Vrijdag 19 februari

Enricko, een Italiaanse Ph.d.-student, had een Facebook-event voor 'real Italian pizza' gecreëerd. Die titel klonk zo exotisch, zo puur en zo lekker dat de opkomst massaal was. Het wordt een Erasmus-gewoonte om restaurants te bestormen. We aten bij een 'echte' Italiaan die de pizza's op traditionele wijze rond zijn vinger draaide.

Voor kenners is het verschil tussen pizza's van Captain Morgan en van La Scala vergelijkbaar met de kloof tussen Cara pils en Stella Artois, voor mij echter werd het duidelijk dat ik geen kenner ben. Lekker was het in elk geval wel.

Na een drink in de Crack verloor ik mijn vrienden uit het oog doordat ik aan een andere tafel was blijven plakken. Mijn belwaarde was op dus ik stond wat verloren tussen de ingang van Crack en Belmondo in. Mijn redder was een zwarte geneeskundestudent uit Chicago, geïnteresseerd in alles wat vrouwelijk is. Hij offerde zich op om mee de taxi naar de residentie te nemen, zodat ik minder moest betalen.
'Tell me, how is Belgium?' terwijl hij ongegeneerd mijn hand begon te strelen. Ik probeerde een beleefde manier te vinden om deze kostendeler op een afstand te houden, bedankte voor zijn diensten en kroop opnieuw in de rol van rolmops.