Vrijdag 4 juni

Ik krijg mijn lessenrooster voor volgende week en kon mijn ogen niet geloven: ik was zonder meer teruggeplaatst naar twee niveaus lager, dat terwijl zelfs dit hoogste niveau duidelijk te gemakkelijk is.

Op het Academic Office zagen ze me niet graag komen. Zonder excuses noch uitleg werd ik weer hoger geplaatst, zolang ik me maar snel genoeg uit dat Office verwijderde. Volgens mijn leerkracht echter kon dat niet: er zouden volgende week veel minder niveau-groepen gemaakt worden omdat de langetermijn-studenten vakantie hebben. Ik had dus heel veel zin om gewoon te stoppen, die cursus was pure geld- en tijdverspilling. De leerkracht gaf me gelijk dat de organisatie veel te veel rond marketing draait en ze wist me te vertellen dat ik lang niet de enige met dit probleem ben. Ze had zelf ook al ondervonden dat ik in die klas niet thuishoorde, en had met me te doen dat er effectief geen oplossing leek te zijn.

Een nieuwe scène bij het Academic Office. Tot ze me opnieuw naar een andere groep verplaatsten, hetzelfde niveau maar een andere leerkracht.
‘Shall we give it a try?!’, zei mevrouw Amy Winehouse van het Office.
‘I’m not convinced.’

Uiteraard was er helemaal geen andere optie, gezien ik hoedanook geen cursusgeld zou terugkrijgen.

In een bijzonder slecht humeur heb ik Florian gebeld om vake te vragen klacht neer te leggen bij de Belgische zetel van EF. Dan ben ik gaan ‘worshippen’ in Westminster Abbey, zodat ik gratis binnenkon.

’s Avonds bezocht ik het Shunt-theater waar ik al naar gebeld had, kreeg spontaan een rondleiding in de erg alternatief ogende ‘underground-scene’. Het theater ligt letterlijk onder de treinrails en bestaat uit verschillende fabriekachtige ruimtes. In elke afzonderlijk worden performances gegeven. Ik mocht morgen komen werken.

Een beetje verder in de straat ontdekte ik een ander, klein theater. ‘Wie niet waagt, niet wint’ in het vaandel dragend, ben ik daar binnengestapt, heb me voorgesteld en gevraagd of ik mocht komen helpen. De vrouw, die door een gelukkig toeval de manager bleek te zijn, vond mij zo sympathiek dat ze me uitnodigde om gewoon te blijven voor die avond. Andere vrijwilligers moeten een contract laten opstellen, maar gezien ik slechts twee weken in Londen blijf, maakte ze graag een uitzondering.

Ik kreeg opnieuw een rondleiding. Ze bleek Zuid-Afrikaans te spreken en de stage-verantwoordelijke bleek in België geboren te zijn. Ik kreeg dus een warm welkom, moest wat flyers gaan verspreiden, tickets uitdelen, tickets scheuren en nogmaals flyeren. In ruil mocht ik gratis tussen het publiek gaan zitten: ter waarde van vijftien pond. Het stuk was een moderne bewerking van Shakespeare's Othello, het speelde zich af op een farm in Zimbabwe. Theater in Londen leeft: ondanks het feit dat dit een kleine productie was, vond ik het oprecht goed.

Het theater had mijn dag min of meer goedgemaakt, en ik was plots zo in de wolken dat het geschiedde dat ik op de foute trein stapte. Er zijn blijkbaar meerdere treinen in de direction of Dartford. Ik belandde aan een futiel stopje en raakte aan de praat met een zwarte vrouw die net als ik lang moest wachten. Toen ik thuiskwam, was het al na middernacht, met het jammere gevolg dat ik geen avondeten meer had en leefde op bagels.