Woensdag 23 september

Vroeg opstaan na een feestje om naar de les te gaan is nooit leuk. Maar de les heeft veel brokken gelijmd. Jiři (Jirzi) is de coördinator van het departement musicologie en geeft Survey of Czech Music aan buitenlandse studenten. Die buitenlandse studenten bestaan dit jaar slechts in drievoud: Ben, een Ierse musicologiestudent, en Nele en ik, twee Leuvense geschiedenisstudenten. Elke week komt er iemand anders spreken over een bepaald aspect van de Tsjechische muziek. In de eerste les krijgen we een chronologisch overzicht, in de laatste les gaat het over de hedendaagse, Tsjechische jazzwereld. Op het einde van het semester moeten we elk een stuk bespreken. Ik moet An Overgrown Path van Janacek analyseren.



(http://www.youtube.com/watch?v=cz0yuq14Fks)

De les was heel boeiend en interactief, we mochten zingen achter de piano, Tábor van Smetana meevolgen op de partituur,… En Jiři geeft telkens interessante achtergrondinformatie over hoe we het stuk moeten begrijpen en plaatsen in tijd en cultuur. Behalve een goede leraar blijkt Jiři een bijzonder sympathiek man: ik heb een kaart gekregen om gratis naar concerten van de plaatselijke philharmonic te gaan luisteren, een kaart die normaal enkel aan musicologiestudenten wordt gegeven.

Het optimisme bouwt zich hier gradueel op per alinea: het allersympathiekste aan Jiři is dat hij ervoor gaat zorgen dat ik pianoles kan volgen. Ik kan er zelfs drie credits voor krijgen, maar ik vrees dat ze dat in Leuven niet gaan aanvaarden. Mijn naam is doorgegeven aan het secretariaat zodat ik de sleutel van het pianolokaal kan gaan vragen wanneer ik maar wil. Partituren zijn talrijk aanwezig in de bibliotheek en we mogen naar bestvermogen kopies nemen. Ik was volledig in mijn nopjes.

Mijn nopjes achtervolgden mij de hele dag terwijl ik door de straten wandelde. Het was warm, de zon scheen, het is herfst en ik ontdekte telkens nieuwe schattige huisjes of charmante hoekjes, leuke winkeltjes en een heel mooi park. Ik ben na de les nog met Nele en Ben naar het museum van de aartsbisschop van Moravië geweest, dat is gratis op zondag en woensdag. Het is op een heel overdachte manier gerestaureerd: moderne architectuurelementen geïntegreerd in het oude gebouwencomplex, mooie ruimtes met een goede lichtinval. Er was een schilderij nagebootst en alle stappen van dit proces stonden uitgelegd op panelen.

In de ruimte waar de schilderijen hangen, ligt er een krakende houten vloer. Daarom moeten alle bezoekers pantoffels aandoen waar je schoenen in passen. Zodus: pantoffelhelden in de heraldische kamer met wapenschilden op elk stukje muur, sloffende geschiedenisstudenten die een toerist moesten gidsen, schuifelaars die om de paar minuten het alarm lieten afgaan (de beveiliging was iets te gevoelig).

Mijn nopjes bleven mij omsingelen toen ook de prof van Engels goed meeviel. Hij komt van Groot-Brittannië en doceert op Oxfordniveau. Hier zal ik veel van kunnen leren, en andersom is hij blij dat een niet-Tsjechische student zijn groepje zal kleuren.

Na het eten ben ik met mijn Tsjechische buddy gaan joggen in het park. Blijkt dat we veel gemeenschappelijk hebben: haar moeder is gestorven aan kanker, ze heeft lang piano gespeeld, ze is geïnteresseerd in andere talen en culturen én ze houdt net als ik van joggen. We gaan morgen samen een sportkaart kopen. Ik ga waarschijnlijk tennisles volgen, dat kost hier maar veertig euro voor een heel jaar.

Om het melodrama van deze dag te beperken, moet ik toegeven dat mijn nopjes later op de avond van mij wegvlogen. Aan de receptie van de residentie waren die vrouw die daar werkt en een jongen op het randje van een gevecht, zo hard gingen ze tegen elkaar tekeer. Komt daar een meisje in jogoutfit vragen of ze de sleutel van het washok kan krijgen. Blijkt dat ik daar mijn kaart voor moet tonen. Concreet: vijf verdiepingen op, vijf verdiepingen af. Blijkt dat mijn was nog op mijn kamer lag. Concreet: vijf verdiepingen op, vijf verdiepingen af. Wanneer mijn kleren in het machien gepropt zijn en het wasmiddel in het juiste vakje is gegutst, blijkt het machien zijn functie te willen staken. Ik hoorde de mevrouw van de receptie al van ver zuchten toen ze me zag aankomen.
“Ask someone else”.
Concreet: Judith klopte op een willekeurige deur om hulp te vragen, een vriendelijke jongen kwam voor mij op het knopje duwen maar ook hij kreeg het machien niet in gang. Terug naar de bulldog aan de receptie.
“Come back tomorrow. At seven o’clock.”
Auwtsj. Het is Tsjechische party vanavond.
Ondertussen heb ik iemand anders gevonden die het machien wel aan de praat kreeg, maar nu moet ik hier wachten tot mijn was gedaan is om de sleutel te kunnen teruggeven. Anders moet ik de hele nacht bijbetalen. Tsjechische toestanden hier. Maar om toch met een positieve noot te eindigen: mijn blog is weeral bijgewerkt.