Ik wilde eventjes gaan dutten in haar bed, maar dat bleek nog een hele opgave. Die residentie is zo goed bewaakt dat er in principe geen bezoek binnenmag voor acht uur ’s morgens. Met wat vriendelijke glimlachjes maakte de conciërge graag een uitzondering, maar ik moest wel mijn paspoort afgeven, standaardprocedure blijkbaar.
Tsveti moest tegen half tien naar de les vertrekken en ook ik werd dus uit het huis gezet. Terwijl ik op Eline aan het wachten was aan het treinstation, werd ik minstens elf keer verzocht een zonnebril te kopen. No grazie.
Eline studeert dit jaar in Perugia en heeft een ‘connectie’ in Milaan waar we mochten blijven slapen. We zijn onze spullen gaan afzetten, dan heeft Tsveti ons rondgeleid. Milaan is niet de meest gezellige stad ooit gezien, maar er zijn wel enkele plaatsen die de moeite waard zijn. Omdat shoppen in Milaan een gezegde is, zijn we door de sjiekste winkelstraat gaan paraderen: Dolce&Gabanna, Versace, Louis Vuitton, … helaas geen celebrities gespot.
De Duomo
’s Avonds gingen we naar een aperitivo: voor drie een halve euro koop je een drankje en mag je nemen zoveel je wil van het eten dat er ligt. Op de terugweg kwamen we voorbij een professionele fotoshoot, mode in Milaan, alweer. Vanzelfsprekend was ik erg moe na de lange, nachtelijke busrit en zijn we op tijd in ons bed geklommen.
Fotoshoot
Geen opmerkingen:
Een reactie posten