Het joodse museum Galicia was erg interessant, met een fototentoonstelling over joodse herdenkingsplaatsen, overblijfselen van joodse gebouwen en hoe ze soms een nieuwe functie kregen, beelden van de holocaust, ... Er was ook een schilderijententoonstelling waarin een kunstenaar in een erg levendige, speelse stijl het leven van voor de oorlog weergaf. Hij redeneerde terecht dat mensen vaak enkel weet hebben van deportaties en concentratiekampen, maar niet van hoe de gemeenschappen daarvoor eigenlijk leefden.
Sfeerbeeld van de joodse wijk
Joods kerkhof
School is uit
We aten vreemde, maar lekkere dingen in een veganistisch restaurant, met als kers op de taart een groot stuk chocoladecake. Toen we tegen zes uur aan het hostel waren om onze rugzakken op te halen voor de bus naar Zakopane, schoof Nathalie uit in de sneeuw. Haar arm bleek gekrakt en het was meteen duidelijk dat het ernstig was. Het hostel-personeel belde een taxi naar het ziekenhuis.
De spoedgevallendienst was een beetje vreemd. Er was maar een dokter en een ruimte waar alle patiënten behandeld werden. Er kwamen regelmatig mensen binnengerold op een brancard met zo'n speciaal dekentje tegen onderkoeling. Toen het eindelijk aan ons was, liep er een meneer rond met een netje over zijn hoofd en een hele plek opgedroogd bloed op zijn hemd. Hij stond daar rustig naar ons te staren en kwam af en toe eens vanuit een andere positie inspecteren.
Enkel de dokter bleek een beetje Engels te kunnen. Hij stuurde Nathalie meteen door naar de stralingskamer voor een röntgenfoto. Daar moest ik blijven wachten op de gang, terwijl de Poolse verpleegstertjes haar allerlei commando's gaven die ze niet kon verstaan. Die arm proberen buigen moet ongelooflijk veel pijn gedaan hebben, en het was niet gelukt.
De dokter zag de foto's en zijn reactie was 'fuck', zonder verdere uitleg. Dat was bepaald niet geruststellend. Nathalie moest naar een andere ruimte om haar arm te laten buigen en ingipsen voor een nieuwe foto. Er werden twee breuken geconstateerd en een operatie bleek noodzakelijk. Nathalie moest beslissen tussen Polen of België. Gasthuisberg werd de begrijpbare en aangeraden keuze. Er begon een heen- en weerbelspelletje met de verzekering over een eventuele repatriëring.
In dat ziekenhuis bleek geen fax meer beschikbaar zo laat. We moesten in de stad maar ergens een fax gaan zoeken. De taxichauffeur vond niks op het adres dat ze in het ziekenhuis hadden opgeschreven, dus duwden we hem het apothekersvoorschrift voor de volgende missie in zijn handen. De man kon enkel Pools en ik had de indruk dat hij niet zo goed snapte wat er aan de hand was. We hebben heel Krakau rondgetoerd op zoek naar een apotheek van wacht.
Tegen half een waren we terug in het hostel, tot dan heeft Nathalie moeten wachten op een pijnstiller. Er waren gelukkig nog bedden vrij, het hostelpersoneel was ontzettend behulpzaam en bezorgd. Het was nu wachten tot we de diagnose naar de verzekering konden faxen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten