxe.

We hadden nog net genoeg tijd om het Vasa-museum te bezoeken. Daar ligt een gigantisch schip dat in 1628 gezonken is meteen na de tewaterlating en in 1956 uit de Baltische Zee is gevist. De tentoonstelling gaat over de conservatieproblematiek en er staan ook haast levensechte reconstructies van mensen aan boord. Heel indrukwekkend, we hadden eigenlijk meer tijd nodig gehad om er rond te lopen, maar het museum sloot al om vijf uur.


De Vasa

Nadien maakten we een lange wandeling op het eiland Djurgården, tot het donker werd, en namen de bus terug naar het centrum.


Djurgården

In het hostel stonden er heler dozen pasta ter onzer beschikking. We kookten een grote pot met Provençaalse saus en kaas.

Donderdag 11 maart

Tegen kwart over acht vertrok ik met drie vrienden uit Parijs naar het station voor onze trip naar Stockholm. Op de trein richting Bratislava ontdekte ik dat ik iets belangrijks over het hoofd had gezien: de vliegtickets lagen nog op mijn bureau. Ik hou de traditie van vergeetachtigheid graag in ere.

In Břeclav hadden we vijfentwintig minuten overstaptijd. Nadat onze trein meer dan een halfuur had stilgestaan, bereikte onze stress hoogtepunten. Ofwel zouden we onze vlucht missen, ofwel zouden we volgens het Ryanair-reglement veertig euro elk moeten bijbetalen omdat ik de tickets was vergeten.

We probeerden de conducteur in ons beste Tsjechisch te vragen of hij de volgende trein wilde laten wachten op ons. In Břeclav hebben we dan nog een heldhaftig spurtje gewaagd, en geraakten op de valreep in de trein.

In de luchthaven hadden we erg veel geluk dat een vriendelijke heer van Ryanair mij de tickets gratis in zijn kantoor liet printen. Hindernis twee overwonnen.

De vlucht was zo goedkoop dat Ryanair op alle mogelijke manieren aan geld probeerde te raken: moeilijk doen over de bagage, voortdurend promoties proberen aansmeren op het vliegtuig zoals parfums voor moederdag, loterijbiljetten, wodka plus één wodka gratis. Het werd op den duur lachwekkend waar ze weer mee afkwamen.

Toen we tegen vijf uur ’s avonds in Stockholm aankwamen was het er nog heel licht. We moesten echter nog anderhalf uur op de bus zitten van de luchthaven naar het centrum. We zochten het hostel, gingen iets eten in het oude stadscentrum en verder wilden we onze energie sparen voor morgen.

Woensdag 10 maart

Voor de les European Visual Culture kregen we een rondleiding in het Aartsbisschoppelijk Paleis. Het was minstens de vijfde keer dat ik daar kwam, maar de eerste keer mét uitleg omdat ik altijd te lui was om de bordjes te lezen.

Ter voorbereiding op het bal van volgende week was er een dansles wals, chachacha en polka. Ik blink er duidelijk niet in uit.

Dinsdag 9 maart

In de les The Past and the Future of Central Europe moest ik mijn opinietekst over Centraal-Europa voorlezen, stresserend als de prof net zijn tegenovergestelde mening heeft verkondigd en emotioneel betrokken is. Met de beste nuanceringen heb ik mijn vel proberen redden.

Met een Frans meisje van de les ben ik nogmaals op jacht gegaan naar de ultieme baljurk… zonder succes.

Maandag 8 maart

Ik heb twee Poolse meisjes naar het sportcentrum gegidst en ter plekke beslist dat een sportkaart ook voor mij geen slecht idee zou zijn.

Vandaag stond de eerste les yoga op het programma. Ik heb daar altijd mee gelachen, maar wilde toch eens proberen. Het eerste uur bestond uit… liggen op een matras. Er stond een cassette op met Engels-Tsjechische instructies: ‘Relax your stomachmuscles, relax your hipbones, relax your biggest toe,…’. Ik moest me concentreren om niet in slaap te vallen. Nadien deden we enkele oefeningetjes die zo van de seniorengym gespiekt konden zijn. Ontspannend was het, maar ik stelde me yoga toch iets ambitieuzer voor.

Tegen zeven uur stonden we met een bende Erasmussers een Bulgaarse jongen die hier vorig semester was op te wachten in de receptie. Blij onthaal en weerzien, al moet ik zeggen dat het life-after-Erasmus de vetontwikkeling bevordert, in dit geval toch.

Op naar het zwembad. De lerares hielp me om mijn crawl-techniek te verbeteren en dat was afzien.

Na het zwemmen besloot ik in te gaan op iemand zijn voorstel om te gaan joggen. Met de aankoop van mijn sportkaart was ik vol goede moed, ik besef dat het obsessief moet overkomen.

’s Avonds waren de Spanjaarden zo gul me mee te nemen in hun taxi, zodat ik niet de volle pot moest betalen. Ik had de laatste tram gemist en wilde ‘onze Bulgaar’ nog even dag gaan zeggen in de 15 Minutes-club.

Zondag 7 maart

Ik dacht dat het geen slecht idee was om eens op tijd aan de readings te starten. Ook mijn essay voor Nationalism and Ethnic Conflict en mijn voorstel voor Academic Writing moeten morgen af zijn.

Zaterdag 6 maart

Omdat ik volgende week naar Stockholm ga, moest ik mijn essay voor Russian Foreign Policy dit weekend afkrijgen. In de bibliotheek had ik bijna letterlijk een muur van boeken om me heen. Mission completed.

Vrijdag 5 maart

Een onderdompeling in de Tsjechische kitsch in shoppingcentrum Olympia bracht me niet dichter bij de outfit voor het Erasmus-bal binnen twee weken. De stijl hier blijkt absoluut niet te rijmen met de mijne, ik werd een beetje misselijk van alle diamantjes, pailletten, glitter, schreeuwerige kleuren en overmaat.

Donderdag 4 maart

De gestapo bonsde me wakker. Ik viel bijna uit mijn bed van het verschieten. Ik moest echter sowieso opstaan, want de technieker kwam mijn matras stelen. Afscheid van mijn rolmopsleventje.

Daar stond ik vrij knorrig naast mijn bed, na slechts enkele uren slaap van mijn matras geplukt. Die technieker moet gedacht hebben dat ik op elk uur van de dag slaap. Na een kwartiertje kwam hij met een groot pak af: een splinternieuwe, zachtblauwe matras, helemaal ingepakt in plastieken cadeaupapier. Děkuji moc!

De les van Centraal-Europese Integratie ging door in Café 87. De prof betaalde het eerste rondje, en mijn koffietje ging vlot naar binnen. Het was een erg ontspannen manier om mijn presentatie over Polish Identities te geven, hoewel ik de indruk had dat de prof mij heel de tijd vuile blikken wierp. Na twee andere presentaties en een discussie bleek hij toch tevreden te zijn.

Ik had beloofd vanavond te koken voor mijn flatgenoten en enkele van hun en mijn vrienden. Er zijn nu meer Erasmus-studenten en de Maleisische geneeskundestudenten hebben minder werk, waardoor de sfeer veel opener is. We aten preispaghetti met nootjes en peterselie en brachten de hele avond op mijn kamer door met een accordeonsessie, buikdansinitiatie, filmpjes van de Maleisische avond van vorig jaar, Google Satellite-beelden van onze woonplaatsen enzovoort.


Een aantal mensen van het etentje. Ik heb alle foto's van mijn Maleisische buurmeisjes van internet moeten halen omdat ze geen hoofddoek droegen.

Woensdag 3 maart

Na de les 'European Visual Culture' keerde ik terug naar de residentie voor een stevige dut. Plots kwam de gestapo op mijn deur bonken: het was de technieker. Die kwam eindelijk iets aan mijn rolmopsgedrag doen. Hij schrok toen hij het gat in mijn matras zag en zou morgen een nieuwe komen brengen. Ik geneerde me voor mijn net-uit-bed-look om twee uur 's middags.

's Avonds stond er een concert van de Tsjechische funkband Monkey Business op het programma. Ik kende die groep nauwelijks, maar het was ronduit geniaal. De muzikanten improviseerden erop los, mixten allerlei bekende tunes in hun nummers, namen het hele publiek op sleeptouw. Ik werd de laatste weken wat ongelukkig van de ongevarieerde muziek in de clubs, dus dit was een zeer welkome afwisseling. Ook de afterparty gaf een energieboost.
Piece of my life - Monkey Business

Er was ook een Turkse Party in Belmondo dus ik was min of meer moreel verplicht om te gaan. Het contrast was groot, de enige reden waarom ik daar nog wil komen is omwille van de mensen. De muziek - telkens dezelfde playlist commerciële hits - begint zwaar tegen te steken.

Dinsdag 2 maart

Naar mijn normen moest ik vandaag erg vroeg opstaan. Ik holde naar de bibliotheek om de bespreking van die visietekst af te printen, en haastte me naar het klaslokaal in een ander gebouw. De prof was ziek... geen bespreking dus, maar een instant-prof toonde ons een filmpje over de revolutie van '89 in Olomouc.

We kregen beelden te zien van hoe het hele Horní náměstí vol betogers stond, al zingend, roepend en dansend. De Philosophical Faculty was ingericht als een persbastion waarin studenten aan de lopende band bericht uitbrachten. Ze kampeerden voor meerdere weken in de lokalen met hun slaapzakken op de grond, erg 'revolutionair'. Onze prof die nu ziek in zijn bed lag, was blijkbaar een van de woordvoerders van toen. We moesten hem volgende les maar eens uitvragen.

Vervolgens besloot de instant-prof ons een rondleiding doorheen Olomouc te geven. Ik kreeg dingen te zien en te horen die tot nu toe een goed bewaard geheim waren. In Olomouc waren ongeveer twintig duizend Soviet-soldaten ondergebracht in verschillende kazernes. Een daarvan was in Neředín, waar ik nu een kamertje huur. Olomouc was dus een plaats voor 'students, churchmen, soldiers and... prostitutes'.

De wandeling liep nogal uit dus ik had nauwelijks middagpauze, moest naar de Tsjechische les, de laatste hand leggen aan de presentatie en hem dan voorbrengen. De prof was tevreden over onze aanpak.

Vandaag moest ik ook de voorbereiding van een presentatie over Poolse identiteit doorsturen naar de prof, ik was pas klaar om kwart voor drie 's nachts - geeuw.

Maandag 1 maart

Noeste arbeid: lezen, de presentatie over Gorbatsjov en Reagan afwerken, een visietekst over Centraal-Europa bespreken, en een zwemsessie ter afwisseling.

Om half vier moest ik naar de prof voor Academic Writing. Ik ben de enige student daarvoor ingeschreven en mocht zelf kiezen tussen drie dingen die ik zou willen doen voor dat vak. Het lijkt een luxe, maar het gaat vooral veel werk zijn denk ik.

Zaterdag 27 en zondag 28 februari

Haast alle presentaties die ik dit semester moet geven, vallen volgende week. Dat is de korte pijn en een weekend achter de boeken.

Zaterdag hebben Judith uit Groningen en ik zo goed als een ganse dag beraadslaagd over onze presentatie voor Russian Foreign Policy. Zondag heb ik op mijn kamer gelezen, maar was ik vooral veel luier dan voorzien. Prioriteiten stellen en timing zijn twee werkpuntjes, hoewel ik niet kan ontkennen dat deze relatief Lazy Sunday veel voldoening gaf.

Dinsdag 23, woensdag 24, donderdag 25 en vrijdag 26 februari

Het tweede semester is op academisch vlak duidelijk veel serieuzer. Op twee na volg ik allemaal mastervakken, waarvoor je niet zomaar de readings kunt overslaan. Je wordt namelijk verwacht te kunnen participeren in de discussies. Bovendien volg ik nu ook Tsjechische les, heb ik meer credits nodig dan in het eerste semester en probeer ik wat bewuster Engels te studeren.

Deze week volgde ik een intensief blokseminarie over het Arabisch-Israëlische conflict en hoe dat is gerepresenteerd in films. We kregen telkens een introductie, keken een film en bespraken die uitvoerig. Heel interessant, maar het slorpte erg veel van mijn tijd op, omdat ik ook elke avond over het onderwerp van de volgende dag moest lezen. Eind maart gaan we nog eens zo'n intensieve week hebben en dan is het gedaan, dus dat valt eigenlijk heel goed mee.

Woensdag hadden we les over de Holocaust en de invloed daarvan op Europa. Ik verwachtte erg veel want dat wordt gedoceerd door een Amerikaanse gastprofessore die veel ervaring heeft. Nu blijkt die vele ervaring ook meteen haar zwakte: ze is duidelijk wat 'versleten', als ik het zo oneerbiedig mag uitdrukken. Elke zin begint op een degelijk volume en eindigt met nauwelijks te ontwarren klanken. Ik was heel ontgoocheld want ik heb in feite niks van die les kunnen opvangen, terwijl ik vastbesloten was dit seminarie te volgen.

Ik heb eindelijk nog eens een geschikt moment gevonden om met Efča, mijn Tsjechische buddy, af te spreken. We zijn gaan joggen en hebben dan vegetarische pasta gekookt, hoewel dat een hypocriete uitspraak is wanneer je het over beestjes hebt:


Schildpadden, giraffen, olifanten en leeuwen

Door het intensieve filmseminarie heb ik enkele Euroculturestudenten beter leren kennen. We probeerden binnen de pauze van een kwartier pizza's te gaan halen, maar waren hopeloos te laat en hebben de prof dan maar gepaaid met een stuk. Het is een redelijk mens.

Vrijdag was er een gratis jazzconcert in een gezellig cafeetje. Daar heb ik een leraar Engels opgestreken om me te helpen bij de voorbereiding van de TOEFL-test in april.

Maandag 22 februari

Het aangegeven leslokaal voor 'Islam and Judaism' bleek gesloten, maar we wisten niet zeker of we wel de juiste lokaalinfo hadden gekregen. Een Frans meisje en ik begonnen een zwerfroute doorheen Olomouc. De lente breekt aan en we hadden weinig bezwaar tegen een wandeling in de nooit eerder vertoonde delen van de stad, een queeste naar het Katedra Judaistiky.

Zoals gewoonlijk werden we van hier naar daar gestuurd, hoewel het eigenlijk van meet af aan duidelijk was dat drie kwart van de ondervraagden überhaupt niet eens begreep naar wat we vroegen. We belandden respectievelijk in het gemeentelijke sportcentrum, de faculteit rechten, de fancy faculteit wetenschappen en een streng bewaakt legergebouw. In dat laatste geval maakten we ons met een vriendelijke maar vooral angstvallige 'na shledanou' snel uit de voeten. We besloten de 'tour de Olomouc' compleet te maken met een omweg doorheen het park en langs de trapjes op de oude stadsomwalling.

In het katedra Germanistiky lazen we op de valven dat de les vandaag niet doorging, en ik kwam vrij snel tot de beslissing dat ik deze les eigenlijk ook niet wilde volgen. Om één uur was er een veel interessanter vak, 'Nationalism and Ethnic Conflict in Eastern Europe', dat veel dichter aanleunt bij wat ik eigenlijk wil studeren.

Van tijd tot tijd heeft men nood aan decadentie. Dit smeekte deze namiddag om de uitvoering van een pannenkoekenplan. Marysia had allerlei vormpjes meegenomen vanuit Polen en voor de topping kozen we een barokke stijl van overdaad: karamel voor op ijsjes, warme, versgemaakte chocoladesaus, confituur in drie verschillende smaken, suikeren hartjes en suikerbolletjes in felle kleuren. Een exhibitie:

Zaterdag 19 en zondag 20 februari

Na twee maanden met nauwelijks noemenswaardige, intellectuele arbeid, lag mijn inspiratie veruit droog. Ik ben dus blij dat ik nu opnieuw wat uitgedaagd wordt met leesvoer en essays. Dit weekend bracht ik voornamelijk al lezend door. En nu mijn accordeon eindelijk de weg naar Olomouc heeft gevonden, kan ik mezelf op leuke tussendoortjes trakteren. Ik had gevreesd dat mijn buren haatcampagnes zouden opstarten, maar integendeel, ze komen zelfs af en toe mijn kamer binnen om te luisteren.

Zaterdagavond was er een pingpongbattle gepland. Ik had iets uit te vechten met een van de Fransen, die mij steevast uit mijn kot lokt met zijn Napoleontische ideeën over Europa. Helaas was de tafel gebroken, vermoedelijk waren andere studenten ons voor om hun battle al pingpongend uit te vechten.

Vrijdag 19 februari

Enricko, een Italiaanse Ph.d.-student, had een Facebook-event voor 'real Italian pizza' gecreëerd. Die titel klonk zo exotisch, zo puur en zo lekker dat de opkomst massaal was. Het wordt een Erasmus-gewoonte om restaurants te bestormen. We aten bij een 'echte' Italiaan die de pizza's op traditionele wijze rond zijn vinger draaide.

Voor kenners is het verschil tussen pizza's van Captain Morgan en van La Scala vergelijkbaar met de kloof tussen Cara pils en Stella Artois, voor mij echter werd het duidelijk dat ik geen kenner ben. Lekker was het in elk geval wel.

Na een drink in de Crack verloor ik mijn vrienden uit het oog doordat ik aan een andere tafel was blijven plakken. Mijn belwaarde was op dus ik stond wat verloren tussen de ingang van Crack en Belmondo in. Mijn redder was een zwarte geneeskundestudent uit Chicago, geïnteresseerd in alles wat vrouwelijk is. Hij offerde zich op om mee de taxi naar de residentie te nemen, zodat ik minder moest betalen.
'Tell me, how is Belgium?' terwijl hij ongegeneerd mijn hand begon te strelen. Ik probeerde een beleefde manier te vinden om deze kostendeler op een afstand te houden, bedankte voor zijn diensten en kroop opnieuw in de rol van rolmops.

Donderdag 18 februari

Er zit een gat in mijn matras. Ik heb het nooit anders geweten, maar het probleem is dat het groeit. Een vorige huurder had vermoedelijk zo een wild seksleven dat er twee veren gesprongen zijn. En nu lig ik met mijn gat in een gat. De enige manier om behoorlijk te kunnen slapen is de rolmops: ik rol mezelf tot een bolletje en bezet het uiterste noorden van mijn bed.

Vandaag heb ik besloten dat de rolmops geen oplossing zou mogen zijn. Ik ben 'matrace' in het defectenboek van de residentie gaan schrijven. Die actie had ik in oktober ook al ondernomen, maar blijkbaar vond de technische dienst het gat toen nog niet gat genoeg. Nu ben ik opnieuw in blijde verwachting van de technieker.

Woensdag 17 februari

Traditioneel opende het Belmondo-semester met een Czech Party. Deze keer ben ik er volledig voor gegaan: een felblauw rokje, rode kousenbroek en spierwitte t-shirt.
Zoek de gelijkenissen:



Belmondo kampte met wat logistieke probleempjes. Kennelijk was er iets mis met het luchtcirculatiesysteem, de elektriciteit viel meermaals uit en het was opnieuw onaangenaam overbevolkt. Net als maandag was ik relatief vroeg terug.

Dinsdag 16 februari

Vandaag was mijn eerste les Tsjechisch, de survival-Czech-lessen buiten beschouwing gelaten. Ik kan er geen credits voor krijgen, maar heb doorheen het eerste semester ondervonden dat het geen overdreven luxe is om een bescheiden basis te kennen. Onze leraar is bijzonder enthousiast en weet de sfeer er wel in te houden met allerlei spelletjes. Hij wisselt af tussen 'dobre' (goed) en 'výborně' (uitstekend).

Voor mijn andere vakken is dit een week van leshoppen, of creditshoppen. Ik moet er tweeëndertig zien te verzamelen en alles weten in te passen in een aanvaardbaar schema. Het is spurten van het History Department naar het Centrum for Lifelong Learning naar het Department for Politics and European Studies. De tamzakkerij van de voorbije weken is vandaag officieel verbannen.

Maandag 15 februari

Een van de Spaanse 'boegbeelden' was jarig en had de volledige Erasmusgroep uitgenodigd voor een etentje. De tram puilde uit, mensen werden haast geplet tussen de deuren. Ik verdenk bepaalde Tsjechische oudjes ervan bewust een trammetje overgeslaan te hebben. In de kou staan kan al eens geprefereerd worden boven opgaan in een beestenbende.

Het Chinese restaurant wist niet wat het overkwam. De hele zaal die gereserveerd was, bleek verre van groot genoeg, dus beslisten we gewoon het volledige restaurant in te palmen. Een transformatie van Chinese gereserveerdheid naar de sfeer van een kantine: er werd gezongen, geroepen, met bestek op de tafel geklopt, op stoelen gesprongen en gedanst. De jarige greep het Chinese obertje vast en gooide haar enkele keren in de lucht. Gek is niet genoeg voor bepaalde individuen, onder het motto: 'blame it on Erasmus'.

De koks konden ons niet bijhouden en er waren tijdspannes van uren tussen de bedeling van alle verschillende tafels. We besloten met shotjes, betaalden in totaal fortuinen en trokken door naar 15 Minutes.

De club was overbevolkt, overberookt en oververhit. Ik hield het er niet zo lang uit.