Zaterdag 9 januari

Rond half een konden we instappen. Het bleek om een internationale trein Praag-Moskou te gaan uit de DDR. We moesten blijven rechtstaan in het gangpad omdat we niet gereserveerd hadden, maar konden ons warm houden aan het kolenkacheltje. Het positieve was dat we toch tot in Tsjechië konden rijden. Een half uur later waren we in Bohumín, van waaruit ik om tien over twee een trein naar Olomouc had. Dat uur wachten kon er nu nog wel bij.

De leraar Engels en ik babbelden wat om elkaar wakker te houden. Onze treinen hadden beide een half uur vertraging. We gingen meermaals naar de automaat om suikers en koffie tegen slaperigheid. Tot de man zijn trein had en ik alleen moest blijven wachten. Er zat nog een Franse jongen die vrijwilligerswerk bij Roma in Slovakije zou gaan doen, dus ik had een nieuwe gespreksgenoot.

Doch mijn humeur zonk ver onder nul toen de vertraging opliep naar veertig minuten. De Fransman bleek niet zo’n prater dus begon ik toertjes te lopen in het station. Volgende rondje: nog tien minuten bij. De vertraging werd er een van een uur. Dan tachtig minuten. Na mijn dertiende rondje, kreeg ik de jackpot: honderd twintig minuten! Toen ik dat zag, begon ik luidop te vloeken. De bewakingsagenten vonden het grappig, ik niet.

Mijn nieuwe vriend werd een zwerver met schuim op de lippen die om sigaretten bedelde.

Rondje tweeëntwintig.

Stefanie en enkele andere Erasmussers waren aan het feesten in Olomouc. Ik kreeg af en toe koning Albert-moppen en dergelijke toegestuurd om de moed er in te houden.

Rondje vijfendertig.

Is er geen bus naar Olomouc? De vrouw schudde nee.

Veertig.

Iedereen raakte zichtbaar geïrriteerd dat ik daar heel de tijd toertjes slofte in het station. En stiekem vond ik dat best leuk.

De vrouw achter het raampje lonkte me en wees naar het grote bord dat de volgende trein naar Olomouc binnen een half uur was, eerder dan die met vertraging.

Om half vier gebeurde het onmogelijke: ik zat op de trein. Nu besliste het lot erover dat we nog een halfuur moesten stilstaan in Přerov, waar ik mijn zenuwen stilaan niet meer de baas kon.

Toen ik om half zes 's morgens mijn kamer binnenkwam, had ik een klein momentje van instorting.


In de rechterkolom het aantal minuten vertraging. Mijn trein (richting Praha) wint.

De Erasmussers hebben me goed opgevangen en boden een filmavondje aan. Ik was echter vooral nog moe en teleurgesteld over de in het water gevallen trip. En natuurlijk erg bekommerd om Nathalie, die geopereerd zou moeten worden.