Vrijdag 9 april

Toen mijn vriendinnen de tram richting station namen, vertrokken Julien en ik met een bordje ‘Praha’ naar de steenweg. Jammer genoeg het einde van een hele leuke week bezoek, maar anderzijds het hoopvolle begin van ons grote liftavontuur. We zouden naar Jena gaan om Friederike, die vorig semester in Olomouc studeerde, hoogstpersoonlijke gelukkige verjaardag te wensen.

Na een uur teleurgesteld wachten, besloten we te proberen met ‘Brno’, dat ligt op de snelste route naar Praag. Ondertussen stonden we strategisch opgesteld aan een grote weg richting Brno. Haast meteen nam een sympathiek Tsjechisch duo (discussie over vader-dochter- of vriend-vriendin-relatie) ons mee. Ze zetten ons af op een parking langs de autosnelweg op weg naar Praag.

Er was slechts één koppel te bespeuren, ik waagde dus schuchter mijn kans. Het was te mooi om waar te zijn: die mensen kwamen van Noord-Duitsland en wilden ons meenemen tot in Dresden. We kregen snoepjes en water aangeboden, en werden om half drie aan het station in Dresden gedropt. Het was werkelijk een schot in de roos.

We hadden nog een zee van tijd om in Jena te geraken, en besloten voor een citytrip in Dresden. Ik was erg onder de indruk van al die gebouwen daar.


Julien aan het station in Dresden met het voorbarige bordje om terug te keren

Een impressie van de stad:






Tegen half vijf wandelden we naar de weg richting Jena, vroegen een meisje welke richting dat juist was, zei die: ‘wat een toeval, ik ben aan het wachten op een auto die mee naar Jena brengt’. Het waren studenten en ze vroegen de kosten te delen, maar over die acht euro zijn we niet gestruikeld toen we hoorden wat de treinprijzen zijn.

Tegen acht uur ’s avonds kwamen we na file en omweg aan in Jena. Friederike had enkele vrienden uitgenodigd, maar ik was eigenlijk te moe om er echt van te genieten. Toen ze nog wilden uitgaan om drie uur ’s nachts, ben ik gewoon gaan slapen.