Zaterdag 23 januari

Vandaag kon ik gelukkig iets langer blijven slapen. Ik moest om elf uur de bus hebben naar Brno, en moest dus eerst weer in het centrum van Györ geraken. Opnieuw heeft die bus me totaal dooreengeshaket, de mensen daar leken dat gewend, maar ik kon soms nauwelijks blijven rechtstaan.

Tegen vier uur was ik in Olomouc, waar Maarten en Nele me kwamen opwachten. We hebben heel lang bijgepraat in ons geliefde Café 87. Hun flatgenoot zat daar met een bende Polen uit Krakau. We werden spontaan uitgenodigd om chili con carne te komen eten 's avonds. Het was daar heel gezellig op die kamer, de Polen (voornamelijk homo's) bleken erg sympathieke en interessante mensen, ze waren gemiddeld zevenentwintig en een van hen had in Luik gestudeerd.

Er was ondertussen ook een Frieslander toegekomen en we gingen met zijn alleen naar de Krack om 'I have never...' (een drankspelletje) te spelen. Die avond, voor het eerst, heb ik de homobar Diva hier betreden. De Polen waren nieuwsgierig en zagen het als een sociologisch experiment. Allemaal trokken we dezelfde conclusie: geen plek om lang te blijven. Ik had ronduit medelijden met die mensen daar, hoe velen zich duidelijk niet in hun vel voelden en schuchter hun eerste stapjes in de holebiwereld zetten. Er was ook niks trendy aan die bar, het was er veel te klein en een beetje marginaal, met roze muren en kleine hokjes met leren zetels, als met de bedoeling je daar 'eens goed te laten gaan'.

Nee echt, ik was blij om daar weg te kunnen. Dat bleek echter nog niet zo eenvoudig. Bij het binnenkomen had iedereen een blanco papiertje gekregen, zonder goed te weten wat daarvan de bedoeling was. Bij het buitengaan stonden we voor een traliedeur, die de deurwachter, die ook de vestiaireman was, niet wilde opendoen voor we met dat papiertje de 'entrance fee' waren gaan afrekenen aan de bar. Zo doen ze dat hier, gratis binnenkunnen, maar niet weg mogen voor je de entreeprijs, of beter partiprijs, betaalt. Sneu systeem.