Eline en ik trokken naar een strategisch gekozen tankstation, vlak voor de oprit van de A1 richting Parma, Modena, Bologna,… met als persoonlijke eindbestemming Perugia. In minder dan een uur vonden we een sympathieke Italiaan van rond de vijftig, keurig hemdje, deftige Opel. Hij kon ons naar Bologna brengen. Eline heeft haar beste smalltalk en Italiaans bovengehaald en die kerel aan de praat gehouden tot hij ons zo sympathiek vond dat hij ons niet meer zomaar wilde droppen. Hij besliste dat hij onze treintickets naar Perugia zou betalen, drieëntwintig euro elk. Uiteraard konden wij dat niet zonder meer aanvaarden, maar met de beste wil van de wereld, hij was onwrikbaar.
Toen we uitstapten in Bologna stopte de Italiaan ons elk vijftig euro in onze handen, verwachtte enkel twee kussen terug en voor ik goed en wel grazie had kunnen zeggen, verdween hij met de noorderzon.
We moesten even bekomen van onze gulle weldoener, besloten een citytrip te maken in Bologna en passeerden eerst en vooral langs de pizzeria. Na enkele uurtjes namen we de trein naar Perugia. De minimetro – een ware attractie – bracht ons naar Eline haar huis. We zijn nog even naar ‘de trappen’ gegaan, een soort openbaar café op het oude plein. Het contrast met Tsjechië was groot, daar loopt bijna niemand buiten ’s avonds; Perugia leek wel een festivalterrein.
Bologna
Geen opmerkingen:
Een reactie posten