Zaterdag 24 april

Van voor acht uur 's morgens was een bende Slovenen luidruchtig aan het zingen op de gang. Toen ik van het ontbijt terug kwam tegen negen uur, kreeg ik de Borovička (60%) bijna door mijn strot geperst. Toch heb ik vriendelijk bedankt.

Al om iets over tien was ik in het testcentrum. De sfeer was te snijden: iedereen was muisstil. We moesten een agreement ondertekenen en een hele verklaring overschrijven. Dan volgde de paspoortcontrole, moesten we een foto laten nemen met de webcam en vervolgens de computer gaan zoeken waarop onze foto was verschenen.

Tegen elf uur begon de test eindelijk. Het duurde ongeveer vier uur met maar tien minuten pauze. Best vermoeiend, zo lang naar een computerscherm staren. Globaal gezien heb ik er wel een goed gevoel bij, nog twee weken wachten op de uitslag.

Ik ging mijn spullen ophalen in het hostel en - uiteraard zonder de Nigeriaan te bellen - vertrok ik naar het station. Daar heb ik een Amerikaanse toerist in nood geholpen:

'There is no place to change money', grmblgrbmlgrbml.
'Over there is a cashmachine, just fifty meters further, downstairs.'

(ondertussen probeerde een Indiër een vervallen treinticket aan de Amerikaan te verkopen)

'Grmblgrmblgrmbl. I'll just ask the taxidriver. Grmblgrmbl. And the hotellobby will arrange it.'
'But really, it's just over there.'
'No no it's okay thank you.'

Luie toeristen! Alsof 'the cash machine' zelf naar hen gaat toestappen.

Op de trein heb ik mijn test Tsjechisch van dinsdag voorbereid.

's Avonds in Olomouc zijn we nog iets gaan drinken met een groep Erasmussers. Ik was blij dat die test eindelijk achter de rug is.