Zaterdag 29 mei

Omdat mijn verblijf in Rome zo kort is, probeerden we de highlights te zien. Vandaag waren dat het Vaticaan met de Sint-Pietersbasiliek, het pantheon, de Trevi-fontein en nog heel wat historische gebouwen op de weg. In Rome duiken op de meest onverwachte plaatsen ruïnes en geschiedenis op.

Tegen vijf uur gingen we onze spullen ophalen, bracht de Griek/Cyprioot me naar het metro-station en reed hij met Eline terug naar Perugia. De metro in Rome is een verschrikking: oud, vuil, vervallen, overbevolkt, bedrukkend warm en veel te klein. Er zijn voorlopig nog maar twee lijnen, dat is zelfs minder dan in Milaan.

Ik nam de bus naar Roma Ciampino. In het café waar ik op de bus moest wachten, ontmoette ik twee sympathieke Belgen uit Namen, ontmaskerd door hun accent, met wie ik een babbel had over de problematiek in België en de nieuwe verkiezingen.

Rond middernacht, op vaste bodem in Londen: ‘please keep your seatbelts fastened, the captain has to check the motor’. Ongeveer een uur lang moesten onze seatbelts fastened blijven. Vervolgens was de schok groot: van Rome naar Londen in enkele uren, dat was werkelijk zoals Lambikske in zijn teletijdmachine. Van al die ruïnes uit de oudheid kwam ik nu in de futuristische luchthaven van London Stansted: ijzeren liftdeuren voor een treintje naar de douane, mannen in uniform met bazooka’s, bewakers in elke hoek van het gebouw, computers met internet overal ter beschikking, roltrappen bij de vleet, indrukwekkende architectuur met veel glas, metaal en ingewikkelde constructies, … dit is Londen.

Ook de prijzen voor het openbaar vervoer zijn Londens. Van de luchthaven naar het Liverpool Street train station, en daar moest ik een bus zien te vinden. Om het kluwen van verbindingen te vatten, mag het geen drie uur ’s nachts (London time) zijn. Bovendien kreeg ik het aan de stok met de buschauffeur die mijn briefje van 20 pond onaanvaardbaar vond.
‘Je moet altijd reizen met munten op zak.’
‘Maar meneer, ik kom van de luchthaven, waar word ik verondersteld ’s nachts nog munten vandaan te toveren?’
‘It’s not your first time in London, is it?’ (in een druipend vettig Londens accent)
Jawel, maar ik zweeg wijselijk. Vooraleer ik mijn ticketje mocht aannemen, moest ik als een braaf schoolkind mijn rugzak gaan wegzetten. Compleet nutteloos, maar deze man vond het kennelijk leuk mensen te vernederen. Ieder zijn pleziertje.

Tegen half vier was ik uiteindelijk bij Noor op de residentie. Ze was speciaal moeten opstaan en bood me een plaatsje op haar tapijt aan.