Zondag 27 december

Er stond een uitgebreid ontbijt klaar met rohlik (witte, langwerpige broodjes), kerstkoekjes, kerststol, tomaten, komkommer, kaas. We maakten een wandeling in Cerhenice, dat echt een klein dorp blijkt te zijn. Wel mogen de inwoners trots zijn op hun treinentestbaan, waardoor bekende internationale treinstellen hun dorpje hebben gezien.

Tegen de middag kwamen de Fransen toe vanuit Praag. Het bleek te gaan over een leerkracht geschiedenis en een muzikante, ik was in mijn element. De moeder van Honza had soep gemaakt en traditionele knedlíky (dumplings) met een vlezeke in een typische saus. Ik had mij tijdens dat ontbijt al goed laten gaan, dus moest echt moeite doen om mijn bord niet te laten staan.

We reden naar Kouřim waar een soort Bokrijk s. Traditionele houten huisjes, voor de gelegenheid helemaal in kerstsfeer ingekleed. De vriendin van Honza was ook mee en dat bleek een bijzonder sympathiek meisje te zijn. Ze was zelf op Erasmus in Athene geweest, dus we hadden heel wat om over te babbelen.

Na Kouřim sjeesden we naar Pardubice, een charmant stadje bekend als Spa. Er is een bron met water waar heel veel ijzer in zit, het laat oranje sporen na en smaakt naar spuitwater.

’s Avonds kregen we weer een uitgebreide maaltijd met vlezekens en eitjes. Daarna kregen we een onderdompeling in de dorpssfeer. Omdat het Franse koppel samen met enkele Tsjechen de volgende dag naar een cottage in de bergen zouden gaan, moesten ze even samenkomen in de pub. Er zijn maar twee pubs in Cerhenice, en ik heb ze nu allebei van binnen gezien. Het was opnieuw bier à volonté, en je zag de oude mannen zatter en zatter worden, wat ik wat vreemd vond voor een zondagavond.

Omdat Cerhenice zo’n dorp is waar quasi iedereen familie is van elkaar, bleek Honza daar iedereen te kennen. We kregen gezelschap van een veertiger die gescheiden was en sindsdien niets anders doet dan reizen, maar altijd in zijn eigen land. Hij kent elk beekje, elke straatsteen van Tsjechië, en was heel geïnteresseerd om buitenlanders te ontmoeten. De communicatie verliep via Honza en zijn vriendin, beetje stroef. De shotjes bleven komen, die man was zo vereerd met ons bezoek.

Hij wilde ons per se meekrijgen naar zijn huis voor verdere shotjes. Na lang protesteren, konden we uiteindelijk niet meer weigeren. Het huis was niet helemaal afgewerkt en was duidelijk de stek van een man alleen. Hij haalde al zijn flessen sterke drank boven die hij in huis had, en begon de glazen rijkelijk te vullen. De enige reden waarom we bleven, was uit medelijden, want niemand van ons had zin om dat allemaal op te drinken. In mijn glas dreven nog assen van een sigaret, ik heb dus wijselijk gedaan alsof ik daarvan dronk en stiekem niet eens geproefd.

Met enkele smoesjes hebben we onszelf uiteindelijk kunnen buiten praten. Die man had waarschijnlijk de avond van zijn leven gehad, twee Fransen en een Belgische over de vloer. Ik veronderstel dat dat nog vaak de ronde zal doen in de kroeg.

Vlakbij de deur van het café zagen we plots een man op de grond liggen. Het was aan het vriezen en hij had overal sneeuw en ijs aan zijn jas. Ik dacht terug aan die twintig Polen die onlanks zijn doodgevroren, en kreeg koude rillingen. Deze man bleek de buur van Honza en was zo poepeloerezat dat hij zelfs niet vooruitkwam met ondersteuning langs beide kanten. We moesten hem met benen en al optillen en wegdragen.

Uiteindelijk kon hij weer op zijn benen staan, en keek voortdurend achterom om te zien of ‘zijn meisjes’ hem nog aan het volgen waren. Nog iemand die nu waarschijnlijk leeft met de illusie van een uitzonderlijk succesvolle avond.

Opeens merkte ik dat er een vreemde geur aan mijn handschoenen hing. Ik keek nog eens goed naar de broek van die man die ik had vastgepakt, en je kunt al raden, daar was een hele vochtige plek van zijn middel tot aan zijn schoenen. Ik was compleet gedegouteerd en het eerste wat ik deed bij het thuiskomen was mijn handschoenen een grondige wasbeurt geven.

Honza en de Fransman hadden de kerel thuis afgezet, waar zijn familie hem zat op te wachten zonder er veel spel van te maken. Dit was een doordeweekse scène in dit typische, Tsjechische dorp. Honza legde ons uit dat we niets moesten vrezen over het lot van zijn buur, als wij hem niet hadden zien liggen, was hij na enkele uren wel zelf thuis geraakt. Als wij er niet bij waren geweest, zou hij hem zelfs gewoon genegeerd hebben, omdat iedereen weet welk vlees men in Cerhenice in de kuip heeft.