Maandag 14 september

Nathalie bleek uiteindelijk opgehaald te worden door haar Tsjechische buddy, ik heb mijn nieuwe Belgische gezelschap dus aan de receptie verwelkomd in plaats van aan het station.

(Een sfeervol straatje vlakbij Main Square)

Maandag om tien uur was er een welcome-meeting in de Philosophical Faculty (waar History een departement van is). Als je het weekschema van de introductionweek zou zien, begrijp je volkomen waarom het afgelopen dagen wat stil bleef op mijn blog. We hebben elke dag anderhalf uur ‘survival Czech lessons’. Ik ben al meermaals gestruikeld over de ř (rz als één medeklinker). Vooral het woord vierenveertig is een tongtwister: čtyřicet čtyři (lees: sjtierzitset sjtierzi).

Voor elke aanvraag van het een of ander moet je hier een heel document invullen en een pasfoto toevoegen. Kafka was niet toevallig een Tsjech. We zijn een fotowinkel binnengewandeld om in gebarentaal 'pasfoto’ uit te leggen. De fotograaf leek er een uit ‘de jaren stillekens’. Hij had een groot analoog fototoestel en een aparte ruimte met een soort paraplu voor de juiste lichtinval. Telkens iemand een foto moest laten trekken, deed hij discreet een gordijntje dicht. Ik moest naar zijn schouder kijken, lachen, mijn hoofd wat draaien, lachen, net naast de lens kijken, lachen. En hoewel ik zelf mocht kiezen, had hijzelf een zeer duidelijke voorkeur voor de foto’s waarop mijn hoofd wat gedraaid staat. Een vreemd zicht voor paspoortfoto’s, maar ik heb er toch meteen een hele lading besteld.

In de namiddag kregen we een rondleiding in de stad met wat historische achtergrondinfo. Tijdens de middeleeuwen tot in de zeventiende eeuw was Olomouc de hoofdstad van Moravië, enkele indrukwekkende gebouwen getuigen daarvan.

(In dit huis heeft Mozart een stuk gecomponeerd, ik weet niet meer welk precies.)

(De kathedraal)

’s Avonds zijn Nathalie en ik gaan hiken met trekrugzak naar de plaatselijke supermarkt. In totaal duurde de tocht ongeveer drie uur, hoewel de winkel op amper tien minuutjes van onze residentie ligt. In Globus vind je werkelijk alles: van kleren tot stofzuigers tot borden, hoeslakens en alles van eten (zélfs veggie-voedsel, zodus opnieuw een promopraatje voor de mogelijke veggiebezoekers). We hebben onszelf een ruime opstartkit gekocht want in de residentie is niets aanwezig. Voortaan kan ik de spinnenwebben op mijn kamer verwijderen met een vuilblikje, uit een glas drinken in plaats van uit de fles, van een bord eten in plaats van op een plastieken zakje, mijn haar wassen met – jawel – shampoo,… het voelt aan als een luxe.