Dinsdag 29 september

Ik ben verloren gelopen in de Tsjechische systemen. In de bibliotheek werd ik weggestuurd van computer zesenzeventig omdat ik niet gereserveerd had. Ik moest eerst mijn studentenkaart (ISIC) inscannen, dan kreeg ik computer negenendertig. Om te printen heb ik minstens vijf studenten moeten aanspreken. Student een kon geen Engels, student twee was slecht met computers, student drie had geen tijd, student vier was zelf nieuw, student vijf was behulpzaam. Moest ik eerst nog geld op mijn ISIC zetten. Bibliotheekmedewerker een kon geen Engels, bibliotheekmedewerker twee werd erbij gehaald. Ik moest naar een heel ander deel van de bibliotheek om aan de balie aan te schuiven en mijn beste Tsjechisch boven te halen. Terug naar de computers om te printen.

Fier met mijn printje dat me vanuit Leuven opgedragen was hier te laten tekenen, klopte ik op de deur van Zuzanah, de Erasmuscoördinator. Ze was volgens Tsjechische logica vorige week op vakantie, dus niemand kon zijn formaliteiten in orde brengen. Mijn papier echter weigerde ze ook nu te tekenen.

‘Kom nog maar eens terug. Probeer mij maar te vinden.’
‘Kunt u misschien iets concreter zijn?’
‘Donderdag ergens in de loop van de dag.’
‘Om vijf uur dan?’
‘Nee, dan ben ik er niet meer.’
‘Vroeger kan ik niet.’
‘Kom dan vrijdag ergens in de voormiddag.’

Het is hier een algemeen gebruik om studenten voortdurend door te verwijzen. Judith groet het kastje en de muur. Na de Minorities- en de Central European History-les moest ik ook de pianoleraar Marek op soortgelijke manier ‘proberen te vinden’, ‘ergens op dinsdag- of woensdagnamiddag’, ‘ergens in het Musicology Department’. Marek heeft speciaal voor mij zijn les onderbroken.
‘Kom morgen nog eens terug.’
Met mijn agenda vol terugkomafspraken ben ik afgedropen.

In een klein straatje ontdekte ik een tweedehandsboekenwinkel waar ik wat goedkope partituren heb gevonden. Nadien ben ik gaan eten in mijn favoriete restaurant hier: de Green Bar. Daar is een vegetarisch buffet met elke dag een ander aanbod. Je kunt je bord volscheppen en moet betalen volgens gewicht. Mijn gewicht kost meestal tussen de twee en de drie euro.

Tijdens de les European History since 1945 mochten we naar Ecce Homo Homolka kijken, een Tsjechische zwartwitfilm uit 1969. Het bescheiden leven onder het communisme met een speciaal gevoel voor humor.