Het ijsstation
Angstvallig zag ik dat haast elke trein enkele minuten vertraging had… behalve die naar Brno, oef. De trein kwam en een man van veertig viel met aktetasje en al op de grond door de ijsspiegel op het perron. Er was vermoedelijk geen oorzakelijk verband, maar plots kwamen er vijf minuten bij op het scherm. Heel de rit was ik nerveus en bereidde ik me voor op een spurtje naar het busstation.
Het Student Agency-station was een grote chaos en niemand kon me zeggen op welk perron de bus naar Budapest stond. Ik moest zelf maar even rondgaan. Dan plots kwam er een heel legertje gele bussen aangereden, en ik wist echt niet waar ik eerst moest kijken.
‘Relax, relax’, zei een van de chauffeurs, aan wie ik het gevraagd had, maar ik vond dit allesbehalve ontspannend.
Tot ik uiteindelijk veilig en wel in Budapest aankwam, een uur te vroeg. Zo miste ik de broer van een Turkse Erasmusstudent in Olomouc, die me zou komen opwachten. Blijkbaar was er een ‘busstrike’, dus hij kon niet naar het centrum komen vanuit zijn residentie. Ik bracht mijn namiddag alleen door in afwachting op twee vrienden uit Leuven.
The Goat Hostel was heerlijk. Het personeel onwaarschijnlijk vriendelijk en joviaal, de kamers fris en mooi ingericht, een common room met een hele bak vol dvd’s. We sliepen op een vijfpersoonskamer met twee Italianen die heel luid snurkten, minpunt, maar dat wisten we toen nog niet. Ik kroop alvast in bed voor een dutje.
Toen de twee Leuvenaars aankwamen tegen negen uur, schrok ik wakker, schrokken zij van de plotselinge beweging in een schijnbaar lege kamer, en schoten we allemaal heel hard in de lach. We aten eerst appelsienen, dan Chinees, en hadden heel veel te vertellen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten