Bijna heel de namiddag ben ik tevergeefs op zoek geweest naar een rugzak. Er was altijd iets mis: veel te groot, net ietsje te klein, niet genoeg steun aan de heupen, te duur, een kotslelijke kleur, ... Ik heb ook geen oplader gevonden voor mijn fototoestel, die nog in mijn verloren rugzak zat. Stilaan vrees ik dat ik dat nergens meer ga vinden. Het hele rugzakverhaal wringt.
's Avonds leenden we net zoals voor het kerstmaal nog eens de sleutel van de Neredin-keuken. Het is jammer dat we pas zo laat hebben ontdekt dat die er is, want het is echt leuk om samen te koken. Je moet wel alles zelf meesleuren. Regelmatig moest iemand terug naar zijn kamer rennen om een spons of peper ofzo.
Tijdens ons koken kwam er een Thailander met een gigantische kalkoen binnengewandeld. Hij bereidde zijn opvulsel en ging terug weg. Vier meisjes met een kalkoen... hij heeft zelfs gevlogen. Helaas kan ik de foto's niet publiceren, je weet nooit dat Thailanders meelezen.
Toen hij terugkwam, kon hij niet stoppen met ons te bedanken, hoe goed we waren om op zijn kalkoen te letten. Ook toen het beestje in de oven zat, verdween de Thailander doodleuk. De vrouw van de receptie is zelfs langsgekomen omdat het rookalarm was afgegaan. Maar we zijn plichtsbewust op de turkey blijven babysitten, en kregen opnieuw liters lofbetuigingen over ons heen gegoten.
Kanaal Kalkoen
Heeft ze gesmaakt?
BeantwoordenVerwijderenGroetjes vanuit een stilaan minder koud Wijgmaal!