Vrijdag 25 september

Nog voor dag en dauw – lees: halfnegen – moest ik in de bank zijn om netbanking te installeren en om mijn Tsjechische bankkaart plechtig in ontvangst te nemen. Ondertussen ben ik daar al bijna vriend aan huis.
Radek: “Nice T-shirt anyway.”
(Voor de insiders: het was de paarse uit Budapest met de snoepjes die hallo zeggen.)

Iets over elf vertrok de trein naar Praag. Nathalie en ik zouden last minute gaan couchsurfen in een sjiek appartementje vrij dicht bij het centrum. Maar zo geschiedde het niet helemaal.

Na de trein en de metro kwamen we uit aan een groot shoppingcentrum. Enkele vreemd ogende politiemannen lachten ons wat cynisch uit toen we de weg vroegen. Aan de overkant van de straat lag een zwerver te creperen op de grond, het leek op een epilepsieaanval. En niemand reageerde. Tot de politieagenten hun trots afzwierden en ingrepen.
Op weg naar het appartement kwamen we een hondje tegen dat tegen elk obstakel op zijn weg zijn pootje hoffelijk ophief. Dit was het deel van de stad dat niet dagelijks verschoond wordt voor toeristen. Het deel waar de lak van het historische centrum is weggekrast en de stad echt stad kan zijn.
Bij een metalen deur moesten we aanbellen. Vanaf een balkon zagen we een geblondeerde zwarte naar ons zwaaien. Dat moest Frank zijn, onze host voor dit weekend. Een gedrogeerd meisje kwam de deur opendoen. Het appartement was ruim, modieus ingericht met eigen abstracte schilderingen op de muren. Vanaf het dakterras had je prachtig uitzicht op het oude stadgedeelte.
“From Belgium, so you know draajs ven noeten?”
“Draajs who?”
Frank bleek een passie te hebben voor de mode van Dries Van Noten. Hij was heel hip en duur gekleed, een beetje in de lijn van de inrichting van zijn appartement. Maar een job had hij niet.
Het meisje was op het balkon gitaar aan het spelen.
“Ow I forgot my coffee downstairs.”
“And your cocaine.”
Die avond zouden ze naar een feestje gaan in een loft waar je door een oog gescand moest worden vooraleer je binnen kon. We mochten mee, of anders moesten we vanaf acht uur daar blijven omdat er maar een sleutel was. Die nacht zouden we in de sofa moeten slapen.


Het uitzicht vanaf het dakterras.

Nathalie en ik vertrokken voor een sightseeing tour en kregen een glas fruitsap voor frisse moed.
Plots vielen onze Tsjechische kronen massaal op de grond: de cocaïne, het gedrogeerde meisje, het dure appartement in combinatie met de werkloze Frank, het undergroundfeestje in de loft,… En we hadden een vol glas fruitsap aangenomen en in een teug opgedronken. Licht draaierig en angstvallig de grootte van onze pupillen in het oog houdend, zijn we op zoek gegaan naar een jeugdherberg.
Tot zover ons grootmoedig couchsurfplan. Frank zal allicht geen foute bedoelingen met ons hebben gehad, maar we voelden ons intuïtief niet op ons gemak en hadden geen zin om vanaf acht uur vast te zitten op een wildvreemd appartement.

Zo kwamen we terecht bij het Chilihostel, waar Annabel en haar vriendinnen vanuit Wenen op voorhand geboekt hadden. Net zoals voor Jozef en Maria indertijd was er voor ons geen plaats meer in de herberg, maar we kregen gelukkig meer vast dan een stalletje met stro. Een straat verder was een hostel waar we voor twaalf euro per nacht het hele weekend konden blijven. Het was vrij verzorgd en we sliepen maar met drie op een kamer voor negen. De uitbaatster moest enkel mijn voornaam (‘Juditha’ voor de gelegenheid) weten, wat een beetje vreemd was.
Met een ingeoefend smoesje zijn we onze spullen gaan weghalen bij Frank. Hij maakte er geen probleem van daar hij die avond toevallig ook nog Zweedse gasten zou ontvangen. Het was ondertussen al avond en we zijn snel een restaurantje gaan bezoeken om te bekomen van ons hele avontuur. Edoch willen we het couchsurfen ooit een nieuwe kans geven.