Woensdag 16 december

Na de kater van mijn examens moest ik de helse tocht naar huis ondernemen. Ik voelde dat daar een staartje aan zou komen.

Nog voor zevenen was ik actief. Noteer dat onder ‘zeldzame momenten’, stressmoment 1.

In het station van Olomouc heb ik twee plaatsen voor de nachttrein naar Kraków (Krakau) in januari gereserveerd. Dat bleek niet eenvoudig. De mevrouw van het internationale ticket-office beweerde Engels te spreken, maar ik heb die kwaliteit tijdens onze eenvoudige conversatie helaas door de mand horen vallen. Qua timemanagement is het soms beter meteen toe te geven, ik had bijna mijn trein gemist, stressmoment 2.

Opeens bleef de trein verstokt stilstaan. De locomotief staakte, we werden allemaal naar het diepvriezerweer buiten gedreven. Waarschijnlijk onterecht, maar ik trok spontaan een parallel met Auschwitz-deportaties. De nieuwe trein bleef lang op zich wachten. Stressmoment 3.

Ik was half in slaap gevallen en schrok toen we plots in Praag bleken te zijn. Stressmoment 4. Gehaast verzamelde ik al mijn diepvriesaccessoires – handschoenen, muts, sjaal, jas – nam mijn tas en struikelde het perron van Praag op. Inspectie van de broodjes in het station, een zoektocht naar de bus richting luchthaven. Op de rolband tussen het eerste en het gelijkvloers drong het pas door: mijn rugzak!

Stressmoment 5 was er een om U tegen te zeggen. Mijn trekrugzak vol kerstcadeautjes lag nog op het rek in mijn coupé. Uiteraard vond ik die trein niet terug. Uiteraard kon niemand me helpen in het Engels. Dit was het meest sublieme kastje- en muurverhaal. Het ging zelfs zo ver dat de heer van het infocentrum me ronduit zei: ‘It’s not my problem.’ Een scène in het station. Tijdens het lopen van de kastjes naar de muren, viel een van de laatste knopen van mijn jasje af. Het drama was tot in de details uitgekiend.

Stressmoment 6 nam conventioneel een aanvang toen ik stilaan begon te vrezen mijn vlucht te missen. De bus naar de luchthaven bleek goed verstopt. Ik stapte op en stapte weer uit, in een laatste opwelling van hoop. Begon studenten aan te spreken die eruit zagen alsof ze Engels zouden kunnen. Een sympathiek meisje heeft me begeleid naar het lost-and-found-kot, alles vertaald, gewacht op de defecte trein die nog aankwam. Alas.

Verdrietig rende ik naar de bus. Net op tijd, stressmoment 7. Het idee dat iemand míjn kerstkoekjes aan het opeten was, ergerde me mateloos. En wat gaat die persoon doen met sloefen in de vorm van ezels?

Het scheelde niet veel of ik had de check-in gemist. Stressmoment 8. Vreemd om in Charleroi opeens terug Frans te moeten spreken. Tegen zeven uur ’s avonds was ik eindelijk in Leuven. Daar zat een bebaarde man met dezelfde familienaam als ik me op te wachten in een restaurantje. Home sweet home.